သုမင်္ဂလဇာတ်

ပါဠိကျမ်းရှိ ဇာတက အမှတ် ၄၂၀ ကို ဘုရားရှင်က ဘုရင်အား စိတ်ရှည်ခြင်းဆီသို့ သတိပေးနေစဉ် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ အခြားရွေးချယ်စရာ မည်မျှ ရှေးဟောင်းပြီး မည်မျှ ကုန်ကျစရိတ်များနိုင်သည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ဘဝမှ ဥယျာဉ်စောင့် သုမင်္ဂလ အမည်ရှိသူ၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်ဝတ္ထုကို ပြန်လည် ပြောပြတော်မူသည်။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဗောဓိသတ် (ရှေးဘဝ၌ ဖြစ်လာမည့် ဘုရားရှင်) သည် ကရုဏာ နက်ရှိုင်းစွာဖြင့် ဗာရာဏသီကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ တစ်ပါးတည်းသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓ (သာသနာတော်တည်ထောင်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ပါးတည်း ဗောဓိဉာဏ် ရရှိသူ) တစ်ပါးသည် နန်းတော်ဥယျာဉ်တွင် နေထိုင်ရန် ရောက်လာသောအခါ ဘုရင်က ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ သစ္စာရှိသော ဥယျာဉ်စောင့် သုမင်္ဂလကို ရဟန်း၏ နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်များကို ဂရုစိုက်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။

တစ်ညနေတွင် ဆွေမျိုးများ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာပြီး အိမ်တွင် ဧည့်ခံရန် အသားမရှိခဲ့ပေ။ နေမထွက်မီ သုမင်္ဂလသည် ဥယျာဉ်တွင် စားကျက်နေသော သမင်ကို ရှာရန် လေးကိုင်ယူခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ် ဆက်ကပ်နေသော နံနက်မြူခိုးကို ဖြတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။

သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော မှောင်မည်းပြီး လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်သောအခါ သုမင်္ဂလက ရုပ်ပုံဟု မှားယွင်းထင်မှတ်ခဲ့သည်။ မုဆိုးတစ်ဦး၏ တိကျမှုဖြင့် မြားကို လွှတ်လိုက်သည်။ တိရစ္ဆာန်၏ အော်သံအစား မြူခိုးအတွင်း ကျဆင်းသွားသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓ၏ ညင်သာသော အသံကို ကြားခဲ့ရသည်။ သူသည် ရာသီများစွာ ပြုစုခဲ့ဖူးသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

သေဆုံးဆဲ ရဟန်းသည် မိမိကို သတ်ခဲ့သူအား အကန့်အသတ်မဲ့ မေတ္တာတရားဖြင့်သာ ကြည့်ရှုပြီး အပြစ်တင်စကား တစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ နောက်ဆုံး ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သုမင်္ဂလကို သေသူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့်ပင် မပျောက်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဘုရင်က သနားညှာတာမှု မရှိဘဲ သေဒဏ်ပေးမည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် သုမင်္ဂလသည် ရဟန်း၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်တန်းတောအုပ်များသို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ ဤအတွင်း ဘုရင့်ရုံးသည် သူတော်စင်၏ သေဆုံးမှုကို သိရှိသောအခါ ပျောက်ဆုံးနေသော ထိန်းသူကို ရှာဖွေ၍ အပြစ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်သည် မိမိ၏ ဝန်ကြီးများကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။ အခြေအနေအပြည့်အစုံကို မစစ်ဆေးဘဲ ဒေါသဖြင့် လုပ်ဆောင်သော ဘုရင်သည် လူစည်ကားသော ဈေးတန်းတွင် ဓား ဆွဲကာ ရမ်းနေသော မျက်မမြင်လူနှင့် တူညီကြောင်း ဗောဓိသတ်က ကြေညာသည်။ ထိန်းသူက နောက်ဆုံး ထွက်လာခဲ့လျှင် အပြစ်ဒဏ် မရှိကြောင်း တိတ်တဆိတ် ကြေညာခဲ့ရင်း သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဘုရင့်ရုံးခန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။

အပြစ်ရှိမှုနှင့် ဝှက်ထားခြင်းဖြင့် နှစ်ရှည်လများ ပင်ပန်းခဲ့သဖြင့် ပိန်ချုံးနေသော သုမင်္ဂလသည် နောက်ဆုံး ကိုယ်တိုင် အရှင်လက်အပ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ လည်ပင်းကို သေဒဏ်သစ်တုံးပေါ်တွင် ချထားခဲ့သည်။ ဘုရင်က ညင်သာစွာ မေးမြန်းပြီး သတ်ဖြတ်မှုသည် မြူခိုးနှင့် အလျင်စလိုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မတော်တဆ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ဗောဓိသတ်က ဓားကို ချလိုက်ပြီး ငိုကြွေးနေသော အစေခံကို ဖက်ထားကာ အပြည့်အဝ ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ဝတ္ထု၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က သုမင်္ဂလကို အာနန္ဒ ဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ဘုရင့်ရုံးခန်းကို သုံးနှစ်ကြာ တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သော စိတ်ရှည်ခြင်း၊ ဆုံးဖြတ်ချက် အလျင်စလိုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြစ်မဲ့ အသက်တစ်ခု ပျက်စီးခြင်းမှ ကာကွယ်ခဲ့သော ထိုစိတ်ရှည်ခြင်းသည် အာနန္ဒက ဤဘဝတွင် ဘုရားရှင်၏ တပည့်တော်များကြားတွင် ကျင့်သုံးနေဆဲ စိတ်ရှည်ခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုသည်။

ဘုရင်၏ နှစ်သုံးနှစ် ထိန်းချုပ်မှုက ဆိုးရွားသော ဖြစ်ရပ်သည် အရေးမကြီးကြောင်း ဖော်ပြခြင်း မဟုတ်ပေ။ အလျင်စလို လက်စားချေမှုသည် ရည်ရွယ်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်ထံ မရောက်မီကတည်းက ဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အဆိပ်သင့်စေသည်။ မှန်ကန်သော သိမြင်ဆုံးဖြတ်မှုသည် အမှန်တရားသို့ မရောက်ရှိမီ မည်မျှကြာသည်ဖြစ်စေ၊ တရားမျှတသော ဘုရင်တစ်ပါး ဆောင်ထားနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော သရဖူ ဖြစ်ဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ၎င်းကို မထိခိုက်စေဘဲ ဆောင်နိုင်သည်။

ဘုရင်သည် သုမင်္ဂလ၏ အပြစ်ကို သံသယဖြစ်သောကြောင့် သို့မဟုတ် မြူခိုးထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာကို အချိန်က ပြောင်းလဲစေမည်ဟု မျှော်လင့်သောကြောင့် သုံးနှစ် စောင့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့အစား ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပျက်ပြယ်သွားသော ယုံကြည်မှုကို တစ်ကြိမ်တည်း ကြေညာချက်ဖြင့် မပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။ ထိုနောက် သုမင်္ဂလသည် ဘုရင်၏ စိတ်ရှည်မှု ရာသီများစွာတလျှောက် တည်ငြိမ်ကြောင်း မြင်ရမှသာ ထီးနန်းမှ ပေးသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ထောင်ချောက် မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် ရဲဝံ့နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစောင့်ဆိုင်းရသော ကာလသည် အပြောင်းအလဲ မရှိဘဲ ရာသီအလိုက် တိုင်းတာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ရိုးရိုးစကားများက တစ်ဖက်တည်း ပေးနိုင်ခြင်း မရှိသော သက်သေ ဖြစ်ခဲ့သည်။