တက္ကဠဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ အသက်ကြီးလာသော ဖခင်ကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့ခဲ့သော ဒါယကာတစ်ဦးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ မယားက ဖခင်ကို ဆန့်ကျင်စေရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ဒါယကာသည် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ ထိုစမ်းသပ်မှုအလားတူ လူတူတို့အား ရှေးကာလတွင်လည်း ကြုံခဲ့ဖူးကြောင်း ပြသရန် ဘုရားရှင်က ပါဠိဇာတက စုစည်းမှု၊ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သော ဇာတက အမှတ် ၄၄၆ ကို ရှေးဘဝ ပြောပြတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီအနီး ရွာတစ်ရွာတွင် ဝသိဋ္ဌက အမည်ရှိ အိမ်ရှင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ မယား၊ ငယ်ရွယ်သော သား နှင့် အသက်ကြီးသော မိမိ၏ ဖခင်တို့နှင့်အတူ နေထိုင်သည်။ မယားသည် ခင်ပွန်းရှာဖွေသမျှ အားလုံးသည် ဖခင်ကို ထောက်ပံ့ရန်သာ ကုန်ဆုံးပြီး ကိုယ်အတွက် အပိုဘာမျှ မကျန်ဟု တွေးကာ စိတ်ဆိုးလာသည်။ ထိုအဘိုးကြီးကို နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘဲ လိမ်ညာမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် ဖယ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မယားသည် ဝသိဋ္ဌကကို အဘိုးကြီးအား သုသာန်သို့ ဟောင်းသော ကြွေးကို ကောက်ခံရန် အကြောင်းပြ၍ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဖျောင်းဖျခဲ့သည်။ သုသာန်ရှိ သင်္ချိုင်းကျင်းများကြား သူတို့ နှစ်ဦးသာ ရှိသောအခါ ခင်ပွန်းသည် အဘိုးကြီးကို အသက်ရှိစဉ်ပင် ကျင်းတစ်ခုထဲ မြှုပ်ထားရန်၊ ခိုးဝင်ခံရသည့် ပုံစံ ဖန်တီးရန်နှင့် သူ့ကို ထားခဲ့ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာရန် ဖြစ်သည်ဟု မယားက ပြောခဲ့သည်။

ဝသိဋ္ဌက၏ ကိုယ်ပိုင်သား ဖြစ်သော ၇ နှစ်သားရွယ် ဆိုသော်လည်း ထူးခြားစွာ ပညာရှိသော ကလေးသည် မိခင်၏ အကြံအစည်ကို ကြားမိပြီး ဖခင်သည် ကိုယ့်အဘိုးကို သတ်ဖြတ်ရန် တွန်းအားပေးနေကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ အော်ဟစ်ခေါ်ဆောင်ခြင်းမပြုဘဲ ကလေးသည် သုသာန်သို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်သွားပြီး ဘာဖြစ်လာမည်ကို ကြည့်ရှုရန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သုသာန်သို့ ရောက်သောအခါ ဝသိဋ္ဌက ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကျင်းတစ်ခု တူးဖော်ရန် စတင်သည်။ ကလေးက ကဗျာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ကာ ခူးဆွတ်ရန် တန်ဖိုးရှိသော အပင် သို့မဟုတ် အမြစ် တစ်ခုမျှ မရှိသော သေသူများ၏ ကွက်လပ်တွင် အဘယ်ကြောင့် တူးနေသနည်းဟု မေးသည်။ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ကလေးသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် တူးရိုးကို ကိုင်ယူကာ ဖခင်၏ ကျင်းဘေးတွင် ဒုတိယကျင်းကို တူးရန် စတင်ခဲ့သည်။

သူလည်း အဘယ်ကြောင့် တူးနေသနည်း ဟု မေးသောအခါ ကလေးက ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဖခင် အိုမင်းလာသောအခါ ယခု ဖခင်က ၎င်း၏ အဘိုးကို ဆက်ဆံနေသည့်အတိုင်း ၎င်းကိုလည်း ဆက်ဆံရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကံအကျိုးဆိုင်ရာ သင်ယူထားသော အချက်များကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ မိဘကို နှိပ်စက်သော ကလေးသည် ဒုက္ခရောက်ရာ ငရဲသို့ ဦးတည်ရမည်ဖြစ်ပြီး မိဘကို ကျွေးမွေးပြီး ရိုသေသော ကလေးသည် နတ်ပြည်သို့ ဦးတည်ရမည်ဟု ဆိုသည်။

ကလေး၏ သတိပေးချက်သည် ဝသိဋ္ဌကကို နှလုံးအထိ ထိခိုက်စေပြီး မယား ၎င်းကို ဦးဆောင်ခဲ့သည့် ရာဇဝတ်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ကျင်းကို စွန့်ခွာပြီး ဖခင်ကို မထိခိုက်အောင် အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မယားကို သူမ၏ ဒုစရိုက် ကြမ်းတမ်းမှုအတွက် အရှက်ရစေ၍ အိမ်မှ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

ဇာတ်ဝတ္ထုသည် မယားကို နှင်ထုတ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးမသတ်ခဲ့ပေ။ ထိုဉာဏ်ကောင်းသော ကလေးသည် ၎င်း၏ မိသားစုကို အပြီးတိုင် ကွဲပြဲစေခြင်းကို မလိုလားသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် လှည့်စားမှုကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဖခင်သည် ထပ်မံ မယားယူရန် ရည်ရွယ်သည်ဟု မိခင်ကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။ နေရာ အပြည့်အဝ ဆုံးရှုံးမည်ဟု ထင်မြင်သဖြင့် ဒေါသဆိုးမှုကြောင့် မိခင်သည် ကြမ်းတမ်းမှုကို နောင်တရကာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုနောက် ဖခင်၊ မိခင်၊ သား နှင့် အဘိုးကြီးတို့သည် ရိုးသားသော သဟဇာတဖြင့် အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

တရားဒေသနာ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ပရိသတ်အား ယခု အငြင်းပွားမှု၏ ဖခင်၊ သား နှင့် မယား တို့သည် တူညီသော လူများ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြတော်မူသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှေးကာလက ဝသိဋ္ဌက၊ သူ၏ မယားနှင့် သားအဖြစ် ဤစမ်းသပ်ခံရမှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်မှာ ထိုဝေးလံသော ဘဝ၌ ဒုတိယကျင်းကို တူးကာ ဖခင်ကို သတ်ဖြတ်မှုမှ ပြန်လှည့်ခဲ့သော ဉာဏ်ကောင်းသော ၇ နှစ်သားကလေး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤဇာတက သည် ကလေး၏ ရိုးသားသော အမှန်တရားသည် လူကြီးများ ကိုယ်တိုင် လက်ခံခဲ့သော ကြမ်းတမ်းမှုကို ပေါ်ထွက်စေနိုင်ကြောင်း အမှတ်ရစေသည်။ ဒုတိယကျင်း၏ သက်ရောက်မှုသည် ခြိမ်းခြောက်မှု သို့မဟုတ် စွပ်စွဲချက်များ မလိုအပ်ဘဲ၊ ဖခင်အား ရှုပ်ထွေးသော စကား တစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုက ကိုယ့်အတွက် မည်သည့် လောကကို တည်ဆောက်မည်ကို ရိုးရှင်းစွာ ပြသခဲ့သည်။ တစ်ဦး၏ ဒေါသကြောင့် မိသားစု ပြိုကွဲနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုတည်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ မှားယွင်းမှုကို ပထမဆုံး ဖော်ထုတ်ခဲ့သော ထိုအမြန်ဉာဏ်ဖြင့် ပြန်လည် ပြုပြင်ခဲ့သည်။ ဖခင်နှင့် မိဘကို ရိုသေခြင်းနှင့် မိမိ၏ အိမ်ထောင်စုကို ကာကွယ်ခြင်းသည် အဆိုးဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နီးကပ်သည့် အချိန်တွင်ပင် ပြန်လည်ရရှိနိုင်ကြောင်း ဇာတ်ဝတ္ထုက ပြသသည်။