ကုမ္ဘဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဘုရားရှင်သည် ပါဠိပိဋကတ်မှ ဇာတ်အမှတ် ၅၁၂ ဖြစ်သော ကုမ္ဘဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဝိသာခာက မူးယစ်စေသော အရက်သည် ပထမဆုံး အဘယ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ရာ ထိုမေးခွန်းအတွက် ဖြေကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါးရာ ရှိသော အမျိုးသမီးများသည် မူးယစ်နေသော အခြေအနေဖြင့် ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အလွန်မသင့်မတော်သော အပြုအမူများ ပြုမိကြသဖြင့် ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ဒိဗ္ဗတန်ခိုးကို အသုံးပြု၍ ၎င်းတို့ကို ကြောက်လန့်စေကာ သတိပြန်ဝင်စေရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ဝိသာခာ၏ မေးခွန်းကို ကောင်းစွာ ဖြေကြားရန် ဘုရားရှင်သည် ပြင်းထန်သော အရက်ရည် လူ့လောကသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာပုံကို ဇာတ်ကြောင်း ပြန်ကြားတော်မူခဲ့သည်။

မြောက်ပိုင်း အိန္ဒိယ၏ တောနက်တွင် သုရမည်သော မုဆိုးတစ်ဦးသည် ပွင့်နေသော သစ်ပင်၏ ခွဲခက်ကြားတွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်နေသော အပေါက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအပေါက်သည် မိုးရေ၊ ကြွေကျသော အသီးများ၊ တောပျားရည်နှင့် ဖောက်ဖြစ်နေသော ဆန်တို့ဖြင့် ပြည့်လာခဲ့သည်။ ထိုအပေါက်မှ သောက်သော ငှက်များသည် မူးဝေ၍ ဝဲလည်ကျကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်ပျော်ပြီးနောက် ပြန်လည်လန်းဆန်းကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။ သုရ၏ ကိုယ်ပိုင် စူးစမ်းလိုစိတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို အနိုင်ရခဲ့သည်။

ကိုယ်တိုင် ထိုအရည်ကို မြည်းကြည့်သော သုရသည် မရင်းနှီးသော နွေးထွေးမှုနှင့် ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားရသဖြင့် မိမိ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်ကို ဝရုဏမည်သော လှည့်လည်နေသော ရသေ့နှင့် မျှဝေခဲ့သည်။ နှစ်ဦးသည် မူးယစ်စေသော ရည်ကို ဝါးတောက်များတွင် ထည့်ကာ သာဝတ္ထိပြည် သဗ္ဗမိတ္တမင်း၏ နန်းတော်သို့ ယူဆောင်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့ တွေ့ရှိခဲ့သော အရာကို မျှဝေလိုသော စိတ်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

သဗ္ဗမိတ္တမင်းသည် ပြင်းထန်သော အရက်အသစ်ကို ခွက်တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်ကာ ရယ်မောသော အခါများ၌ နစ်မြုပ်ပြီး မင်းမှုတာဝန်များကို လုံးဝ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။ မကြာမီ မင်းကြီးသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် အရက်ကြီးများ ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး မိမိကို ထိုမျှ ပြင်းထန်စွာ ဖမ်းစားထားသည့် အရာကို နန်းတော်တစ်ခုလုံး မျှဝေနိုင်စေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အမတ်များ၊ ကုန်သည်များ၊ စစ်သားများနှင့် သာမန်နိုင်ငံသားများ အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အလုပ်အကိုင်နှင့် ကောင်းမြတ်မှုကို ချထားခဲ့ကြသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ကခုန်ကြ၊ အသေးအမွှာ အကြောင်းအရာများအတွက် ရန်ဖြစ်ကြ၊ တစ်သက်လုံး တည်ဆောက်ခဲ့ရသော ဥစ္စာများကို ဖြုန်းတီးကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးသည် အတွင်းမှ တားဆီးနိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိတော့ဘဲ ပျက်စီးခြင်းဆီသို့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

နတ်မင်းတို့၏ မင်းဖြစ်သော သိကြားမင်းသည် မိမိ၏ နတ်ပြည်ထိုင်ခုံမှ တိုင်းပြည်၏ ပြိုကျမှုကို ကြည့်ရှုနေရာ ခွက်တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးနေသော လူသားများအတွက် ကရုဏာသက်ခဲ့သည်။ အိုမင်းသော ပုဏ္ဏား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဆောင်ကာ သာမန် မြေအိုးတစ်လုံးသာ ကိုင်ဆောင်လျက် သဗ္ဗမိတ္တမင်း ထိုင်၍ သောက်နေသော နန်းတော်ဝင်းသို့ ဆင်းသက်ပြီး မိမိ၏ အိုးကို ရောင်းချရန် ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။

စူးစမ်းလိုသော မင်းကြီးက အိုးထဲတွင် အဘယ်အရာ ပါသနည်းဟု မေးသောအခါ သိကြားမင်းသည် ရိုးရှင်းသော ဖော်ပြချက်ဖြင့် မဖြေဘဲ ပြင်းထန်သော အရက်ကို သောက်သူတိုင်းအတွက် အမှန်တကယ် ကုန်ကျစရိတ်ကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြခဲ့သည်။ ပညာဉာဏ် ပျက်စီးခြင်း၊ ရှက်ရွံ့မှု ခိုးယူခံရခြင်း၊ ရောဂါ၏ အမြစ်၊ ဆင်းရဲခြင်း၏ မိဘနှင့် ကောင်းသော ရည်မှန်းချက်သို့ မရောက်နိုင်သော လမ်းကို အမည်ပေးကာ မင်းကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဘာကို ထည့်နေသည်ကို မမှားနိုင်တော့သည်အထိ အပြစ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖော်ပြခဲ့သည်။

နတ်မင်း၏ ရိုးရှင်းသော ဖော်ပြချက်ကြောင့် နှလုံးသားထိခိုက်သွားသော သဗ္ဗမိတ္တမင်းသည် မျက်ရည်ကျကာ ဒူးထောက်ချခဲ့သည်။ နန်းတော်တွင် ကျန်ရှိနေသော အရက်ခွက်အားလုံးကို ရိုက်ချိုးကာ မိမိ၏ နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် အရက်ကို အပြည့်အဝ တားမြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ နေ့လည်ခင်း တစ်ခုတည်းအတွင်း၌ အရက်ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့သော ငြိမ်သက်မှုနှင့် စည်းကမ်းကို တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး၌ ပြန်လည် ရရှိစေခဲ့သည်။

သိကြားမင်းသည် အရက်ကို တိုက်ရိုက် တားမြစ်နိုင်သလို ကောင်းကင်မှ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နတ်မင်း၏ အမိန့်သည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု မယုံကြည်သေးသော စိတ်အပေါ်တွင် အရေးမပါပေ။ မင်းကြီးအား မိမိ အမှန်တကယ် ဘာကို သောက်နေသည်ကို မေးစေသော မေးခွန်းသည် မည်သည့် အမိန့်ထက်မဆို ဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိသော နည်းလမ်းဖြင့် အဖြေကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိစေသည်။ သူ သယ်ဆောင်လာသော အိုးသည် အမှန်တကယ် ရောင်းရန် မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ မင်းကြီး ကိုယ်တိုင်လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီးသော အရာကို ရိုးသားစွာ ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဝိသာခာ၏ မေးခွန်းကို အမှန်တကယ် အဖြေသို့ ပြန်ခေါ်ယူကာ ဇာတ်ကြောင်းကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ မကြာသေးမီက ကျောင်းကို ထိခိုက်စေခဲ့သော မူးယစ်မှုသည် သစ်ပင်၏ အပေါက်တွင် တောသား၏ အလုပ်မရှိသော စူးစမ်းလိုစိတ်သို့ မပြတ်သော ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ပြန်ရောက်သွားသည်။ ယနေ့ကဲ့သို့ပင် ထိုအခါကလည်း ဖြေရှင်းနည်းသည် အင်အားတွင် မရှိဘဲ၊ ထိုအရည်ကို နှုတ်ခမ်းသို့ မြှောက်ခဲ့သော လူတိုင်းအတွက် အဘယ်မျှ ကုန်ကျစေခဲ့သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခြင်းတွင်သာ ရှိသည်။