သူကရဇာတ် - မစင်ထဲ လူးလိမ့်သော ဝက်

ဘုရားရှင်သည် အသက်ကြီးရဟန်းတစ်ပါးကြောင့် ဤဇာတက အမှတ် ၁၅၃ ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ တစ်ညနေတွင် ဘုရားရှင် တရားဒေသနာ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရှင်သာရိပုတ္တရာက ပရိသတ်ထံ ထပ်မံ သွန်သင်ခဲ့ရာ ဤအသက်ကြီးရဟန်းသည် ရဟန်း၊ ရဟန်းမ၊ ဒါယကာနှင့် ဒါယိကာမ ဟူသော ပရိသတ် လေးမျိုးရှေ့တွင် ကျော်ကြားရန် သာရိပုတ္တရာအား လူရှေ့တွင် စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သာရိပုတ္တရာက ဆက်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူအုပ်က အသက်ကြီးရဟန်းကို လုပ်ရာမှ ဆွဲချပြီး တရားခန်းမမှ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ပြေးနေစဉ် ကျောင်းအပြင်ဘက်ရှိ မြေကျင်းတစ်ခုထဲသို့ ကျသွားပြီး ခေါင်းမှ ခြေအထိ ညစ်ပေနေသော အရာဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒါယကာများက ဤအကြောင်းကို ဘုရားရှင်အား တင်ပြသောအခါ ဘုရားရှင်က ထိုရဟန်းအသက်ကြီးသူသည် ရှေးဘဝ၌လည်း အလားတူ မိုက်မဲမှုကို ပြုခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီ၌ နန်းစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် ဟိမဝန္တာတောင်ဂူတစ်ခုတွင် နေထိုင်သော ခြင်္သေ့အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မနီးမဝေးတွင် ရေကန်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်း၏ ကမ်းစပ်တွင် ဝက်ရိုင်းအရေအတွက် များပြားစွာ နေထိုင်ကြသည်။ ထိုနေရာအနီး၌ အရွက်ဖြင့် ဆောက်ထားသော တဲများတွင် ရသေ့များလည်း နေထိုင်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မြေသြဇာပုံသည် ရှင်းလင်းခင်း၏ အစွန်းတွင် ရှိနေသည်။

တစ်နေ့တွင် ခြင်္သေ့သည် ရေသောက်ရန် ကန်သို့ ဆင်းလာသည်။ ၎င်းကို မြင်သော ဝက်ရိုင်းတစ်ကောင်သည် ခြင်္သေ့က တိုက်ရိုက် မချဉ်းကပ်ဘဲ သတိထားစွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို တွေ့ရပြီး ထိုသတိထားမှုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဟု မှားယွင်းနားလည်သွားသည်။ ထိုအမှားဖြင့် မာန်ကြွလာသော ဝက်ရိုင်းက ခြင်္သေ့အား “သင်သည် ခြေလေးပေ အရပ်ရှိသူ ဖြစ်သည်၊ ငါလည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်၊ ထိုအရာတွင် ငါတို့ တူညီကြသည်။ ခြင်္သေ့၊ လှည့်ကြည့်စမ်းပါ၊ သင် ကြောက်နေသလား။ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ထံမှ ပြေးနေသနည်း” ဟု အော်ခေါ်သည်။

ခြင်္သေ့သည် စိန်ခေါ်မှုကို ထိုနေရာ၌ ပြန်ဖြေမည့်အစား ထိုနေ့မှ ခုနစ်ရက်အကြာတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်ရိုက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အဆိုပြုသည်။ ဝက်ရိုင်းသည် တိရစ္ဆာန်ဘုရင်ကို ကြောက်အောင် ပြုနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းမြောက်စွာ သဘောတူခဲ့သည်။

ဝက်ရိုင်းသည် မိမိ၏ အုပ်စုသို့ ပြန်သွားပြီး ၎င်း၏ စိန်ခေါ်ချက်အကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုပြိုင်ပွဲများ၏ နည်းလမ်းကို ပိုမိုသိရှိသော အခြားဝက်ရိုင်းများက ထိုက်ခတ်မှု တစ်ချက်မျှ မပြုဘဲ အနိုင်ရနိုင်ရန် အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာပြီး ရသေ့များ၏ မြေသြဇာပုံသို့ သွားကာ ခုနစ်ရက် ဆက်တိုက် လိမ့်ထိုင်ခဲ့သည်။ ညစ်ပေနသော အရာများ ၎င်း၏ အရေပြားပေါ်တွင် ခြောက်ကပ်သွားစေပြီး နံနက်တိုင်း နှင်းနှင့် ပြန်ဆွတ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် လေနှင့်အတူ ပျံ့နှံ့နိုင်လောက်အောင် နံစော်နံ့သည် ထူထဲစွာ ကပ်ငြိနေခဲ့သည်။ သတ်မှတ်ထားသောနေ့တွင် ဝက်ရိုင်းသည် ရောက်ရှိရန် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပြီး ခြင်္သေ့ ရပ်နေမည့်နေရာ၏ လေတိုက်ရာဘက်တွင် နေရာယူခဲ့သည်။

ခြင်္သေ့ ရောက်လာပြီး ဝက်ရိုင်း၏ နံစော်နံ့ကို ရလာသောအခါ မည်သည့်လှည့်ကွက် သုံးခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း နားလည်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ခြင်္သေ့သည် ၎င်း၏ ခြေသည်းများဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ တည်ငြိမ်စွာ လက်မခံသော ကဗျာဖြင့် ဝက်ရိုင်းအား ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ “ညစ်ပတ်သော ဝက်ရိုင်းရေ၊ သင်၏ အရေပြားသည် ညစ်ညမ်းနေပြီး သင်၏ နံစော်နံ့ကြောင့် ငါ အန်ချင်နေသည်။ တိုက်ပွဲဝင်လိုလျှင် ကွင်းကို လုံးဝ ငါ စွန့်လွှတ်ပေးမည်။ သင် အနိုင်ရခဲ့ပြီ၊ သင်၏ အောင်ပွဲကို ငါ အသိအမှတ်ပြုပါသည်” ဟု ဆိုသည်။ ထိုနောက် ခြင်္သေ့သည် လှည့်ထွက်ပြီး အခြားနေရာတွင် ရှာဖွေရန် သွားခဲ့ပြီး ဝက်ရိုင်းကို မထိခိုက်ဘဲ၊ မစိန်ခေါ်ခံဘဲ ထားခဲ့သည်။

ဝက်ရိုင်းသည် အုပ်စုဆီ အမြန်ပြန်သွားပြီး တိရစ္ဆာန်ဘုရင်ကို ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ထွက်ပြေးစေခဲ့ကြောင်း ဝါကြွားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ မိမိအုပ်စုကမူ ထိုသတင်းကြောင့် စိတ်သက်သာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ခြင်္သေ့၏ အန္တရာယ် အမှန်တကယ် ရှိကြောင်းကိုသာ အတည်ပြုခဲ့ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဝက်ရိုင်းများသည် မကြာမီ ထိုနယ်မြေကို စွန့်ခွာပြီး အခြားနေရာများသို့ ကွဲပြားစွာ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။

ဇာတ်ဝတ္ထုကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ရှေးဘဝ၏ ဝက်ရိုင်းသည် ယခု ညစ်ပေနေသော ရဟန်းကြီးဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်မှာ ရုပ်ဆိုးဖွယ်ရာ ပွဲတစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်ရန်အစား ထွက်ခွာသွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော ခြင်္သေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ဝက်ရိုင်းဇာတက မနိုင်ရခြင်းမှာ ခြင်္သေ့၏ ထွက်ခွာမှု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခြင်း မပြုဘဲ၊ စစ်မှန်သော အစွမ်းသတ္တိသည် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်သည့်အရာထက် ဆွဲချမည့် အရာသို့ ဝင်မသွားရန် ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်းဖြင့် တိုင်းတာနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ ခန်းမကြီးထဲရှိ သာရိပုတ္တရာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ကန်ကမ်းစပ်ရှိ ခြင်္သေ့၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ငြင်းဆန်မှုသည် နှစ်ကြိမ်ထပ်ခါတလဲလဲ၊ ရာစုနှစ်များ ကွာခြားစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြုအမူတစ်ခုတည်း ဖြစ်သည်။ ထိုအပြုအမူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်သူက သာမန်တိုက်ပွဲ တရားမျှတရန် အလွန်ညစ်ညမ်းစွာ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခံရမည်ကို ငြင်းဆန်ခြင်း ဖြစ်သည်။