ဇနသန္ဓဇာတ်

ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် 468 ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို မြတ်စွာဘုရားက ကောသလနိုင်ငံ ဘုရင် ပသေနဒိအား ဟောကြားတော်မူ၏။ ပသေနဒိသည် မိမိ၏ တာဝန်များတွင် ပျက်ကွက်လာပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက် အပျော်အပါးသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ကြာရှည်စွာ ဘုရားရှင်ထံ မလာတော့ပေ။ ဘုရင်တစ်ပါး မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းရမည့် စံနှုန်းသို့ ပြန်လည် သတိရစေရန် ဘုရားရှင်က ဗာရာဏသီ၏ ရှေးဘုရင်တစ်ပါး၏ ဇာတ်ကို ပြောပြတော်မူ၏။ ထိုဘုရင်သည် မိမိ၏ ပြည်သူများအပေါ် တာဝန်ထက် မိမိ၏ သက်သာမှုကို တစ်ကြိမ်မျှ ဦးစားပေးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီဘုရင် ဗြဟ္မဒတ်၏ သား ဇနသန္ဓအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့၏။ ထင်ရှားသော တက္ကသီလာ တက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားရန် စေလွှတ်ခံရပြီး၊ နောင်တွင် တစ်ရက်တွင် ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ဖြစ်လာမည့် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် မြို့တော်သို့ ပြန်လာ၏။ ဖခင် ကွယ်လွန်သောအခါ ဘုရင်အဖြစ် သရဖူဆောင်းခံရ၏။ သရဖူဆောင်းသည့်နေ့ကတည်းက သူသည် မိမိ၏ နန်းစံကို မိမိကိုယ်တိုင် ခံစားရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ပြည်သူများ၏ အမှတ်တမဲ့ အပ်နှံချက်အဖြစ် ဆက်ဆံ၏။

ဇနသန္ဓသည် မြို့တော်တစ်ဝန်းတွင် ဒါနကျောင်း ခြောက်ကျောင်းကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုကျောင်းများမှ နေ့စဉ် ငွေခြောက်ထောင်ကို လှူဒါန်း၍ ဆင်းရဲသား၊ ခရီးသွားနှင့် လိုအပ်သူများကို ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ကျွေးမွေးခဲ့၏။ မိမိ၏ ထမင်းကို မိမိစားသုံးမီ ၎င်း၏ ဒါနအပေါ် မှီခိုနေသူများ ဝမ်းဝစားပြီးကြောင်း သေချာမှ စားသုံးရန် မိမိကိုယ်ပိုင် စည်းကမ်းအဖြစ် ထားခဲ့၏။ သူတို့၏ ငတ်မွတ်မှုကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အနှောင့်အယှက်မဲ့မှု မတိုင်မီ ဆပ်ရမည့် အကြွေးအဖြစ် ဆက်ဆံ၏။

ဇနသန္ဓ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မကောင်းမှုများ အမြစ်တွယ်ရန် နေရာ နည်းခဲ့၏။ ပြည်သူ၏ ကျန်းမာရေးကို ထင်ရှားစွာ စိတ်ဝင်စားသော ဘုရင်သည် ပြည်သူများ ပုံမှန် ကြုံတွေ့ရသော စိတ်ညစ်မှုနှင့် အခြေအနေအမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်သွားစေသည့် ရက်စက်မှုဆီသို့ ဦးတည်စေသော ဆင်းရဲမှုကို နည်းပါးစေ၏။ ဘုရင်၏ ကိုယ်တိုင် ပြသချက်သည် ရေးဆွဲခဲ့သော ဥပဒေများထက် ပို၍ မြို့တော်တစ်ခုလုံး တိုင်းတာခံရသော စံနှုန်းဖြစ်လာ၏။

လတိုင်း ဆယ့်ငါးရက်နေ့၌ ဇနသန္ဓသည် ပြည်သူများကို စုဝေးစေပြီး ဓမ္မနိယမ၏ နည်းလမ်းများကို ဟောကြား၏။ အိမ်ထောင်စုကို မြှင့်တင်သော အပြုအမူနှင့် ထိုအိမ်ထောင်စုကို တိတ်တဆိတ် ပျက်စီးစေသော အပြုအမူတို့အကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုတော်မူ၏။ ဤလစဉ်တရားကို မင်းမှူးမင်းနွယ် ဆုံးဖြတ်ချက် သို့မဟုတ် အမိန့်များထက် နိမ့်သော တာဝန်မဟုတ်ဟု သဘောထား၏၊ ပြည်ထောင်စု၏ စရိုက်သည် ဥပဒေတစ်ခုတည်းဖြင့်သာမက စုဝေးမှုတစ်ကြိမ်စီဖြင့် တည်ဆောက်ကြောင်း နားလည်သည်။

ဇနသန္ဓသည် ဆွမ်းကျွေးခြင်းနှင့် တရားဟောခြင်း ပုံစံကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ နန်းစံ၏ အချမ်းသာများက သူစတင်ခဲ့သော စည်းကမ်းကို တစ်ကြိမ်မျှ ဆိုင်းငံ့ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ဘုရင်၏ အစောပိုင်း ကတိများသည် အသက်အရွယ် ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ မှိန်ဖျော့ရန် မလိုကြောင်း ဇာတ်က ပြသသည် — ၎င်းတို့ကို အဆင်ပြေသည့်အခါမှသာ ပြုလုပ်သော ပွဲစဉ်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ နိုင်ငံ၏ ယုံကြည်မှုအဖြစ် ဆက်ဆံလျှင် ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဘုရင်တို့ သူတော်ကောင်း ဖြစ်သင့်သည်ဟု အထွေထွေ ပြောဆိုရုံမျှဖြင့် ပသေနဒိအား ရိုးရှင်းစွာ သတိမပေးခဲ့ပေ။ နေ့တိုင်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ၊ အဝေးဝေးမှ၊ ပင်ပန်းမှု သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်လုပ်ငန်းများကြောင့် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ မဟုတ်ဘဲ ထိုကောင်းမြတ်မှုကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ခြင်း မရှိသော ဘုရင်တစ်ပါးကို ရှေ့တွင် ထားတော်မူ၏။ ဇနသန္ဓ၏ ကိုယ်တိုင်ပြသချက်သည် ပသေနဒိကို ဝေးကွာစေခဲ့သော ချို့ယွင်းချက်များကို အချက်အလိုက် ဖြေကြားပေးခဲ့၏။ ဘုရင်၏ တာဝန်နှင့် ဓမ္မကျင့်စဉ် ကြည်ညိုမှုတို့သည် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြသခဲ့၏။

ရှေးဇာတ်ထဲတွင် ဇနသန္ဓသည် တစ်စုံတစ်ဦးက ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုနေသောကြောင့် ဒါန ပေးခြင်း သို့မဟုတ် တရားဟောခြင်း ပြုခဲ့သည်ဟု အကြံပြုချက် မရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော ဘုရင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်သူ့ထံမျှ တာဝန်ခံစရာ မလိုပေ။ သူ၏ ကြံ့ခိုင်မှုသည် ပရိသတ်အဖြစ် ယုံကြည်မှုကိုယ်တိုင်ကို အရေးအကြီးဆုံး မျက်မှောက်အဖြစ် ဆက်ဆံခြင်းမှ ရရှိခဲ့၏။ မည်သူမျှ သတိပြုမိမီကပင် သူ ပေးလိုသော အရာမှတစ်ပါး သူ့ထံ မတောင်းဆိုသော စံနှုန်းပင် ဖြစ်သည်။

ဇနသန္ဓ၏ ဆယ်စုနှစ်များစွာ တည်ငြိမ်သော စည်းကမ်းအကြောင်း ကြားသိသောအခါ၊ ပသေနဒိသည် မိမိ၏ ကြာရှည်ပျက်ကွက်မှုကို နိုင်ငံ့အလုပ်ပုံမှန်ဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခံရသော အသေးအဖွဲ အမှားတစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက် မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ ရှေးဇာတ်က ဘုရင်တစ်ပါးသည် ဘုရင်၏ တာဝန်များနှင့် ကျင့်ကြံမှုတစ်ခုကို ယှဉ်ပြိုင်စေခြင်းမရှိဘဲ တစ်ပြိုင်နက် သယ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့၏။ ဘုရားရှင်က နှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ကိုယ်ပိုင်အနေဖြင့် ရပ်တည်ခွင့်ပေး၏၊ တစ်ချိန်က ဘုရားရှင်ထံ ပုံမှန် ရောက်ရှိခဲ့သော ထိုဘုရင်သည် ဇနသန္ဓ၏ ဥပမာတွင် မိမိ ကြိုတင်ဖယ်ထားခဲ့သည့် အရာကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်တော်မူ၏။