ဒရီမုခဇာတ် - ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဖြစ်လာသော မိတ်ဆွေ

ဇာတက အမှတ် ၃၇၈ ကို ဇာတက အဋ္ဌကထာက မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ အဋ္ဌကထာက ဤပုံပြင်သည် ကြီးမြတ်သော နေက္ခမ္မနှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း၊ ဤပုံပြင်ကို ဟောကြားစေခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ယခင်က ဟောကြားပြီးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တော်တိုင် အိမ်ထောင်ဘဝမှ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းကို အမှတ်ရစေရန် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနည်းတူ ပြုရန် တိုက်တွန်းခံခဲ့ရသော မင်းတစ်ပါး၏ ပုံပြင်ဖြင့် ပြန်ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က မဂဓနိုင်ငံ၏ ရာဇဂြိုဟ်မြို့၌ မင်းတစ်ပါး နိုင်ငံအုပ်စိုးခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်သည် ၎င်း၏ အဓိကဘုရင်မ၏ ဝမ်းမှ ဖွားမြင်ပြီး ဗြဟ္မဒတ်မင်းသားဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေ့တည်းတွင် မင်းရာ ပုရောဟိတ်၏ သား တစ်ဦးလည်း မျက်နှာအလွန်လှစွာဖြင့် ဖွားမြင်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို ဒရီမုခဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် မင်းနန်းတော်၌ ချစ်ခင်သော သူငယ်ချင်းများအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် တက္ကသိုလ်ပြည်သို့ သွားရောက်ပြီး အနုပညာအားလုံးကို သင်ယူခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် လက်တွေ့ဘဝ အလေ့အထများနှင့် နယ်မြေ၏ ဓလေ့များကို သိလိုသဖြင့် တိုင်းပြည်တစ်ဝှမ်းရှိ မြို့များနှင့် ရွာများတွင် လှည့်လည်ခဲ့ကြသည်။

သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးသည် ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ရှိပြီး ဘုရားကျောင်းတစ်ခုတွင် တည်းခိုကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် မြို့ထဲသို့ ဆွမ်းခံထွက်ကြသည်။ အိမ်တစ်အိမ်တွင် မိသားစုက ဆန်ပြုတ်ချက်ထားပြီး ပုဏ္ဏားများကို ကျွေးမွေးရန် ထိုင်ခုံများ ပြင်ဆင်ထားသည်။ လူငယ်နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ပုဏ္ဏားများ ရောက်လာပြီဟု ထင်ကာ အိမ်အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။

ဗောဓိသတ်၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အဖြူရောင်အထည်ကို ခင်းပေးပြီး ဒရီမုခ၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အနီရောင် ကော်ဇောကို ခင်းပေးခဲ့သည်။ ဒရီမုခသည် ထိုနိမိတ်ကို ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ သူငယ်ချင်းသည် ဗာရာဏသီ၏ မင်းဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်ကား စစ်သေနာပတိ ဖြစ်လာမည်ဟု နားလည်ခဲ့သည်။ သူတို့ ဆွမ်းစားပြီး ၎င်းတို့၏ ဝေစုကို ယူကာ ကောင်းချီးပေးပြီး မင်း၏ ဥယျာဉ်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဗောဓိသတ်သည် မင်းပိုင် ကျောက်ခုံပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်သည်။ ဒရီမုခက ၎င်း၏ ခြေထောက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီ၏ မင်းသည် ခုနစ်ရက်အလို ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ဆက်ခံမည့်သား မရှိခဲ့ပေ။ ပုရောဟိတ်က မင်း၏ အနှောင်းအခန်းကို ကျင်းပခဲ့ပြီး ဆက်ခံသူ ရှာဖွေရန် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် မင်္ဂလာရထားကို မြို့တစ်ပတ် လှည့်ပတ်စေခဲ့သည်။

ရထားသည် မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး ဥယျာဉ်တံခါးသို့ ရောက်လာသည်။ နောက်မှ စစ်အင်အား လေးပိုင်း နှင့် ရာချီသော တူရိယာများ၏ ဂီတသံ လိုက်ပါလာသည်။ ဒရီမုခသည် ဂီတသံကို ကြားပြီး ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ ထိုရထားသည် ၎င်း၏ မင်းဖြစ်လာမည့် သူငယ်ချင်းအတွက် လာနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုသူက ဒရီမုခအား စစ်သေနာပတိရာထူး ပေးမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် လူဝတ်ကြောင် ဘဝ၌ ဆက်နေရန် အကြောင်းမရှိဟု တွေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထွက်ခွာပြီး ရသေ့ ဖြစ်တော့မည်။ ဗောဓိသတ်ကို တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဘေးသို့ ဖယ်ကာ ဝှက်ထားရာ၌ ရပ်နေခဲ့သည်။

ပုရောဟိတ်သည် တံခါးဝ၌ ရထားကို ရပ်စေပြီး ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဗောဓိသတ်သည် မင်းပိုင်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် လှဲအိပ်နေသည်ကို တွေ့ပြီး ၎င်း၏ ခြေထောက်များပေါ်ရှိ မင်္ဂလာလက္ခဏာများကို သတိပြုမိသည်။ ထိုလူငယ်သည် တိုက်ကြီးလေးခုကိုပင် မင်းမြှောက်နိုင်သော ပုညရှိသည်ဟု တွေးသော်လည်း ၎င်း၏ ရဲစွမ်းသတ္တိအကြောင်း သိလိုသည်။ ထို့ကြောင့် တူရိယာအားလုံးကို အပြည့်အဝ တီးမှုတ်စေခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ် နိုးထပြီး မျက်နှာမှ အထည်ကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ လူအုပ်ကို မြင်ပြီး မျက်နှာကို ပြန်ဖုံးကာ ခဏကြာ ငြိမ်သက်စွာ လှဲနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထ၍ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပလ္လင်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ ပုရောဟိတ်က ဒူးထောက်ပြီး နိုင်ငံသည် သူ့ထံ ရောက်လာပြီဟု ပြောခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်က ဆက်ခံမည့်သူ မရှိဘူးလားဟု မေးရာ မရှိဟု ပြန်ဖြေခံရသည်။ ဗောဓိသတ်က လက်ခံခဲ့ပြီး ထိုဥယျာဉ်ထဲ၌ပင် ဘိသိက်ပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဗောဓိသတ်သည် ရထားစီး၍ ကြီးကျယ်သော ပရိသတ်ဖြင့် မြို့ကို လှည့်ပတ်ပြီး အမတ်များ၏ နေရာများကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ရာထူးသစ်၏ ဘုန်းတန်ခိုးဖြင့် ဒရီမုခကို မေ့သွားခဲ့သည်။

ဤအတောအတွင်း ဒရီမုခသည် ဥယျာဉ်ကို လူသူမရှိဘဲ တွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လာ၍ မင်းပိုင်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ညှိုးနွမ်းသော သစ်ရွက်တစ်ရွက် ကြွေကျလာသည်။ ထိုသစ်ရွက်တွင် ပျက်စီးခြင်းနှင့် သေခြင်း၏ သဘောကို မြင်ခဲ့ပြီး အရာခပ်သိမ်း၏ လက္ခဏာသုံးပါးကို နားလည်သိမြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားသည် — တစ်ယောက်တည်း နိုးကြားသူ — ပထဝီမြေကြီးသည် ဝမ်းမြောက်သံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အိမ်ထောင်သူ၏ လက္ခဏာများ ကျဆင်းသွားသည်။ ကောင်းကင်မှ သံပုံးနှင့် သင်္ကန်းများ ဆင်းလာပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကပ်လျက်ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ရဟန်းဝတ္ထု ရှစ်ပါး နှင့် သက်ရာနှစ်ရှိ ရဟန်းတစ်ပါး၏ ဟန်ပန်တို့ ရှိခဲ့သည်။ မိမိ၏ စွမ်းအားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး ဟိမဝန္တာတောင်ရှိ နန္ဒမူလဂူသို့ သွားခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်သည် တရားနှင့်အညီ နိုင်ငံကို အုပ်စိုးခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ဘုန်းတန်ခိုး၏ ကြီးမားမှုက ၎င်းကို တွေဝေစေခဲ့ပြီး လေးဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ဒရီမုခကို မေ့နေခဲ့သည်။ လေးဆယ်နှစ်မြောက်တွင် ၎င်းသည် ဒရီမုခဟု အမည်ရှိသော မိတ်ဆွေတစ်ဦး ရှိကြောင်း အမှတ်ရကာ ၎င်း၏ နေရာကို သိလိုကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထိုနောက်တွင် နန်းတော်နှင့် ပရိသတ်တွင် မိတ်ဆွေ အဘယ်မှာရှိသနည်းဟု မေးမြန်းနေခဲ့သည်။ အဘယ်သူမဆို ပြောပြနိုင်လျှင် ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်ပြုမှုကို ကတိပြုခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် နောက်ထပ် ဆယ်နှစ် ကုန်လွန်ခဲ့သည်။

ငါးဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ဒရီမုခသည် ဆင်ခြင်ကာ မိတ်ဆွေက ၎င်းကို အမှတ်ရနေကြောင်း သိခဲ့သည်။ မင်းသည် ယခု အိုမင်းပြီး သားသမီးများ ပြည့်စုံနေကြောင်း ထင်ခဲ့ပြီး သွား၍ ၎င်းအား တရားသင်ကြားမည်၊ ရဟန်းပြုစေမည်ဟု ကြံစည်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ခရီးသွားကာ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဆင်းသက်ပြီး ရွှေရုပ်တုကဲ့သို့ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ဥယျာဉ်စောင့်သည် ၎င်းကို မြင်ပြီး အဘယ်မှ လာသည်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ၎င်းက နန္ဒမူလက ဂူမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး မင်း၏ လူဝတ်ကြောင်ဘဝက မိတ်ဆွေ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ဒရီမုခ ဖြစ်ကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်စောင့်က မင်းကို အသိပေးခဲ့ပြီး မင်းသည် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ မင်းသည် အခြံအရံ ကြီးမားစွာဖြင့် ရထားစီးကာ ၎င်းကို ကန်တော့ခဲ့သည်။

ဒရီမုခက မင်းသည် တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်သလား၊ မကောင်းသော လမ်းကို ဘယ်တော့မှ မလိုက်ဘဲ၊ ငွေကြေးအတွက် လူထုကို ညှဉ်းပန်းခြင်း မပြုဘဲ၊ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်ပြုသလား ဟု မေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မင်းသည် အိုမင်းပြီဖြစ်၍ ကာမဂုဏ်များကို စွန့်ပြီး ရဟန်းပြုရန် အချိန်ရောက်ပြီဟု ဆိုခဲ့သည်။ ကာမဂုဏ်များသည် အညစ်အကြေး ချော်ရွံ့ရာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သုံးပါးသော ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ရာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသော ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ ရဟန်းဖြစ်ကာ ထိုကာမဂုဏ်များကို စွန့်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

မင်းက ရိုးရိုးသားသား ဖြေခဲ့သည်။ ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရပြီး နက်နဲစွာ ညစ်ညမ်းနေကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကြောက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် အသက်ကို ချစ်ခင်ပြီး ၎င်းတို့ကို စွန့်ပယ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကုသိုလ်ကံများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်သွားမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဒရီမုခသည် မင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ၎င်းက မိမိကို သနားကာ ၎င်း၏ ပျက်စီးမည့် ကံကြမ္မာကို ရှောင်ကွင်းလိုသော မိတ်ဆွေ၏ အကြံဉာဏ်ကို ပယ်ချသူသည် ပုနဗ္ဗဘဝ၏ အဆုံး မရှိဘဲ ဖြစ်ရလိမ့်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့် မွေးဖွားခြင်း၏ ဒုက္ခများကို ဟောကြားပြီး၊ ၎င်းသည် တစ်ပါးသူမှ ကြားဖူးသော အရာ မဟုတ်ဘဲ မြင်တွေ့ခဲ့သော အရာကိုသာ ပြောကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။

သူ့စကားကို ပြီးဆုံးသောအခါ မင်းအား ရဟန်းပြုမပြု၊ ကာမဂုဏ်များ၏ ဆင်းရဲမှုနှင့် ရဟန်းပြုခြင်း၏ ကောင်းကျိုးများကို ထင်ရှားစေခဲ့ပြီဟု ပြောခဲ့သည်။ မင်းကို ကြိုးစားအားထုတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရွှေဟင်္သာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး နန္ဒမူလဂူသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်သည် လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းပေါ်သို့ ထားကာ ကန်တော့ခဲ့ပြီး မိတ်ဆွေ မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သည်အထိ ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အကြီးဆုံးသား ကို ခေါ်ပြီး နိုင်ငံကို လွှဲအပ်ခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီးက ငိုကြွေးညည်းတွားနေစဉ် ၎င်းသည် ကာမဂုဏ်များကို စွန့်ခဲ့ကာ ဟိမဝန္တာသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုမှာ အရွက်ဖြင့် ကျောင်းကလေး တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ရသေ့အဖြစ် ရဟန်းပြုခဲ့သည်။

မကြာမီကာလအတွင်း ၎င်းသည် အဘိညာဉ်များနှင့် သမာပတ်များကို ရရှိခဲ့သည်။ ဘဝ၏ အဆုံးတွင် ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဤတရားပွဲအပြီး မြတ်စွာဘုရားသည် သစ္စာတို့ကို ထုတ်ဖော်ဟောကြားတော်မူပြီး အများအပြားသည် ပထမမဂ်နှင့် နောက်ထပ်မဂ်များ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်၏ မင်းသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် ထိုဖွားမြင်မှုကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

ဇာတက အမှတ် ၃၇၈ သည် တူညီသော အခိုက်အတန့်အတွက် မတူညီသော တုံ့ပြန်မှုနှစ်မျိုးကို ပြသသည်။ ပွဲတော်ရထားသည် ဥယျာဉ်ဘက်သို့ လှိမ့်သွားချိန်တွင် မိတ်ဆွေတစ်ဦးက ပလ္လင်ကို မြင်ခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဦးက ထွက်ခွာရန် အကြောင်းကို မြင်ခဲ့သည်။ ဤပုံပြင်သည် မင်းကို နိုင်ငံအုပ်စိုးခဲ့သည်အတွက် အပြစ်မတင်ပေ။ ၎င်းက တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ဘုန်းတန်ခိုးက လေးဆယ်နှစ်ကြာ မေ့လျော့မှုကို ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။

ဒရီမုခ၏ ပြန်လာခြင်းသည် စစ်မှန်သော မိတ်ဖွဲ့မှု၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ငါးဆယ်နှစ်အကြာ ပြစ်တင်ခြင်းမရှိဘဲ ၎င်း၏ တွေ့ရှိခဲ့သော အရာကို ပေးအပ်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ မင်းသည် ပထမတွင် လက်မခံနိုင်ခဲ့ပြီး ဒရီမုခက ဖိအားမပေးခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ပြောရန်ရှိသည်ကို ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ မင်းသည် အမှတ်ရခဲ့ပြီး အချိန်တန်သောအခါ တူညီသော လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။