ကုဏ္ဍကကုစ္ဆိသိန္ဓဝဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဆင်းရဲသော အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ကြီးစွာသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ရဟန်းတော်များအား ဆွမ်းကပ်ရန် တစ်နပ်စာမျှသာ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဆွမ်းကပ်ရေးတာဝန်ခံက ထိုဆွမ်းကို အထူးပင် ရှင်သာရိပုတ္တအား ကပ်လှူရန် ညွှန်ကြားသောအခါ၊ မြို့ရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုများက သူမ၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကို ကြားသိကြသည်။ ထိုနေ့တွင်ပင် သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော အစားအစာ၊ အဝတ်တစ်ထည်နှင့် ဒင်္ဂါးတစ်ထောင်ပါသော ငွေအိတ်တစ်အိတ်ကို သူမအား ပေးလှူကြသည်။ ရှင်သာရိပုတ္တသည် သူမ၏ ရိုးရှင်းသော ပူဇော်သက္ကာကို ဘုဉ်းပေးသုံးဆောင်ပြီး၊ ပြန်လည်၍ တရားကို ဟောကြားခဲ့သည်။ သူမ၏ ရိုးရှင်းသော ဒါနတစ်နေ့သည် သူမအတွက် ဥစ္စာကို ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတော်များအား ဤအမျိုးသမီးက ဤတပည့်အပေါ် ပြသခဲ့သော ကရုဏာသည် ဤအကြိမ်သာ ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ဝေးလံသော အတိတ်ဘဝ၏ ပုံစံကို ပြရန် ပါဠိတော်၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၅၄ ဖြစ်သော ကုဏ္ဍကကုစ္ဆိသိန္ဓဝဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းက ဗာရာဏသီ၌ နိုင်ငံကို အုပ်စိုးစဉ်အခါ၊ သိန္ဓဝမြင်း ငါးရာကို ရောင်းချရန် မြို့သို့ သွားနေသော မြင်းကုန်သည်တစ်ဦးသည် ဆင်းရဲသော အဘွားအိုတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် အချိန်အတန်ကြာ တည်းခိုခဲ့သည်။ သူတည်းခိုနေစဉ်အတွင်း သူ၏ အကောင်းဆုံးမြင်းမတစ်ကောင် ကလေးမွေးသည်။ ကုန်သည်သည် ငွေဖြင့် ငှားခပေးမည့်အစား အဘွားအို၏ ဧည့်ဝတ်ကျေနပ်မှုအတွက် မွေးကင်းစ မြင်းပေါက်ကို သူမအား ပေးအပ်လိုက်သည်။ အဘွားအိုသည် မည်မျှ ကံကောင်းသော ဥစ္စာကို မိမိ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်သို့ အပ်နှံလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း မသိဘဲ ဝမ်းသာစွာ လက်ခံခဲ့သည်။

ကျက်စားရာ မြက်ခင်းလည်း မရှိ၊ အကောင်းစား ဆန်လည်း မပေးနိုင်သဖြင့် အဘွားအိုသည် မိမိပေးနိုင်သမျှဖြင့် မြင်းပေါက်ကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ကြော်ထားသော ဖွဲနုမှုန့်၊ မီးဖိုချောင်မှ ကျန်သော အစာများနှင့် သူမ စုဆောင်းနိုင်သမျှ မြက်များ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သားအရင်းကို ချစ်ခင်သကဲ့သို့ ထိုမြင်းပေါက်ကို ချစ်ခင်ခဲ့သည်။ မြင်းပေါက်သည် ရိုးရှင်းသော အစားအစာဖြင့်ပင် သန်မာ၍ အရောင်တောက်လာသည်။ ထိုသို့ ကျွေးမွေးခံရသောကြောင့် လူတို့က သူ့ကို ‘ကုဏ္ဍကကုစ္ဆိ’၊ ဖွဲနုစားဝမ်းဗိုက် ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ထိုအမည်သည် သူ၏ အမှန်တကယ် အရည်အသွေး ထင်ရှားလာသည့်တိုင် သူနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ အခြားမြင်းကုန်သည်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ မြင်းအုပ်ဖြင့် ဒေသသို့ ရောက်လာသည်။ သူတို့သည် အဘွားအို၏ ရိုးရှင်းသော ဝင်းကို ဖြတ်သန်းချိန်၌ သူ၏ မြင်းအားလုံးက ခြေထောက်များကို စိုက်ထူ၍ ဆက်မသွားနိုင်ရန် ငြင်းဆန်ကြသည်။ မမြင်ရသော်လည်း ခံစားသိရှိနိုင်သော မြင့်မြတ်သည့် သတ္တဝါ၏ ရှိနေမှုကြောင့် စိတ်ပူပန်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မြင်းအုပ်၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကြောင့် အံ့ဩသွားသော ကုန်သည်သည် စုံစမ်းကြည့်ရာ၊ ဖွဲနုဖြင့် ကျွေးမွေးထားသော မြင်းပေါက်ကို အဘွားအို၏ဝင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မြင်းပေါက်၏ ကိုယ်ထည်နှင့် ဟန်ပန်ကို ကြည့်၍ သူသည် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော အမည်နှင့် ဆင်းရဲသော အမျိုးသမီး၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထူးခြားသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဝှက်ကွယ်နေကြောင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကုန်သည်သည် ဘုရားလောင်းပင် ဖြစ်သည်။ အောက်တန်းကျသော လူတစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ၊ အဘွားအိုသည် မိမိပိုင်ဆိုင်ထားသော တန်ဖိုးကို မသိသည့်အခါ အကျိုးအမြတ် မရယူခဲ့ပေ။ သူသည် မြင်းပေါက်ကို ဝယ်ယူရန် အဆိုပြုခဲ့ပြီး၊ ရိုးသားသော ဈေးဆစ်ပြီးနောက် အဘွားအိုက ဒင်္ဂါးတစ်ထောင်ပါသော အိတ်ခြောက်အိတ်နှင့် ကောင်းမွန်သော အဆင်တန်ဆာများကို လက်ခံ၍ ထိုမြင်းပေါက်ကို ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ထိုတန်ဖိုးသည် သူမ၏ ဖွဲနုနှင့် ကျန်အစာများက အကြံပြုနိုင်သော တန်ဖိုးထက် အလွန်ကြီးမားသည်။ သူမသည် မိမိ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်သမျှ ကောင်းစွာ ကျွေးမွေးခဲ့သည်ကို သိသောကြောင့် နှမြောခြင်းထက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို လွှတ်လိုက်သည်။

ရောင်းပြီးနောက် မြင်းပေါက်ကို အလုပ်လုပ်သော မြင်းများအတွက် ပေးသည့် ပုံမှန် ဆန်ရည်ကို ပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူက မထိဘဲ ငြင်းဆန်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ကြီးပြင်းခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ သဘောသဘာဝကို သိသောကြောင့် သာမန်တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ စားသုံးခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အထင်သေးမည် မဟုတ်ဟု ဆိုလိုဟန် ရှိသည်။ မင်းကြီးရှေ့သို့ ဆောင်ယူသောအခါ ဤအာဇာနည်မြင်းသည် မင်းဆိုင်ရှိ မည်သည့်မြင်းမှ မမျှနိုင်သော စွမ်းရည်များကို ပြသခဲ့သည်။ လိုက်မီ၍ မရလောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ ပြေးနိုင်ပြီး၊ ခြောက်သွေ့သော မြေပြင်ပေါ်သို့ကဲ့သို့ ရေကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။ ဝမ်းမြောက်သော မင်းကြီးက ထိုမြင်းကို ရက်ရက်ရော ဆုချီးမြှင့်ပြီး နိုင်ငံ၏ အထွတ်အထိပ် မြင်းဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကြောင်းထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်များကို အမည်ဖြင့် ဖော်ပြ၍ တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ ထိုအဘွားအိုသည် ထိုအမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်၊ ထိုခမ်းနားသော သိန္ဓဝမြင်းသည် ရှင်သာရိပုတ္တ ဖြစ်သည်၊ မင်းကြီးသည် ရှင်အာနန္ဒာ ဖြစ်သည်၊ နိမ့်ကျသော အခြေအနေအောက်၌ အမှန်တန်ဖိုးကို မြင်သိနိုင်သော ပညာရှိ မြင်းကုန်သည်သည် ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ပို၍ နက်နဲသော သင်ခန်းစာမှာ၊ ဘဝနှစ်ခုလုံး၌ အဘွားအို၏ ဥစ္စာ သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်းသည် ရလဒ်အပေါ် မည်မျှ အရေးမကြီးခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။ မိဘမဲ့ မြင်းပေါက်ကို ဖွဲနုဖြင့် ကျွေးသောအခါ သို့မဟုတ် လှည့်လည်သွားလာနေသော ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် တစ်နပ်စာကို စုစည်းပေးသောအခါ၊ ထိုသာမန် ဒါနနှစ်ခုစလုံးတွင် အံ့ဩဖွယ် တန်ဖိုးတစ်ခု ဝှက်ကွယ်ထားကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ။ ဇာတ်တော်က အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သော အရာဆီသို့ ဦးတည်သော ကိုးကွယ်မှုသည် — အနာဂတ်၏ အာဇာနည်မြင်း ဖြစ်စေ၊ အနာဂတ်၏ အဓိကတပည့် ဖြစ်စေ — လှူဒါန်းသူထံသို့ အဆပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိတတ်ကြောင်း အကြံပြုသည်။ ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ဒါနက အကျိုးဆုကို တွက်ချက်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ်ပင် မြင့်မြတ်သော အရာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်သည့်အခါ ရှည်ကြာစွာ ဝှက်ကွယ်နေနိုင်ခြင်း ရှားပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။