Bhai Kanhaiya

In de tijd van de tiende goeroe, Goeroe Gobind Singh, was er een grote veldslag aan de gang tussen het leger van de Sikhs en de vijandelijke troepen. Te midden van de chaos en het bloedvergieten was er een Sikh genaamd Bhai Kanhaiya. Hij was een eenvoudige, vrome man die een glazen fles water bij zich droeg. Terwijl de strijd woedde, liep hij zonder angst over het slagveld en gaf hij water aan gewonde soldaten – zowel van de Sikhs als van de vijand. Hij verzorgde hun wonden en troostte hen met zachte woorden, ongeacht aan welke kant ze vochten. Dit deed hij niet één keer, maar tijdens de hele veldslag. Andere Sikhs zagen dit en waren geschokt. Ze dachten dat hij verraad pleegde door de vijand te helpen. Ze gingen naar Goeroe Gobind Singh en klaagden over het gedrag van Bhai Kanhaiya. De goeroe luisterde naar hun klachten en riep Bhai Kanhaiya bij zich. Toen Bhai Kanhaiya voor de goeroe stond, vroeg de goeroe hem: 'Is het waar dat je water geeft aan de vijand?' Bhai Kanhaiya antwoordde nederig: 'Goeroe ji, ik zie geen vijand. Ik zie alleen Uw schepping. Uw licht schijnt in alle wezens. Toen ik de gewonde mannen zag, zag ik niet of ze Sikh of vijand waren. Ik zag alleen Uw aanwezigheid en ik kon hen niet in de steek laten.' Goeroe Gobind Singh glimlachte en zei tegen de andere Sikhs: 'Deze man heeft de ware betekenis van seva – onbaatzuchtige dienst – begrepen. Hij ziet het goddelijke in ieder mens. Laat hem zijn werk doen, want hij is de ware dienaar van de mensheid.' De goeroe gaf Bhai Kanhaiya zelfs een eigen zalf en verband om de wonden te verbinden. Dit gebeurde in de late 17e eeuw, tijdens de Slag bij Anandpur. In de meeste vertellingen wordt dit verhaal gezien als de oorsprong van de traditie van de Sikh Rode Kruis: een organisatie die zich inzet voor hulp aan alle mensen, ongeacht hun geloof of afkomst. Bhai Kanhaiya wordt nog steeds herdacht als een voorbeeld van mededogen en naastenliefde. Zijn verhaal herinnert ons eraan dat ware dienst geen grenzen kent.