သုတနဇာတ်

ပါဠိတြိပိဋကမှ ဇာတ်အမှတ် ၃၉၈ ကို မြတ်စွာဘုရားသည် သမဇာတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော ထိုနိဒါန်းအစိတ်အပိုင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် ဟောကြားခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်တွင် မိဘကို ရိုသေကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော မေတ္တာတရားက အသားစားဘီလူးကြီးကို ခရီးသွားတို့၏ စောင့်ရှောက်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့ပုံကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။

ရှေးကာလ၌ ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက စိုးစံတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် မုဆိုးလိုက်စဉ် တောနက်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး ကြီးမားသော ညောင်ပင်အောက်တွင် အနားယူခဲ့သည်။ ထိုညောင်ပင်၏ အကိုင်းများတွင် မခါဒေဝ ဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ် အသားစားဘီလူးကြီး နေထိုင်ကြောင်း မင်းကြီးမသိခဲ့ပေ။ ဘီလူးသည် ဝေဿဝဏ်နတ်မင်းထံမှ ညောင်ပင်အရိပ်ထဲ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းသည် သူ၏ စားရန် အစာ ဖြစ်ရမည်ဟူသော ဝရဒါန်းကို ရရှိထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘီလူးသည် မင်းကြီးကို ချက်ခြင်း ဖမ်းဆီးပြီး အစိတ်စိတ်ဖြတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လေသည်။

အသက်ချမ်းသာရန် တောင်းပန်ရင်း ဗြဟ္မဒတ်မင်းက သဘောတူညီချက်တစ်ခု ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ဘီလူးထံသို့ အရသာခတ်ထားသော ထမင်းတစ်ပန်းကန်၊ အရက်တစ်အိုး၊ လူသားထောင်သားတစ်ဦးကို ပို့ဆောင်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ ဘီလူးက သဘောတူသဖြင့် လများစွာ တိုင်အောင် မင်းကြီးသည် ထောင်များမှ အသေဒဏ်ကျရန် စီရင်ခံရသူများကို ပို့ဆောင်ခဲ့ရာ ဗာရာဏသီ၏ ထောင်များသည် ပို့စရာ မည်သူမျှ မကျန်တော့သဖြင့် လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခက်အခဲဖြင့် မင်းကြီးသည် ဆင်ကျောပေါ်တွင် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ထောင်ပါသော အိတ်ကို တင်ထားပြီး ဘီလူးထံ နေ့စဉ် အစာပို့ဆောင်မည့်သူသည် မိသားစု အကျိုးအတွက် ထိုဥစ္စာကို ရရှိမည်ဟု မြို့တစ်ခွင်လုံးသို့ ကြေညာခိုင်းခဲ့သည်။ သာမန် နိုင်ငံသားတစ်ဦးမျှ ထိုထက်နည်းသော ဆုငွေအတွက် သေဘေးဆီသို့ ဆက်လက် သွားရန် အသင့်မရှိခဲ့ပေ။

ဗာရာဏသီမြို့ရှိ ရိုးရှင်းသော အိမ်ငယ်တစ်လုံးတွင် ဘုရားလောင်းဖြစ်သော သုတနအမည်ရှိ ကျင့်ဝတ်ကောင်းသည့် လုလင်တစ်ဦး နေထိုင်သည်။ သူသည် မျက်မမြင် အိုမင်းသော မိခင်ကို ကျွေးမွေးရန် အိုးခွက်သယ်ဆောင်သူအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ မိခင်သည် အဝတ်စုတ်ဖြင့် တုန်ရီနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သုတနက မိမိ၏ အသက်သည်လည်း ခဏတာသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆင်ခြင်ပြီး ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ထောင်သည် မိခင်၏ နောက်ဆုံးအသက်ရှူမှုအထိ သက်သာမှု၊ အစားအစာနှင့် ဆေးဝါးတို့ကို ရရှိစေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မိခင်၏ ငိုကြွေးတောင်းပန်မှု ရှိသော်လည်း သုတနသည် မင်း၏ ရွှေကို လက်ခံပြီး မိခင်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ဆွေမျိုးများထံ လုံခြုံစွာ အပ်နှံကာ မင်းထံ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။

သုတနသည် မင်းထံမှ မင်းတော်ပစ္စည်း လေးမျိုးကို တောင်းခံခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းများတွင် မင်း၏ ရွှေခြေနင်း၊ ဖြူစင်သော ထီးတော်၊ ကြွယ်ဝစွာ အစားအစာထည့်ထားသော ရွှေခွက်နှင့် ကြည်လင်သော သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ထက်မြက်သော ဓား တို့ ပါဝင်သည်။ ထိုပစ္စည်းများကို ဆောင်ထားပြီး သုတနသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ကြောက်စရာ ညောင်ပင်ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ခြေနင်းကို စီးထားသဖြင့် ဘီလူး၏ မြေကို မထိစေဘဲ၊ ထီးကို ဆောင်းထားသဖြင့် ညောင်ပင်အရိပ်သည် မိမိအပေါ် မကျရောက်စေဘဲ ဘီလူးမဖြတ်နိုင်သော နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တည်ခဲ့သည်။

ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကြည်လင်သော ဓားကို အသင့်ကိုင်ထားပြီး သုတနသည် ရွှေခွက်ကို ရှည်လျားသော တုတ်ဖျားတွင် စိုက်ကာ ညောင်ပင်ငုတ်ဆီသို့ ဆန့်ထုတ်ခဲ့သည်။ မင်းကြီး ဗြဟ္မဒတ်သည် မိမိ၏ နေ့စဉ် မွှေးကြိုင်သော ဆန်ထမင်း ပူဇော်သက္ကာကို ပို့ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပြီး ဘီလူးကို ထွက်လာ၍ ယူဆောင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ငတ်မွတ်နေသော ဘီလူးသည် အကိုင်းအခက်များမှ ငုံ့ကာ အစားအစာနှင့် ကလေးကို နှစ်မျိုးလုံး ဖမ်းယူရန် တောင့်တခဲ့သော်လည်း သုတနသည် လုံးဝ မတိုက်ခိုက်နိုင်သူအဖြစ် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ခြေနင်းက ခြေထောက်ကို ကာကွယ်ပေးပြီး ထီးက ဦးခေါင်းကို ကာကွယ်ကာ ဓားသည် ခမ်းနားသော အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဘီလူးက သူ့ကို အရိပ်ထဲ ဝင်ရန် ဟစ်အော်ခေါ်သောအခါ သုတနက ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရှင်းလင်းစွာ ရယ်မောကာ မိမိ၏ ခန္ဓာကို ဘီလူး၏ သွားများထံ ပေးအပ်မည့် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ သူသည် အစားအစာကို ကြည်ညိုသော စိတ်ဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း ဘီလူး၏ သတ်ဖြတ်မှု အုပ်ချုပ်ပိုင်ခွင့်သည် ထိုနေ့တွင်ပင် အဆုံးသတ်မည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ဘီလူးက သူ့အား ဘယ်လိုပင်ဖြစ်စေ စားပစ်မည်ဟု ဒေါသထွက်ပြောဆိုသောအခါ သုတနသည် ကံနှင့် အကြောင်းအကျိုးဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်ဖွယ် စကားဝိုင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ခဲ့သည်။ ဘီလူး၏ ဆင်းရဲသော ပုံသဏ္ဌာန်သည် ယခင်ဘဝက ပြုခဲ့သော ရက်စက်မှု၏ တိုက်ရိုက် ကံ၏ အကျိုးဆက် ဖြစ်ကြောင်း၊ ယခု အပြစ်မဲ့ လူသားများကို ကိုက်စားခြင်းသည် သူ့အား စောင့်နေသော ငရဲမီများကို ပိုမို ပြင်းထန်စေကြောင်း သူက ထောက်ပြခဲ့သည်။ သုတန၏ ကြည်လင်သော သန့်စင်မှု၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော စိတ်ဓာတ်နှင့် မိဘကို ရိုသေမှုတို့ကြောင့် ကြည်ညိုသွားသော ဘီလူး၏ ကျောက်ဆောင်ဆင်သော နှလုံးသည် နောင်တ၏ မျက်ရည်များဖြင့် နောက်ဆုံး အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော လုလင်အား ဦးညွှတ်ကာ ဘီလူးက သတ်ဖြတ်ခြင်းကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ရန် ကတိပြုခဲ့ပြီး သုတနထံမှ ငါးပါးသီလကို ခံယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုနေ့မှစ၍ သူ၏ ညောင်ပင်အောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသော ခရီးသွားအားလုံးကို ကာကွယ်ရန် ကတိပြုခဲ့သည်။ သုတနသည် ပြောင်းလဲသွားသော ဘီလူးကို ဗာရာဏသီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ပြောင်းလဲသွားသော ဝိညာဉ်အား ငြိမ်းချမ်းသော ခိုလှုံရာ နေရာ ပေးခဲ့ပြီး သုတနအား နိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံး စစ်သေနာပတိ ရာထူးဖြင့် ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် မြတ်စွာဘုရားက လူစားဘီလူးကို အင်္ဂုလိမာလနှင့်၊ ကြောက်ရွံ့နေသော မင်းကြီးကို အာနန္ဒာနှင့် ဆက်စပ်ကာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော မေတ္တာစိတ်ဖြင့် ပြောင်းလဲနိုင်သော စွမ်းအားသည် တစ်ချိန်က အသားစားဘီလူးကို ခရီးသွားတို့၏ စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်စေခဲ့သည့် ထိုပုံစံပင် ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကြောက်ရွံ့ရသော သတ်သူကိုပင် မြတ်စွာဘုရား၏ အမြတ်ဆုံး ကိုးကွယ်သူများထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲစေမည့် ပုံစံ ဖြစ်သည်။

ဘီလူးကို နောက်ဆုံး ဖြေလျော့စေခဲ့သည်မှာ ရွှေခြေနင်း၊ ထီး သို့မဟုတ် ဓား တို့ မဟုတ်ပေ။ ထိုပစ္စည်းများသည် သုတနကို ပြောဆိုနိုင်သည်အထိ အသက်ရှင်စေခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။ အစစ်အမှန် လက်နက်မှာ လူတိုင်း ထွက်ပြေးကြသော သတ္တဝါကို တည့်တည့်ကြည့်ရန်နှင့် ပြောင်းလဲနိုင်ဆဲ သတ္တဝါအဖြစ် ၎င်းကို စကားပြောဆိုရန် လုလင်တစ်ဦး၏ ဆန္ဒ ဖြစ်သည်။ ထိုဆန္ဒသည် သူ မိခင်အတွက် ယူခဲ့သော အန္တရာယ်ကြောင့် မိခင်ထံမှ ဘယ်တော့မျှ ပြန်ဆပ်၍ မရနိုင်သော မေတ္တာမှ ပေါက်ဖွားခဲ့သည်။ သူ လက်ခံခဲ့သော ရွှေသည် ခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ ၎င်းသည် သားတော်တစ်ဦး၏ ရဲရင့်ချက်သည် တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှ ထိမ်းသိမ်း၍ မရခဲ့သော ဘီလူးထံ ရောက်ရှိစေသည့် တံခါးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။