ဘဒ္ဒဃဋဇာတ် အမှတ် ၂၉၁

ဇာတ်အမှတ် ၂၉၁ ဖြစ်သော ဘဒ္ဒဃဋဇာတ်သည် တိကနိပါတ်တွင် ရှိပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ ကာလနှင့် ဆက်စပ်သော ဇာတ်ဆောင်အဖွင့် ဇာတ်လမ်းဖြင့် စတင်သည်။ ကြီးမားသော သူဌေး အနာထပိဏ်၏ တူတစ်ဦးသည် ရွှေ လေးကောဋိ ဖြစ်သော ကြီးမားလှသည့် အမွေကို ဖျက်စီးခဲ့သည်။ သူသည် ဦးလေးထံ ငွေကြေး ထပ်မံ တောင်းခံရန် ခဏခဏ ပြန်သွားနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး အနာထပိဏ်သည် စိတ်ညစ်ခဲ့ပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများသာ ပေးကာ အိမ်မှ လုံးဝ ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲသော တူသည် အိမ်နံရံဘေးတွင် လဲကျ၍ ထိုနေရာ၌ သေဆုံးခဲ့သည်။ အနာထပိဏ်က ကိုယ်ပိုင်တူ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခြင်း မရှိသည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ဤအကြောင်းကို ဘုရားရှင်အား တင်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က အရာအားလုံးကို ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းပေးသော မေးခွန်းဖြင့် ပြန်ဖြေတော်မူသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်က ဘဝအလွန်ရှေးကာလတွင် ဆန္ဒပြည့်ခွက်ကို ပေးခဲ့ပြီးမှ ထိုလူကို ကျေနပ်စေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် အနာထပိဏ်သည် ထိုလူကို မည်သို့ ကျေနပ်စေနိုင်မည်နည်း ဟု မေးတော်မူသည်။ ဘိက္ခုများက ဤထူးခြားသော အဖြေကို ကြားသောအခါ ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုကြပြီး၊ ဘုရားရှင်က ရှေးကာလ၏ ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြတော်မူသည်။

အလွန်ရှေးကာလတွင် ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ကြွယ်ဝသော သူဌေး၏ သားအဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိဘ ကွယ်လွန်သောအခါ ရွှေဒင်္ဂါး လေးရာသန်း တန်ဖိုးရှိသော အမွေကို ဆက်ခံခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ဘဝတစ်လျှောက် ဒါန်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ကွယ်လွန်သောအခါ နတ်မင်း သကြား အဖြစ် ပြန်ဖွားခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ဝမ်းနည်းနေသော ကိုယ်ပိုင်သားကို ထားခဲ့သည်။ ထိုသားသည် ၎င်းနှင့် စရိုက်အားဖြင့် လုံးဝ မတူခဲ့ပေ။ သူသည် အရက်သောက်ခြင်း၊ လောင်းကစားခြင်းနှင့် ကျင့်ဝတ်ပျက်ပြားသော ဘဝကို လုံးဝ ယုံကြည်အပ်နှံထားသော လူငယ် ဖြစ်သည်။ လူယုတ်မာများ၊ ကခုန်သူများနှင့် ချီးမွမ်းသူများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး၊ ညတစ်ညအတွက် အရက်မူးပွဲ ဖျော်ဖြေမှုအတွက် ကခုန်သူနှင့် သီချင်းဆိုသူများကို ဒင်္ဂါး တစ်ထောင် ပေးခဲ့သည်။ လူငယ်သည် မိသားစု အမွေ အားလုံးကို နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြုန်းတီးပြီး၊ ဘုရားကျောင်းတံခါးများအပြင်ဘက်တွင် ပုဆိုးဟောင်းဝတ်ကာ တောင်းစားရသော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။

တာဝတိံသာ နတ်ပြည်မှ ကြည့်ရှုနေသော သကြားသည် ၎င်း၏ ယခင်သား၏ ဆင်းရဲမှုကို မြင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်း သေဆုံးပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာအားလုံးရှိသော်လည်း ကရုဏာဖြင့် ရွေ့လျားခဲ့သည်။ သေခြင်းနှင့် အခြား ဘဝအသွင်တစ်ခုသို့ ပြန်ဖွားခြင်းတောင်မှ ဖခင်၏ သားအပေါ် မေတ္တာကို မဖျက်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဇာတ်က ဆိုလိုသည်။

သကြားသည် ဆင်းသက်ပြီး ဘဒ္ဒဃဋ (ဆန္ဒပြည့်ခွက်) ဟု ခေါ်သော စွမ်းအားရှိသော ခွက်ကို လူငယ်၏ လက်ထဲ ထားပေးခဲ့သည်။ ၎င်းက ခိုင်ခိုင်မာမာ သတိပေးခဲ့သည်။ ဤခွက်ကို မကွဲရန် ဂရုပြုပါ။ ၎င်းကို အပြည့်အစုံ ထိန်းသိမ်းထားသရွေ့ သင့်ဥစ္စာသည် ဘယ်တော့မျှ မကုန်ဆုံးပါ။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်လျှံသော လူငယ်သည် ချက်ချင်း စားစရာ၊ သောက်စရာနှင့် ကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားများကို တောင်းဆိုခဲ့ပြီး၊ ကြီးမားသော ရင်းမြစ် မကုန်ဆုံးနိုင်သည့် ထိုအရင်းအမြစ်ဖြင့် ပြန်လည် စားသောက်ပွဲ ကြီးကျယ်စွာ ပြုလုပ်ပြန်သည်။ စားသောက်ပွဲ စတင်သောအခါ ၎င်း၏ ဖခင်၏ သတိပေးချက်သည် စိတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်လာခဲ့သည်။

အရက်ဖြင့် ထပ်မံ မူးနေသော လူငယ်သည် ၎င်း၏ အဖော်များကို ကြွားဝါပွဲတစ်ခုသို့ စုဝေးစေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ရုတ်တရက် ချမ်းသာမှု၏ ရင်းမြစ်ကို ပြသလိုသဖြင့် တန်ဖိုးကြီးသော ခွက်ကို လေထဲ ပစ်တင်ပြီး ပြန်လည် ဖမ်းယူခြင်းကို ပြဇာတ်ကစားသူ၏ ကစားစရာကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ချမ်းသာမှု ယခု အလွယ်တကူ ရောက်လာသည်ကို ရယ်မောလျက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တုန်ယင်ပြီး မူးယစ်နေသော လက်သည် ဖမ်းယူရာတွင် လွဲသွားသည်။ ခွက်သည် မြေပေါ် ကျ၍ ကွဲသွားသည်။ ခွက်က ပေးခဲ့သမျှ အားလုံး ၎င်းနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဖခင်၏ ကရုဏာ အမှတ်ရချက်ပင် ဒုတိယအကြိမ် အသုံးပြုရန် မကျန်တော့သော လူငယ်သည် အရင်က သိခဲ့သော ပုဆိုးဟောင်းနှင့် ဆင်းရဲမှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ အချိန်အတိုင်းအတာ အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းသည် နံရံဘေးတွင် ဆင်းရဲစွာ သေဆုံးခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေသည် ၎င်းကို တစ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးသော ဆုံးရှုံးမှုမှ ဘာမျှ သင်ယူခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ နောက်ဘဝတစ်ခု ပြည့်ပြီးနောက် ယနေ့ခေတ်တွင်ပင် ထိုနည်းအတိုင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေသော ပုံစံ ဖြစ်သည်။

တရား ပြီးဆုံးချိန်တွင် ဘုရားရှင်က ဖွားမြင်မှုကို ရိုးရှင်းစွာ ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ အနာထပိဏ်၏ တူ၊ ဆန္ဒပြည့်ခွက်ကို ကွဲစေခဲ့သော ရိုင်းစိုင်းသူသည် ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် နံရံဘေးတွင် သေဆုံးခဲ့သူနှင့် တူညီသူ ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်က "ငါ ကိုယ်တိုင်က သကြား ဖြစ်ခဲ့သည်" ဟု ကြေညာတော်မူသည်။ ထိုသကြားသည် ကရုဏာရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စွမ်းအား မရှိသော ပေးလှူသူ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုတူ ကိုယ်တိုင်၏ တပ်မက်မှုမှ ကယ်တင်ရန် ဘဝတစ်ခု အလွန်ရှေးက ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ဆန္ဒပြည့်ခွက်သည် မည်မျှ မှော်ဆန်ပြီး ကုန်ဆုံးခြင်း မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ လူငယ်၏ ကိုယ်ပိုင် မဂ်ဂုဏ်မရှိသော အပြုအမူကို ကျော်လွန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤအချက်ကို ဘုရားရှင်က အနာထပိဏ်အား ၎င်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကို သက်သာစေမည့် အဖြေအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ရိုးသားသော ရှင်းလင်းချက်အဖြစ် ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ကြီးမားသော ကရုဏာသည်ပင် နှစ်ကြိမ် မအောင်မြင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းကို ရှင်းပြခြင်း ဖြစ်သည်။