သေယျဇာတ်

ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၈၂ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ကောသလမင်း၏ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအကြောင်း ဘုရားရှင်က ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဝန်ထမ်းသည် မှားယွင်းသော စွပ်စွဲချက်ဖြင့် အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည်။ အကျဉ်းထောင်တွင်ရှိစဉ် သူ၏ မပြတ်သော သီလကြောင့် မင်းက သူ၏ အပြစ်မဲ့ကို သိရှိပြီး လွှတ်ပေးမီကပင် ပထမအဆင့် ဗောဓိဉာဏ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ မတရားသော ဒုက္ခခံစားရစဉ် ထိုသည်းခံမှုသည် ဘယ်လောက် ရှေးကတည်းက ရှိခဲ့သည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်က ဗာရာဏသီမင်းတစ်ပါး၏ ရှေးဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ပြောတော်မူသည်။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဗောဓိသတ်သည် အဘ၏ ထီးနန်းကို ဆက်ခံခဲ့သည်။ မင်းသည် မင်းတရား ဆယ်ပါး (ဒသရာဇဓမ္မ) ဖြင့်သာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဖြောင့်မတ်သော မင်းတစ်ပါး လိုက်နာရမည့် ရိုးရာတာဝန်များ ဖြစ်သည်။ ဆွမ်းလှူရုံများ တည်ဆောက်ခြင်း၊ မတရားသော အခွန်များ ဖျက်သိမ်းခြင်းနှင့် အကျဉ်းသားများကိုပင် ကရုဏာဖြင့် ဆက်ဆံခြင်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အချိန်တိုင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် အင်အားဖြင့် အုပ်ချုပ်ခြင်းကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီမှ နန်းတွင်းအမျိုးသမီးများ၏ ကြံစည်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ရှက်ရွံ့စရာဖြင့် နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသော အရာရှိတစ်ဦးသည် နှစ်များစွာ အထိအခိုက်ဖြင့် ကျန်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံနီးစပ်ရှိ ဘုရင်တစ်ပါးထံ ရောက်ရှိပြီး၊ အမြဲတမ်း စစ်တပ်အစစ်အမှန် ထိန်းသိမ်းရန် ငြင်းဆိုသော မင်းတစ်ပါး အုပ်ချုပ်သော ဗာရာဏသီသည် အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်သည်ဟု ဘုရင်ကို ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်သူ တပ်များက မြို့ရိုးကို ဝိုင်းရံသောအခါ ဗောဓိသတ်၏ ဗိုလ်ချုပ်များက ကျန်ရှိနေသော စစ်သားထောင်ပေါင်းများဖြင့် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဗောဓိသတ်က မိမိ၏ ထီးနန်းကို ကာကွယ်ရန် အသက်တစ်စက်မျှ ဆုံးရှုံးစေခြင်းကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ မိမိအတွက် မည်သူမျှ သွေးထွက်ခြင်းကို မမြင်လိုသဖြင့် မြို့တံခါးများကို ဖွင့်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်သူက ဘာမျှ မတားဆီးနိုင်ဘဲ နေ့ခင်း ဝင်ရောက်၍ နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဗောဓိသတ်ကို သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်၍ အုတ်မြစ်အောက်ရှိ အနက်ဆုံး မြေအောက်ထောင်သို့ ချထားခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်သော ကျောက်ကြမ်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းစဉ် ဖမ်းမိသော မင်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် ဒေါသ မခံစားရပေ။ ထိုအစား ကြိုးစားသော မေတ္တာတရား ပွားများရန် စိတ်ကို ဦးတည်ခဲ့သည်၊ ပထမ သူ၏ စောင့်ကြပ်သူများဆီ၊ ထို့နောက် မြို့တော်ဆီ၊ နောက်ဆုံး သူ၏ ယခင်ထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သိမ်းပိုက်သူဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

ထိုည၌ တိုက်ခိုက်သူ ဘုရင်သည် အောင်ပွဲကို ကျင်းပရန် ဗောဓိသတ်၏ ကိုယ်ပိုင် အိပ်ယာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းခဲ့သည်။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မခံနိုင်သော လောင်ကျွမ်းသော ဝေဒနာက ဝင်ရောက်လာသည်။ နန်းတော်ရှိ ဆရာဝန် တစ်ဦးမျှ ဘာမျှ အကြောင်းရင်း သို့မဟုတ် ကုသနည်း ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ၊ အရာမှာ ဘယ်ကမှ မလာသည့် ဒုက္ခ ဟု ထင်ရသည်။

ဝေဒနာ၏ အကြီးအကျယ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်နှလုံးသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကပင် ပြောပြနေသောအရာကို နောက်ဆုံး အသိအမှတ်ပြုလာသည်။ သူသည် ငြိမ်းချမ်းမှုကိုသာ ဆန္ဒရှိသော စစ်မှန်သော ကောင်းမြတ်မှု ရှိသူကို ချည်နှောင်ခဲ့သည်။ ထိုအပြစ်မဲ့မှုကိုယ်တိုင်က ယခု ဒဏ်ရာတစ်ခုမှ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ သူ့ထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

ကြောက်လန့်သွားသော တိုက်ခိုက်သူသည် ထောင်သို့ သူ့ကို ထမ်းဆောင်ခိုင်းခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဗောဓိသတ်ရှေ့ ပက်လက်လှဲ၍ ဦးချကာ သံခြေနှောင်များကို ကိုယ်တိုင် ဖြုတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ချည်နှောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော ခြေကျင်းအနာများကို ဆေးကြောပေးခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှုက လက်နက်တစ်ချက်မျှ ထုတ်ရန် မလိုဘဲ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သော ရူးသွပ်မှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်သူ သူ၏ ဆန္ဒနှင့် ရက်စက်မှုကို လွှတ်ချလိုက်သည်နှင့် အဖျားလျော့ပြီး ဝေဒနာအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူသည် နိုင်ငံကို ဗောဓိသတ်ထံ ပြည့်ပြည့်ဝဝ ပြန်အပ်နှံပြီး၊ နှစ်နိုင်ငံကြား ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကတိပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြင်တွေ့ခဲ့သော အရာကြောင့် ပြောင်းလဲပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က ဘုရင်ကျူးကျော်သူကို အာနန္ဒာနှင့် သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ရန်သူ သိမ်းပိုက်သူ မင်းကို ဖြောင့်မတ်သော အကျင့်၏ စေတနာရှိသော တပည့်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သော ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းသည် အာနန္ဒာ၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းသည် ရှေးမင်း၏ ကြိုးများကို ၎င်း၏ သည်းခံမှု မပြတ်သော အနိုင်ဖြင့် ဖြုတ်ချခဲ့သည့် နောက်ပိုင်းအချိန်တွင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်သော စစ်တပ်ကို အမှန်တကယ် ရှုံးနိမ့်စေခဲ့သည်မှာ ဗောဓိသတ်၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်သားများ ပေးနိုင်သော အင်အားမဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ မှန်ကန်သော အကြံဉာဏ်ဖြင့် မြားတစ်စင်းမျှ မလွှတ်မီ ထိုရွေးချယ်ခွင့်ကို ငြင်းဆန်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ရိုးရှင်းသော အချက်မှာ စစ်မှန်သော ကောင်းမှုဆိုင်ရာ စေတနာ ပေါ်သို့ ပြုလုပ်သော ရက်စက်မှုသည် ဘေးကင်းသော နေရာ မရှိကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရက်စက်မှုသည် ထိုလက်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ဒုက္ခပေးခြင်းသာ ပြုလုပ်သည်။ ထိုပြန်လည် ဒုက္ခရောက်မှုသည် အကြောင်းရင်းမရှိသော ဖျား၊ သို့မဟုတ် ပိုင်ရှင်အား ပြင်ဆင်ပြီးမှ မပြီးသေးသည့် အမှားကို ပြင်ဆင်သည်အထိ အနားမယူနိုင်စေသော စိတ်နှလုံး၏ ပုံစံဖြင့် ရောက်လာနိုင်သည်။