ဝကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူပြီး ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် ဇာတ်အမှတ် ၃၀၀ အဖြစ် ရေတွက်ထားသည်။ နောက်ခံအကြောင်းကို ဝိနည်းပိဋကတ်တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ဥပသေနသည် တစ်ကျောင်းတည်းနေသော ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့်အတူ ဘုရားရှင်ထံ တစ်ကြိမ် ကြွရောက်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ထိုအပြုအမူကို ဆုံးမတော်မူသည်။ ဥပသေနသည် ဆုတ်ခွာ၍ ကြိုးစားကျင့်ကြံကာ အရဟတ္တ (လွတ်မြောက်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးအဆင့်) ကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဓုတင်္ဂ ၁၃ ပါး (ဆွမ်းခံစားခြင်း၊ သစ်ပင်အောက်တွင် နေခြင်းကဲ့သို့ ရွေးချယ်ကျင့်ရသော တပ်ဆင်မှုများ) ကို ယူဆောင်ပြီး ရဟန်းအဖော်များအား ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားရှင် သုံးလကြာ တရားထိုင်တော်မူစဉ် ဥပသေနနှင့် အဖော်များက ထိုကျင့်စဉ်များကို စောင့်ထိန်းကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရားရှင်က ဥပသေနအား ချီးမွမ်းစကား ပေးတော်မူသည်။ ရဟန်းအားလုံး ဓုတင်္ဂ ၁၃ ပါးကို စောင့်ထိန်းသရွေ့ သူတို့နှစ်သက်ရာအခါတိုင်း ကိုယ်တော်ထံ လာရောက်နိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဥပသေနက ထိုစကားကို ညီအစ်ကိုတို့ထံ ပြန်ပြောပြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရဟန်းများက ဆရာတော်ထံ မသွားမီ ဓုတင်္ဂကျင့်စဉ်များကို စောင့်ထိန်းကြသည်။ ဘုရားရှင် တရားထိုင်ပြီးထွက်လာသောအခါ ၎င်းတို့သည် အဟောင်းအဝတ်များကို ပစ်ပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။

ဘုရားရှင်သည် ကျောင်းအနီးတွင် အခန်းများကို ကြည့်ရန် သံဃာနှင့်အတူ လှည့်လည်ကြွတော်မူစဉ် မြေပေါ်တွင် ပစ်ထားသော အဝတ်ဟောင်းများကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်းတို့ကား အဘယ်အရာ ဖြစ်သနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ရဟန်းများ ရှင်းပြသောအခါ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်သည် ဝံပုလွေ၏ သီလနေ့ ဝတ်ပြုမှုကဲ့သို့ ခဏတာသာ ရှည်ကြာသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ရဟန်းများက ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုကြသောအခါ ရှေးဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်စဉ် ဗောဓိသတ်သည် နတ်ပြည်သိကြား ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂင်္ဂါမြစ်ဘေးရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဝံပုလွေတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ဆောင်းရာသီ ရေလွှမ်းမိုးသောအခါ ရေတက်ပြီး ကျောက်တုံးကို ဝန်းရံသည်။ ဝံပုလွေသည် စားစရာ မရှိဘဲ ရလဒ်ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းလည်း မရှိဘဲ ထိုကျောက်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ရေက ဆက်တက်လာသောကြောင့် ၎င်း၏ အခြေအနေကို စဉ်းစားမိသည်။

ဝံပုလွေက စားစရာ မရှိ၊ ရရှိနိုင်သော နည်းလမ်းလည်း မရှိဟု ဆင်ခြင်သည်။ မလုပ်စရာ မရှိသဖြင့် သီလနေ့ကို စောင့်ထိန်းလိုက်ရုံသာဟု တွေးသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း သီလများကို ယူပြီး သီလနေ့ကို စောင့်ထိန်းရန် ရိုသေစွာ ဆုံးဖြတ်သည်။ ထိုအတွေးသည် ယုံကြည်ချက်မဟုတ်ဘဲ အဆင်ပြေမှုသက်သက်ဖြစ်သည်။ ဆာလောင်မှုက အခြားရွေးချယ်စရာ အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ခဲ့သည်။

သိကြားက ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် ကြည့်ရှုသောအခါ ဝံပုလွေ၏ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် အားနည်းကြောင်း မြင်သည်။ သူ့ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ တောဆိတ်ပုံဖြစ်ယူပြီး ဝံပုလွေ မြင်နိုင်သော ကျောက်အနီးတွင် ရပ်နေသည်။

ဝံပုလွေက ဆိတ်ကို မြင်သောအခါ သီလနေ့ကို နောက်တစ်ရက် ဆက်စောင့်နိုင်သည်ဟု တွေးသည်။ ထရပ်ပြီး ထိုသတ္တဝါကို ခုန်ဝင်သည်။ ဆိတ်က ဘယ်ဘက် ညာဘက် ခုန်ရှောင်သဖြင့် ဝံပုလွေ မဖမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ဖမ်းမရနိုင်ကြောင်း မြင်သောအခါ ရပ်ပြီး ပြန်လာကာ ထပ်လဲလျောင်းသည်။ သူ၏ သီလနေ့ မပျက်ခဲ့ဟု ကိုယ်ကိုကိုယ် ပြောသည်။

ထို့နောက် သိကြားသည် ဒိဗ္ဗတန်ခိုးဖြင့် လေထဲသို့ ထပြီး ဝံပုလွေကို အော်ခေါ်သည်။ ထိုသို့ မတည်မငြိမ် သတ္တဝါက သီလနေ့ စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်းဟု မေးသည်။ ဝံပုလွေက သူ၏ ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ဘဲ ဆိတ်အသားစားရန်သာ လိုချင်ခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ဆုံးမပြီးနောက် သိကြားသည် နတ်ပြည်သို့ ပြန်သွားသည်။ ကဗျာများသည် နှိုင်းယှဉ်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဤလောက၏ လူအချို့သည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားထက် ပိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ကြပြီး ဆိတ်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်မှ လွတ်ထွက်သွားကြသည်ဟု ဆိုသည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကို အတိုချုပ် အသိအမှတ်ပြုချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်က သိကြား ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်ကို ရဟန်းများကို အပြစ်တင်ရန်လည်း မဟုတ်၊ ရှက်စေရန်လည်း မဟုတ်ဘဲ၊ မှားယွင်းသော အကြောင်းရင်းဖြင့် ယူထားသော ကျင့်စဉ်သည် ဘယ်လောက် လွယ်ကူစွာ ကျဆင်းသွားနိုင်သည်ကို ပြသရန် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဇာတကဋ္ဌကထာသည် ဤဇာတ်ကို ယူထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်အကြောင်း သတိပေးချက်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့် ယူထားသော ကတိသည် ကတိမဟုတ်သေးပေ။ ဝံပုလွေသည် စားစရာမရှိသောအခါ သီလနေ့ကို စောင့်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း၊ ဖမ်းမိနိုင်သော သားကောင် ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ယုံကြည်သူတစ်ဦးအတွက်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်နိုင်သည်။ အဆင်ပြေသည့်အခါမှသာ စောင့်သော အစာငတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လူတစ်ဦးက ကြည့်နေချိန်တွင်သာ ယူသော ကျင့်စဉ်သည် အမှန်တကယ် စမ်းသပ်ခြင်း ရောက်လာသောအခါ မတည်ကြပေ။ ဇာတ်က နားထောင်သူအား ၎င်း၏ အင်အားနှင့် ကိုက်ညီသော ကတိများကို ရွေးချယ်ရန်၊ ထို့နောက် ဆိတ်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင်ပင် ထိုကတိများကို စောင့်ထိန်းရန် နူးညံ့စွာ တောင်းဆိုသည်။