တုဏ္ဍိလဇာတ်

ပါဠိတိပိဋကတွင် ပါရှိသော ဇာတ်တော်အမှတ် ၃၈၈ ကို ဘုရားရှင်က သေခြင်းအတွေးဖြင့် အစဉ်အမြဲ ကြောက်ရွံ့နေသည့် ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်း၏ ယခင်ဘဝတစ်ခု၌ ယင်းနှင့် တူညီသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့သည့် ဝက်ပေါက်ငယ်တစ်ကောင်သည် အစ်ကိုကြီး၏ သီလနှင့် အကြောက်မရှိမှုဆိုင်ရာ တရားတော်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ခံခဲ့ရပုံကို အမှတ်ရစေသည်။

ရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ရွာသူ အိုမကြီးတစ်ဦးက မိဘမဲ့ ဝက်ပေါက်နှစ်ကောင်ကို မိမိ၏ သားသမီးများကဲ့သို့ မွေးမြူခဲ့သည်။ အကြီးကို မဟာတုဏ္ဍိလ၊ အငယ်ကို စူဠတုဏ္ဍိလဟု အမည်ပေးခဲ့ပြီး ဘုရားလောင်းမှာ မဟာတုဏ္ဍိလ ဖြစ်တော်မူသည်။ ဝက်နှစ်ကောင်စလုံး အလွန် လှပချောမွေ့ ထွားကြိုင်းလာကြပြီး ကြင်နာတတ်သော၊ သီလနှင့် ပြည့်စုံသော စရိုက်ရှိကြသည်။ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ကြသော်လည်း ချစ်ခင်သော မွေးစားမိခင်ထံသို့ သစ္စာရှိစွာ ပြန်လာကြသည်။

ပွဲတော်ရာသီတစ်ခုတွင် သေရည်နှင့်အတူ စားရန် အသားကုန်သွားသော သေရည်သောက်သူ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အိုမကြီးထံတွင် အဆီပေါက်နေသည့် ဝက်များရှိကြောင်း သိရှိပြီး ရွှေဒင်္ဂါးအိတ်ကြီးများကို ကမ်းလှမ်းကြသည်။ အသက်အိုမင်းခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်းကြောင့် အားနည်းနေသော အိုမကြီးသည် ထိုလောဘ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ ညီနောင်နှစ်ကောင်ကို ဝက်ကျင်းထဲသို့ ဆွဲဆောင်ကာ သတ်ဖြတ်ရန် အဆီပေါက်စေမည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မွှေးကြိုင်သော ထမင်းဃာရုနှင့် ရေမွှေးကို ကြွယ်ဝစွာ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

သားသတ်သမားတို့၏ ဓားသံနှင့် သေရည်နံ့ကို ရိပ်မိသောအခါ ငယ်ရွယ်သော စူဠတုဏ္ဍိလသည် ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကိုယ်ကို ဆုတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တုန်ယင်ငိုကြွေးရင်း အစ်ကိုကြီးထံ ပြေးလာပြီး ၎င်းတို့အတွက် ပြင်ဆင်နေသော ဤပွဲသည် မေတ္တာမဟုတ်ဘဲ ဓားကို ဖုံးကွယ်ထားသော အစာသာ ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြားကာ၊ ထိုသို့သော သေခြင်းမှ အဘယ်နေရာသို့ ထွက်ပြေးနိုင်မည်နည်းဟု မေးလျှောက်သည်။

မဟာတုဏ္ဍိလသည် ဂုဏ်ထူးရှိစွာ တည်ကြည်ငြိမ်သက်ပြီး အထွတ်အထိပ် သတိဖြင့် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ညီကို အဆုံးမဲ့ ကရုဏာဖြင့် ကြည့်ရှုကာ နူးညံ့စွာ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖွားမြင်လာသော သတ္တဝါတိုင်းအတွက် သေခြင်းသည် သဘာဝ၏ ရှောင်လွှဲ၍မရသော အကြွေးဖြစ်ကြောင်း၊ စိတ်ကို မပြုပြင်ဘဲ ကိုယ်ကိုသာ ဝလုံစေသူတို့သည် အမြဲ ကြောက်ရွံ့နေရကြောင်း၊ သီလကို စောင့်ထိန်းပြီး မညှဉ်းဆဲခြင်း၌ တည်ဆဲသူတို့အတွက်မူ သေခြင်းတွင် စူးရှသော အနာဒဏ် လုံးဝ မရှိတော့ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။

ညီကို စိတ်ထဲမှ ဒေါသကို ဖယ်ရှားရန်၊ မေတ္တာ၏ အေးမြသော စီးကြောင်းတွင် ရေချိုးရန်၊ တည်ငြိမ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် သီလကို စောင့်ထိန်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ မည်သို့ကြောက်ရွံ့သော်လည်း လာမည့်အရာကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ၊ သို့သော် တည်ငြိမ်သော စိတ်သည် ထိုအရာကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။ မဟာတုဏ္ဍိလသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ မတည်မြဲမှုနှင့် သီလသန့်ရှင်းမှု၏ နက်ရှိုင်းသော ငြိမ်သက်မှုအကြောင်း ဟောကြားနေစဉ် ၎င်း၏ အသံသည် ပတ်ဝန်းကျင်လမ်းမများတွင် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ကြားနေရသည့်အရာကို အံ့ဩစွာ နားထောင်ရင်း သေရည်သောက်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ဓားများကို ချလိုက်ကြသည်။ ကိုယ်ပိုင် ဆင်းရဲမှုကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ရမည့်အရာကို အိုမကြီးက သတိရမိသောအခါ နောင်တရကာ ငိုကြွေးမိသည်။ ဗာရာဏသီ တစ်ခုလုံးက ဘုရားလောင်း၏ ဟောကြားချက်ကို ကြားသိကြပြီး ကိုယ်တိုင်နာယူရန် ထိုနေရာသို့ စုရုံးလာကြသည်။ ထိုအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာပြီး တရားတော်ကို အပြည့်အစုံ နာယူရန် မြေပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ကြားနာခဲ့သည်များကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော မင်းကြီးသည် မဟာတုဏ္ဍိလနှင့် စူဠတုဏ္ဍိလ နှစ်ဦးလုံးကို မိမိ၏ သားတော်များအဖြစ် မွေးစားခဲ့သည်။ ထိုအားဖြင့် ညီငယ်ကို မျက်ရည်ကျစေခဲ့သော အန္တရာယ်ကို ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။ မဟာတုဏ္ဍိလကို ဘုရင့်ရုံးတော်အတွင်း တရားစီရင်ရေး အာဏာရှိသော ရာထူးတွင် ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံသားများကြား အငြင်းပွားမှုများကို တရားမျှတစွာ ဖြေရှင်းရာတွင် ၎င်း၏ ထင်ရှားသော ပညာဉာဏ်ကို အားထားခဲ့သည်။

မင်းကြီး ကွယ်လွန်သွားသောအခါ မဟာတုဏ္ဍိလသည် ထိုရာထူးတွင် သင်ယူခဲ့သမျှကို အသုံးပြု၍ နောက်ပိုင်းတွင် တရားစီရင်မည့်သူတို့ကို လမ်းညွှန်နိုင်ရန် ဥပဒေဆိုင်ရာ စာတမ်းများကို ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုတရားကို ပထမဆုံး ဆက်သခဲ့သော ဝက်ကြီး ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင်ပင် နိုင်ငံအတွက် အသုံးဝင်ဆဲ ဖြစ်သော တရားမျှတမှု မှတ်တမ်းကို ထားရစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က ကြောက်ရွံ့နေသော ရဟန်းကို စူဠတုဏ္ဍိလဖြင့်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို မဟာတုဏ္ဍိလဖြင့် သတ်မှတ်တော်မူသည်။ သတ်ဖြတ်ခံရမည့် အခြေအနေတွင် ကြောက်ရွံ့နေသော ဝက်ပေါက်ငယ်ကို တည်ငြိမ်စေခဲ့သော တရားတူ ဆုံးမချက်သည် ရာစုနှစ်များ ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း ကိုယ့်အဆုံးသေခြင်းကို အမြဲ တွေးနေမိသော ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် လိုအပ်နေဆဲ ဆေးဖြစ်ခဲ့သည်။

သေရည်သောက်သူများကို နောက်ဆုံးတွင် လက်နက်ချစေခဲ့သည်မှာ ဝက်များကို သတ်ခြင်းအပေါ် တိကျစွာ ဆန့်ကျင်သော အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပေ။ သေခြင်းကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိုကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်း နှစ်ခုစလုံးသည် သင်ယူရသော ရပ်တည်ပုံများဖြစ်ကြောင်း၊ အန္တရာယ်ကို တုံ့ပြန်ရုံသာမက မိမိ၏ စိတ်ကို ရိုးရိုးသားသား စစ်ဆေးလိုသော မည်သည့် သတ္တဝါအတွက်မဆို ရရှိနိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ စူဠတုဏ္ဍိလ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ရှူရှိုက်ခဲ့သော နံ့နှင့် ကြားခဲ့သော အသံကို ကြည့်လျှင် လုံးဝ သဘာဝကျသည်ဖြစ်ပြီး၊ အစ်ကိုက ထိုသို့မဟုတ်ဟု ဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင်၏ ဥပမာဖြင့်သာ ကြိုတင်ကျင့်ကြံထားသော သီလသည် ဓားမြှောင်ကိုပင် ၎င်း၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ မရောက်ဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေကြောင်း ပြသခဲ့သည်။