သုသီမဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်ဝတ္ထုကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ ပါဠိဇာတက စုစည်းမှုတွင် ပါဝင်သော သုသီမ ဇာတက၊ ဇာတက အမှတ် ၄၁၁ ဖြစ်ပြီး ကဗျာများကို ဇာတ်ဝတ္ထုကို ပြောပြသော အဋ္ဌကထာနှင့်အတူ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ရဟန်းများသည် ဓမ္မခန်းမ၌ စုဝေးပြီး ဘုရားရှင် နန်းတော်နှင့် အိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ခွာသည့်နေ့ ဖြစ်သော မဟာနိက္ခမန်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ဘုရားရှင် ကြွရောက်လာပြီး ၎င်းတို့ ဆွေးနွေးနေသည်ကို သိတော်မူသောအခါ ကိုယ်တော်၏ ရဟန်းဝင်ခြင်းသည် တစ်သက်တည်းအတွင်းသာ ဖြစ်ပေါ်သော အံ့ဖွယ် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ အတိတ်ကာလ ရှေးကြီးက ကိုယ်တော်သည် ကာသီနိုင်ငံ၏ ကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံတော်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ဆိုပြီး ထိုဘဝကို ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးကာလ၊ ဗာရာဏသီ၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် မင်း၏ ပုရောဟိတ်၏ သားအဖြစ် မိဖုရားကြီးမှ ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး သုသီမဟု အမည်ပေးခံရသည်။ ထိုနေ့တွင်ပင် မင်း၏ ကိုယ်တော်သားလည်း ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ကလေးနှစ်ဦးသည် အတူကြီးပြင်းခဲ့ပြီး တူညီစွာ သင်ကြားခဲ့ကြသည်။ ပညာသင်ယူရန် တက္ကသီလာသို့ အတူတကွ သွားခဲ့ကြသည်။ သင်ယူမှုနှင့်အတူ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုလည်း နက်ရှိုင်းလာပြီး တစ်ဦးက တစ်ဦးကို ညီအစ်ကိုကဲ့သို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ကွယ်လွန်သောအခါ သားတော်က ပလ္လင်ကို ဆက်ခံခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ဘဝ၏ သူငယ်ချင်းကို အမှတ်ရသဖြင့် ဘုရင်သစ်က သုသီမကို ဘုရင့်ရုံး၏ အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မဏရာထူး ဖြစ်သော ပုရောဟိတ်ရာထူးဖြင့် ဂုဏ်ပြုခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံတော်၏ အာဏာကိုမူ ကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးက နိုင်ငံကို ဘေးတိုက် ထမ်းဆောင်ကြပြီး လူထုက နှစ်ဦးစလုံးကို ချစ်ခင်ကြသည်။

ဟောင်းသော ဘုရင်၏ မုဆိုးမ ဖြစ်ပြီး ဘုရင်သစ်၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် တစ်နေ့တွင် သုသီမကို ဘုရင်၏ ဆင်တော်ပေါ်တွင် ကြီးကျယ်သော ပရိဝါရခရီးစဉ်ဖြင့် စီးနင်းလာသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာက သူမ၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။ သူမသည် အစပိုင်းတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောခဲ့ပေ။ အိပ်ရာပေါ် လဲလျောင်းပြီး နေမကောင်းဟု ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သော ဘုရင်က ဘာဖြစ်သနည်း မေးရန် လာသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အရာကို နောက်ဆုံး ဝန်ခံခဲ့သည်။ သုသီမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသို့ မရောက်ရှိမချင်း ကျန်းမာနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဘုရင်သည် မိခင်ကို ချစ်မြတ်ပြီး သူမ၏ အသက်အတွက် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိတ်ဆွေထံ သွားရောက်ပြီး အံ့ဖွယ် အဆိုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သုသီမသည် နန်းစံကို ယူရမည်ဖြစ်ပြီး မိဖုရားကြီးကို ပင်မမိဖုရားအဖြစ် ယူရမည်ဖြစ်ကာ၊ ဘုရင်ကိုယ်တိုင်က ဘုရင်ဖြစ်ခွင့်မှ နုတ်ထွက်ကာ ဒုတိယအုပ်ချုပ်သူ အဖြစ် ထမ်းဆောင်မည်ဟု ဆိုသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ထိုသို့ မလိုလားပေ။ သူ၏ စိတ်သည် ရဟန်းဘဝ၏ တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ရှေးကတည်းက ဦးတည်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ငြင်းဆိုခြင်းသည် အသက်တစ်ခု ကုန်ဆုံးစေမည်ဟု ထင်ရသဖြင့် မိတ်ဆွေက တောင်းပန်ခဲ့ရာ ဝန်တိုစွာဖြင့် သဘောတူကာ ဗာရာဏသီ ဘုရင်အဖြစ် ဆီဆွတ်ခံခဲ့ရသည်။

ပလ္လင်သည် သုသီမအား ဝမ်းမြောက်မှု မပေးခဲ့ပေ။ သူသည် သရဖူ ဆောင်းပြီး တရားဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အတွေးများသည် အိမ်ထောင်ဘဝမှ အမြဲ လွှဲထွက်သွားနေခဲ့ပြီး မိဖုရားကြီးနှင့် နန်းတော်၏ ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် ခွဲခွာနေခဲ့သည်။ မိဖုရားကြီးက ၎င်းကို သတိပြုမိပြီး စိတ်ပူခဲ့သည်။ သူမသည် လိုလားသော ခင်ပွန်းကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ဆွဲထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ စိတ်ကို လှည့်စားနိုင်သော နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားလာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဗောဓိသတ်သည် သူမနှင့်အတူ ထိုင်နေစဉ် သူမက ၎င်း၏ ဆံပင်ကို ပြင်ဆင်ပေးနေရာ ဆံပင်ဖြူတစ်ချောင်းကို တွေ့ရှိသည်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ထိုဆံပင်ကို ဆွဲနုတ်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ် ချပေးခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ခင်ပွန်း၏ ညိုမဲသော ဆံပင်အစား ကိုယ်ပိုင် ဆံပင်ဖြူတစ်ချောင်းကို ထည့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကို မြင်သောအခါ သုသီမ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် အိုမင်းခြင်းသည် သူ့ထံသို့ လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံး အချက်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ လတ်ဆတ်သော အရွယ်သည် မည်မျှ တိုတောင်းခဲ့သည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် ၎င်း၏ ဆံပင် မည်းနက်ခဲ့သော်လည်း ယခု ဖြူလာပြီဖြစ်သဖြင့် ယခု ရဟန်းဘဝ အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြင့် ဆိုသည်။ မိဖုရားကြီးသည် သူမ၏ အစီအစဉ်က သူ့ကို နီးစပ်စေရန်အစား ဝေးရာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြောင်း စိုးရိမ်ကာ လှည့်စားမှုကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ ဆံပင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်အတွင်း နေပြီး နိုင်ငံကို ခံစားကာ သူမကို မစွန့်ခွာပါရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်က လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နှစ်များကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပုံအကြောင်း တရားဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ် ဒါမှမဟုတ် ကိုးဆယ်အကြာတွင် ထိုကိုယ်ခန္ဓာ အတူတူပင် ကိုင်း၊ တုန်ခါ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ပုံသဏ္ဌာန်တိုင်း ပျက်စီးရမည်ကို မြင်ခဲ့ပြီးနောက် အိမ်ထောင်ဘဝသည် သူ့ကို မကြိုက်တော့ကြောင်း၊ ပညာရှိသူများက ထိုဆက်နွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ကြကြောင်း ဆိုသည်။

သုသီမသည် နိုင်ငံကို မိတ်ဆွေ ငယ်ရွယ်သော ဘုရင်အား ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုဘုရင်သည် မိခင်အတွက် ပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မိသားစုနှင့် တရားရုံး၏ လူများက ငိုကြွေးပြီး ဆက်နေရန် တောင်းပန်ကြသော်လည်း သူသည် ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ဟိမဝန္တာသို့ သွားပြီး ရသေ့၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ထိုနေရာ၌ ဈာန်ဉာဏ်များကို ပွားများခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်တာ ကုန်ဆုံးသောအခါ ဗြဟ္မာ့ပြည်တွင် ပြန်လည် မွေးဖွားခဲ့သည်။

တရားဒေသနာ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဖြစ်ရပ်ကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ထိုအချိန်က မိဖုရားကြီးသည် ရာဟုလာ၏ မယ်တော် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်ပိုင်သား၏ မယ်တော် ဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်သော ဘုရင်မှာ အာနန္ဒ ဖြစ်သည်။ ပလ္လင်ကို ရဟန်းဘဝအတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့သော သုသီမမှာ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်ဝတ္ထုက လွတ်မြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆန္ဒသည် ဆံပင်ဖြူတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အလွန်သေးငယ်သော အရာမှ ပေါ်ပေါက်နိုင်ကြောင်း၊ စိတ်က ထိုအရာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မြင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေလျှင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ ထို့အပြင် ရဟန်းဝင်ခြင်းကို အလိုအလျောက် ရွေးချယ်သော အရာအဖြစ် ပြသသည်။ နိုင်ငံတော်ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး မေတ္တာစိတ်ဖြင့် လက်ခံခဲ့ကာ၊ ပြီးလျှင် ထိုနိုင်ငံကို မိတ်ဆွေ၏ လက်သို့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သုသီမသည် မိဖုရားကြီးအပေါ် ဒေါသ သို့မဟုတ် ခါးသီးမှုဖြင့် ထွက်ခွာခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ နားလည်ခဲ့သောကြောင့် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်၏ ရဟန်းဝင်ခြင်းသည် နောက်ပိုင်း ရာစုနှစ်များ ကြာပြီးနောက် ဓမ္မခန်းမ၌ ရဟန်းများ ချီးမွမ်းနေသော အရာဖြစ်ပြီး ထိုနားလည်မှုကို ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။