সল্লেখনা

জৈন ধৰ্মত শৰীৰ আৰু আত্মাক দুটা বেলেগ বস্তু বুলি গণ্য কৰা হয়। শৰীৰটো এটা বাহন মাত্ৰ, যিটো শেষত এৰি যাবই লাগিব, কিন্তু আত্মা অমৰ। জৈন দৰ্শনৰ মতে, জন্ম আৰু মৃত্যুৰ এই চক্ৰৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰাই জীৱনৰ চৰম লক্ষ্য। এই মুক্তি লাভ কৰিবলৈ হ'লে আত্মাক শৰীৰৰ মোহ আৰু কামনাৰ পৰা মুক্ত কৰিব লাগিব। সল্লেখনা হৈছে এই লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ এক পদ্ধতি, য'ত এজন ব্যক্তিয়ে জীৱনৰ শেষ সময়ত নিজৰ ইচ্ছাৰে, ধীৰে ধীৰে আহাৰ আৰু পানী গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰি দিয়ে। এই প্ৰক্ৰিয়াটো হঠাৎ নহয়, বৰং বহু দিন ধৰি চলি থাকে, যাতে শৰীৰ আৰু মন দুয়োটা ধীৰে ধীৰে শান্তভাৱে পৰিত্যাগৰ বাবে প্ৰস্তুত হয়।

পৰম্পৰাগতভাৱে, সল্লেখনা সাধাৰণতে সেইসকল লোকেহে গ্ৰহণ কৰে যিসকল জৰাজীৰ্ণ, অসাধ্য ৰোগত আক্ৰান্ত, বা এনে অৱস্থাত আছে য'ত শৰীৰে আৰু নিজৰ ধৰ্মীয় কৰ্তব্য পালন কৰিব নোৱাৰে। এই পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে ব্যক্তিজনে জৈন সন্ন্যাসী বা গুৰুৰ পৰা অনুমতি আৰু নিৰ্দেশনা ল'ব লাগে। এই সময়ছোৱাত ব্যক্তিজনে সম্পূৰ্ণ শান্তি আৰু ধ্যানমগ্ন অৱস্থাত থাকিব লাগে, কোনো প্ৰকাৰৰ ক্ৰোধ, হতাশা বা দুখৰ ভাৱ পোষণ কৰিব নোৱাৰে। আহাৰ আৰু পানীৰ পৰিমাণ ধীৰে ধীৰে কমাই অনা হয়, আৰু শেষত ব্যক্তিজনে সম্পূৰ্ণৰূপে আহাৰ-পানী ত্যাগ কৰে। এই প্ৰক্ৰিয়াটো কেইবা সপ্তাহ বা মাহলৈকে চলিব পাৰে।

জৈন ধৰ্মত সল্লেখনাক কেতিয়াও আত্মহত্যা বুলি গণ্য কৰা নহয়। আত্মহত্যা হৈছে হতাশা, ক্ৰোধ বা দুখৰ বাবে জীৱনৰ পৰা পলায়ন কৰা, যিটো হিংসা আৰু পাপ বুলি গণ্য কৰা হয়। কিন্তু সল্লেখনা হৈছে জীৱনৰ স্বাভাৱিক পৰিসমাপ্তিৰ এক শান্তিপূৰ্ণ পদ্ধতি, য'ত ব্যক্তিজনে নিজৰ শৰীৰৰ প্ৰতি কোনো আসক্তি নথকাকৈ, সম্পূৰ্ণ জ্ঞান আৰু ইচ্ছাৰে এই পথ বাছি লয়। ইয়াত কোনো হিংসা নাই, বৰং নিজৰ আত্মাক শুদ্ধ কৰি মুক্তিৰ পথত আগবঢ়োৱাৰ এক প্ৰয়াস। জৈন দৰ্শনৰ মতে, এই পদ্ধতিৰে মৃত্যু হ'লে আত্মাই উচ্চতৰ স্তৰত উপনীত হয় আৰু জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিব পাৰে।

অৱশ্যে, সল্লেখনা এটা অতি কঠোৰ আৰু কঠিন পথ। ইয়াক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অতি দৃঢ় ইচ্ছাশক্তি আৰু আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ প্ৰয়োজন। জৈন ধৰ্মৰ গ্ৰন্থসমূহত এই পদ্ধতিৰ বাবে বহুতো নিয়ম আৰু চৰ্ত উল্লেখ আছে, যেনে ব্যক্তিজনে সম্পূৰ্ণৰূপে শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে সুস্থ হ'ব লাগিব, কোনো প্ৰকাৰৰ বাধ্যবাধকতা বা প্ৰভাৱত নাথাকিব লাগিব, আৰু এই সিদ্ধান্ত নিজৰ সম্পূৰ্ণ ইচ্ছাৰে ল'ব লাগিব। এই নিয়মসমূহৰ উদ্দেশ্য হৈছে নিশ্চিত কৰা যে সল্লেখনা কোনো প্ৰকাৰৰ হিংসা বা পাপৰ কাৰ্য নহয়, বৰং এক পৱিত্ৰ আধ্যাত্মিক অনুশীলন।

সমসাময়িক যুগত সল্লেখনাৰ বিষয়ে বহু বিতৰ্ক আছে। কিছুমানে ইয়াক ধৰ্মীয় স্বাধীনতা আৰু আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ অংশ বুলি সমৰ্থন কৰে, আনহাতে কিছুমানে ইয়াক আত্মহত্যাৰ এক ৰূপ বুলি সমালোচনা কৰে। ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে এই বিষয়ে এক ঐতিহাসিক ৰায়ত সল্লেখনাক আত্মহত্যা নহয় বুলি ঘোষণা কৰিছে, কিন্তু ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কিছুমান নিয়মাৱলীও প্ৰস্তুত কৰিছে। জৈন সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰতো এই বিষয়ে মতভেদ আছে, কিন্তু বেছিভাগ জৈন ধৰ্মীয় নেতাই সল্লেখনাক এক পৱিত্ৰ আৰু উচ্চ আধ্যাত্মিক অনুশীলন বুলি গণ্য কৰে, যিটো কেৱল অতি সীমিত পৰিস্থিতিতহে গ্ৰহণ কৰা উচিত।

সল্লেখনাৰ মূল শিক্ষা হৈছে জীৱন আৰু মৃত্যুৰ প্ৰতি এক নিৰ্ভীক আৰু শান্তিপূৰ্ণ দৃষ্টিভংগী। ইয়াৰ দ্বাৰা আমি শিকিব পাৰো যে মৃত্যু এটা ভয়ংকৰ ঘটনা নহয়, বৰং আত্মাৰ যাত্ৰাৰ এক স্বাভাৱিক অংশ। জৈন ধৰ্মৰ এই অনুশীলনে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে জীৱনৰ প্ৰতি আসক্তি আৰু মোহ ত্যাগ কৰি, শান্তি আৰু জ্ঞানৰ সৈতে জীৱনৰ শেষ মুহূৰ্তটোও সন্মুখীন হ'ব পাৰি। এই পদ্ধতিৰ জৰিয়তে জৈন ধৰ্মই মানুহক শিকায় যে আত্মাৰ শুদ্ধি আৰু মুক্তিৰ বাবে শৰীৰৰ প্ৰতি কোনো আসক্তি ৰখা উচিত নহয়।