සල්ලේඛනා

සල්ලේඛනා යනු ජෛන ආගමේ අතිශය පූජනීය හා ගෞරවනීය චාරිත්රයකි. එය ජීවිතයේ අවසාන අවදියේදී, මරණය ළඟා වන විට, ස්වේච්ඡාවෙන් හා ක්රමයෙන් ආහාර හා ජලය ගැනීම අඩු කරමින්, සන්සුන් මනසකින් යුතුව ජීවිතය අත්හැරීමේ ක්රමයයි. මෙය හුදෙක් මරණයට පත්වීමේ ක්රමයක් නොව, ආත්මයේ ශුද්ධිය හා උත්තරීතර තත්ත්වය කරා ළඟාවීමේ අවසන් පියවරක් ලෙස සැලකේ. ජෛන දර්ශනයට අනුව, ආත්මය කර්ම බන්ධනවලින් මිදීමට නම්, සියලු ආශාවන්, ක්‍රෝධය, මෝහය වැනි ක්ලේශයන්ගෙන් තොර විය යුතුය. සල්ලේඛනාව මගින් මෙම ක්ලේශයන් සම්පූර්ණයෙන් දුරු කර, ආත්මය පිරිසිදු කර ගැනීමට උත්සාහ කරයි. එය මරණයට බිය නොවී, එය ස්වභාවික ක්‍රියාවලියක් ලෙස පිළිගෙන, අවසන් හුස්ම දක්වාම ධ්‍යානයෙහි හා භක්තියෙහි යෙදීමට අවස්ථාවක් සලසා දෙයි.

සල්ලේඛනාව ආරම්භ කිරීමට පෙර, එය සිදු කරන පුද්ගලයා යම් යම් කොන්දේසි සපුරාලිය යුතුය. පළමුව, ඔහු හෝ ඇය ජීවිතයේ අවසාන අවදියේ සිටින බවට වෛද්‍යමය වශයෙන් තහවුරු විය යුතුය. එනම්, රෝගයක් හෝ වයස්ගත බව නිසා ශරීරයේ ක්‍රියාකාරීත්වය බෙහෙවින් අඩු වී, සුවය ලැබීමේ බලාපොරොත්තුවක් නොමැති විය යුතුය. දෙවනුව, ඔහු හෝ ඇය සම්පූර්ණයෙන්ම සිහි කල්පනාවෙන් යුතුව, තම කැමැත්තෙන්ම මෙම තීරණය ගත යුතුය. කිසිදු බලපෑමක්, බියක් හෝ බලාපොරොත්තු සුන්වීමක් නිසා මෙය තෝරා නොගත යුතුය. තෙවනුව, මෙම තීරණය ගුරුවරයෙකුගේ හෝ ආචාර්යවරයෙකුගේ මඟපෙන්වීම යටතේ ගත යුතු අතර, ඔවුන්ගේ අනුමැතිය ලබා ගත යුතුය. මෙම කොන්දේසි සපුරාලීමෙන් පසුව පමණක්, සල්ලේඛනාව ආරම්භ කළ හැකිය. එය හදිසි තීරණයක් නොව, ක්‍රමයෙන් ආහාර හා ජලය අඩු කරමින්, ශරීරය ස්වභාවිකව මරණයට පත්වීමට ඉඩ හැරීමේ ක්‍රියාවලියකි.

සල්ලේඛනාව සියදිවි නසාගැනීමක් නොවන බව ජෛන දර්ශනයේ පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කර ඇත. සියදිවි නසාගැනීම යනු, බිය, වේදනාව, හෝ බලාපොරොත්තු සුන්වීම වැනි නිෂේධාත්මක හැඟීම් නිසා, ක්ෂණිකව හෝ හදිසියේ ජීවිතය අත්හැරීමයි. එය කර්ම බන්ධන තවත් ශක්තිමත් කරන අතර, ආත්මයට තවත් දුක් විඳීමට සිදුවේ. නමුත් සල්ලේඛනාව යනු, සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් දෙයකි. එය සිදු කරනු ලබන්නේ, ජීවිතයේ අරමුණ ඉටු වූ බවත්, ශරීරය තවදුරටත් ආත්මයේ සේවයට යෝග්‍ය නොවන බවත් අවබෝධ කරගත් පුද්ගලයෙකු විසිනි. ඔහු හෝ ඇය මරණයට මුහුණ දෙන්නේ ධෛර්යයෙන්, සන්සුන්ව, සහ භක්තියෙන්. මෙම ක්‍රියාවලියේදී, පුද්ගලයා තම ජීවිත කාලය පුරාම කළ පාප කර්මයන් ගැන පසුතැවිලි වී, සමාව ඉල්ලා, අන් අයට සමාව දී, සියලු බැඳීම්වලින් මිදීමට උත්සාහ කරයි. මෙය ආත්මයේ පිරිසිදු කිරීමේ අවසන් අවස්ථාවක් ලෙස සැලකේ.

ජෛන ආගමේ විවිධ ශාඛා අතර, සල්ලේඛනාව පිළිබඳ අදහස්වල සුළු වෙනස්කම් තිබිය හැකිය. සමහර ප්‍රදේශවල එය වඩාත් දැඩි ලෙස අනුගමනය කරන අතර, තවත් සමහර ප්‍රදේශවල එය අඩු වශයෙන් සිදු කරයි. කෙසේ වෙතත්, එහි මූලික මූලධර්මය වන, ස්වේච්ඡාවෙන් හා සන්සුන්ව මරණයට මුහුණ දීම, ආත්මයේ උත්තරීතර තත්ත්වය කරා ළඟාවීමේ මාර්ගයක් ලෙස සැලකීම, සියලු ජෛන සම්ප්‍රදායන්හි පොදු වේ. මෙම චාරිත්රය ජෛන ආගමේ ඉතිහාසය පුරාම ගෞරවයෙන් සලකනු ලැබූ අතර, අදටත් එය ජෛන භික්ෂූන් වහන්සේලා සහ ගිහියන් විසින් අතිශය දුර්ලභ අවස්ථාවලදී අනුගමනය කරනු ලැබේ. එය ජීවිතයට ගරු කිරීමේ උත්තරීතර ක්‍රියාවක් ලෙසත්, ආත්මයේ නිදහස සඳහා වන අවසන් පියවරක් ලෙසත් සැලකේ.