ஓணமும் மகாபலியின் திரும்புகையும்

ஓணத்தின் மையத்தில் உள்ள கதை, பாகவத புராணத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்தில், அத்தியாயங்கள் 15 முதல் 23 வரை விவரிக்கப்படுகிறது. அது பக்தன் பிரகலாதனின் பேரனும் அசுரர்களின் அரசனுமான மகாபலியுடன் தொடங்குகிறது. அவர் பூமியை அத்தனை நேர்மையுடனும், செழுமையுடனும், தாராள குணத்துடனும் ஆட்சி செய்தார், அவருடைய அரசு ஒரு பொற்காலமாக நினைவுகூரப்பட்டது. சாதி அல்லது பிறப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் அங்கே வறுமையும் இல்லை, பொய்யும் இல்லை, குற்றமும் இல்லை; எவருக்கும் எதுவும் குறைவில்லை.

ஆயினும் மகாபலியின் வெற்றியே ஓர் அமைதியான ஆபத்தை விளைவித்தது. அவருடைய பெருகும் ஆற்றலும் செல்வாக்கும் தேவர்களையும் மறைக்கத் தொடங்கின. இந்திரன் தலைமையில் இருந்த தேவர்கள், இந்த அசுர மன்னன் எத்தனை நற்குணம் உடையவனாக இருந்தாலும், தேவர்களும் அசுரர்களும் தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட இடங்களில் நிற்கும் பிரபஞ்ச ஒழுங்கை அச்சுறுத்துகிறான் என்று அஞ்சத் தொடங்கினர்.

தேவர்கள் விஷ்ணுவிடம் முறையிட்டனர். அவர் மோதலைத் தேர்ந்தெடுக்காமல் பணிவைச் சோதிக்கும் வழியைத் தேர்ந்தார். அவர் வாமனன் என்ற குள்ளமான அந்தணச் சிறுவனாக அவதரித்து, ஒரு பெரிய யாகத்தின்போது மகாபலியின் முன் தோன்றினார். அந்த அரசன், தன் இயல்புக்கேற்ப, தன்னிடம் கேட்கப்படும் எந்த வேண்டுகோளையும் நிறைவேற்றுவதாக சபதம் செய்திருந்தான். வாமனன் கேட்டது கிட்டத்தட்ட நகைப்புக்குரிய அளவு சிறியதாகத் தோன்றியது: தன் சிறிய அடிகளால் அளக்கப்படும் மூன்று அடி நிலம்.

மகாபலியின் குருவான சுக்கிராச்சாரியார் அந்த வேடத்தை உணர்ந்து, இந்த வரத்தை அளிக்க வேண்டாம் என்று அரசனை எச்சரித்தார். ஆனால் மகாபலி ஓர் அந்தண விருந்தினருக்கு அளித்த வாக்கை மீற விரும்பவில்லை; ஏதோ சூழ்ச்சி என்ற அச்சத்தால் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கடைப்பிடித்த தாராள குணத்தின் உறுதியைக் கைவிடவும் அவர் விரும்பவில்லை. வாக்கை உறுதிப்படுத்த, வாமனனின் கைகளில் சங்கல்ப நீரை வார்த்தார்; சுக்கிராச்சாரியார் அந்த நீரோட்டத்தைத் தடுக்க முயன்றபோது, அம்முயற்சியில் தன் ஒரு கண்ணை இழந்தார்.

வாக்கு உறுதியானதும் வாமனன் அண்டம் முழுவதையும் வியாபிக்கும் பிரம்மாண்ட வடிவாக வளர்ந்தார். முதல் அடியால் பூமி முழுவதையும், இரண்டாம் அடியால் விண்ணுலகம் முழுவதையும் அளந்தார். மூன்றாம் அடி வைப்பதற்கு இடமே எஞ்சவில்லை.

நிகழ்வதை மகாபலி உடனே புரிந்துகொண்டார். நிறைவேறாத வாக்குறுதியால் அவமானப்படுவதை ஏற்காமல், விஷ்ணுவின் இறுதி அடிக்கு இடமாகத் தன் சொந்தத் தலையையே பணிவுடன் அளித்தார். இந்தப் பரம சரணாகதியாலும் நேர்மையாலும் நெகிழ்ந்த விஷ்ணு, மகாபலியின் தலையின் மேல் தம் பாதத்தை வைத்து, அவரைப் பாதாள உலகத்திற்குத் தள்ளினார். இது ஒரு தவறுக்கான தண்டனை அல்ல; மகாபலி தன் வாக்கைக் காப்பதைத் தவிர வேறெதுவும் செய்யவில்லை. இது பிரபஞ்ச சமநிலையின் அவசியமான மறுஸ்தாபனமாகும்.

மகாபலியின் நீதியின் ஆழத்தை உணர்ந்த விஷ்ணு, அதற்குப் பதிலாக அவருக்கு ஒரு வரம் அளித்தார்: ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஒருமுறை, மகாபலி பாதாள உலகிலிருந்து திரும்பி, முன்பு நீதியுடன் ஆண்ட நிலத்தையும் மக்களையும் காண அனுமதிக்கப்படுவார்; அவர்கள் இன்றும் அவருடைய நினைவின் கீழ் அமைதியுடனும் செழுமையுடனும் வாழ்கிறார்களா என்பதை நேரில் காண்பார். இதுவே கேரளம் ஓணம், திருவோணம் என்று கொண்டாடும் நாள்; மகாபலியின் வருகை நாளான இது, பொதுவாக மலையாள மாதமான சிங்கத்தில், ஆகஸ்ட்–செப்டம்பர் காலத்தில் வருகிறது.

கேரளம் முழுவதும் வீடுகள் சுத்தம் செய்யப்பட்டு, திரும்பி வரும் அரசனை வரவேற்கும் வகையில் வாசலில் பூக்களம் எனப்படும் விரிவான மலர்க் கோலங்கள் இடப்படுகின்றன. குடும்பங்கள் ஓணசத்யா எனும் பிரம்மாண்டமான சைவ விருந்தைத் தயாரிக்கின்றனர்; வாழையிலைகளில் இருபத்து நான்கு வகை வரையிலான வேறுபட்ட உணவுகள் பரிமாறப்படுகின்றன. சமூகங்கள் படகுப் போட்டிகளான வள்ளம்களி, புலிக்களி எனப்படும் புலி நடனங்கள், பெண்கள் வட்டமாக நின்று ஆடும் ஓணம் கைகொட்டிக்களி ஆகியவற்றை நடத்துகின்றன.

இந்தப் பத்து நாள் கொண்டாட்டத்தின் மையத்தில், தலைமுறை தலைமுறையாகக் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லப்படும் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது: மகாபலி இன்றும் அன்புடன் கேரளத்தைக் கண்காணிக்கிறார்; அவருடைய ஆட்சியின் செழுமையும் சமத்துவமும் நிலைத்திருக்கின்றனவா என்று சரிபார்க்கிறார். ஆகவே ஓணம் வெறும் அறுவடைத் திருவிழா மட்டுமல்ல; அது ஒரு நல்லொழுக்கமுள்ள அரசனுக்கும் அவன் உண்மையில் ஒருபோதும் நேசிப்பதை நிறுத்தாத நிலத்துக்கும் இடையிலான வாக்குறுதியின் ஆண்டுதோறும் நிகழும் புதுப்பிப்பாகும்.

கேரளத்தில் மகாபலி ஒருபோதும் வீழ்த்தப்பட்ட வில்லனாக நினைவுகூரப்படுவதில்லை; கதையும் அவ்வாறு வாசிக்க எந்தக் காரணத்தையும் தருவதில்லை. அவர் எந்தப் பாவத்தாலும் அல்ல, தன் நற்குணத்தின் முழுமையாலேயே வீழ்ச்சியடைகிறார்; அந்த நற்குணம் அவருக்குத் தன் உடைமைகள் அனைத்தையும் கொள்ள வந்த விருந்தினரை மறுப்பதற்கு இடமே விடவில்லை. இக்கதை நீடித்து நிற்பதற்குக் காரணம், விஷ்ணுவின் சோதனையை நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையிலான போராக மாற்றாமல் அது திட்டமிட்டுத் தவிர்ப்பதில்தான் உள்ளது. மகாபலியின் பணிவும் விஷ்ணுவின் சோதனையும் ஒரே சரணாகதியின் இரு வடிவங்கள்: ஒருவர் எல்லாவற்றையும் தானமாக அளிக்கிறார்; மற்றவர், வேடத்தில், மூன்று சிறிய அடிகளை மட்டும் கேட்டு, பதிலாக முழுவதையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.