ကုဏ္ဍကပူဝဇာတ်

ပါဠိတော်၏ ဇာတ်တော်အမှတ် ၁၀၉ ကို ဘုရားရှင်က သာဝတ္ထိပြည်မှ ဆင်းရဲသားတစ်ဦးနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်နှင့် ရဟန်းတော်များကို ဆွမ်းကျွေးရန် အသိုင်းအဝိုင်းက စုစည်းငွေကြေးကူညီကြစဉ် ဤလူတွင် လှူရန် ဖွဲမုန့်တစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမုန့်ကို ဘုရားရှင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် ဆွမ်းခံပြားထဲသို့ အခြားအရာဘာမျှ ထည့်မပေးဘဲ တိုက်ရိုက် ထည့်ခဲ့သည်။ သူ၏ လှူဒါန်းမှုသည် စုဝေးနေသော နိုင်ငံသားများ၏ မျက်မှောက်တွင် ကုသိုလ်ကြီးမားစွာ ရရှိစေခဲ့ပြီး ချမ်းသာသော ဒါယကာများက သူ၏ လှူဒါန်းမှု၏ ကောင်းကျိုးတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရန် လက်ဆောင်များ ပေးလှူကြသည်။ သူ၏ ဥစ္စာသည် ကုဋေ ကိုးကုဋေအထိ တိုးပွားခဲ့ပြီး ထိုညနေတွင်ပင် ဘုရင်က သူ့ကို ဘဏ္ဍာစိုးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ဤအရာသည် အံ့ဖွယ်ရာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ကြောင်း ပြရန် ဘုရားရှင်သည် ရေခပ်သမားတစ်ဦး၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောပြခဲ့ပြီး ထိုသူ၏ နှိမ့်ချသော မုန့်သည်လည်း တစ်ချိန်က တူညီသော ကံကြမ္မာကို ကြုံခဲ့ဖူးကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီပြည်တွင် နိုင်ငံသားများသည် တောတောင်ကို စောင့်ရှောက်သည်ဟု ယုံကြည်ရသော နတ်ဝိညာဉ်များကို ရိုသေလေးမြတ်ရန် နှစ်စဉ်ပွဲတော်ကို ကျင်းပကြသည်။ မြို့ရိုးအပြင်တွင် ရပ်တည်နေသော ကြီးမားသည့် ညောင်ပင်နှင့် ဆာလ်ပင်များကို ခမ်းနားစေရန် မြို့၏ ချမ်းသာသော ကုန်သည်များနှင့် အမျိုးကောင်းသားများက နို့ဆီထမင်း၊ သင်းပျံ့သော ပန်းမာလာများနှင့် ပျားရည်ဖြင့် ပြုလုပ်သော မုန့်များကို ယူဆောင်လာကြသည်။

မြို့သားလုပ်သားများထဲတွင် မြေအိုးတစ်လုံး၊ ကြမ်းသော အဝတ်တစ်ထည်နှင့် စွန့်ပစ်ခံထားရသော ဆန်ဖွဲအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိသော ဆင်းရဲသားရေခပ်သမား တစ်ဦးရှိသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ကောင်းမွန်သော ပူဇော်သက္ကာများ ယူဆောင်လာသည့် ချမ်းသာသော နိုင်ငံသားတိုင်းကဲ့သို့ ပွဲတော်အပေါ် ရိုသေမှုကို တူညီစွာ ခံစားရသည်။ သူသည် ဖွဲများကို ထောင်း၍ ရေနှင့်နယ်ပြီး ကြမ်းတမ်းခြောက်သွေ့သော မုန့်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ချမ်းသာသူများနှစ်သက်သည့် ကြီးမားသော ညောင်ပင်များထက် အလွန်နှိမ့်ချသော ဆီဆမ်းပင်တစ်ပင်ဆီသို့ ယူသွားခဲ့သည်။

ပင်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ရေခပ်သမားသည် အနီးရှိ ဘုရားစင်များ ဟင်းလျာများနှင့် သင်းပျံ့သော ပန်းများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ မိမိ၏ ပြိုကွဲလာသော မီးခိုးရောင် ဖွဲမုန့်ကို ငုံ့ကြည့်သောအခါ ရှက်ရွံ့မှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာသည်။ ဘုရင်များနှင့် ငွေရှင်များ ပူဇော်သော ပွဲကြီးများကို ရင်းနှီးသော နတ်ဝိညာဉ်သည် ဤမျှ ဆင်းရဲသော ပူဇော်သက္ကာကြောင့် စိတ်ဆိုးမည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။ စိတ်ဆိုးစေမည်ကို စိုးရိမ်သော အရာကို လှူဒါန်းရန် စွန့်စားမည့်အစား သူသည် မုန့်ကို ချုံပုတ်ထဲ လွှင့်ပစ်ရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ပင်စည်မှ အလင်းရောင်ကိုယ်ဝါဖြင့် သစ်ပင်စောင့်နတ်ဖြစ်သော ဗောဓိသတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုလူအား ရပ်ရန် ခေါ်ကာ လှူဒါန်းမှုကို ဘာကြောင့် ပြန်ယူသွားသနည်းဟု မေးမြန်းလေသည်။ ရေခပ်သမားက ငိုကြွေးရင်း မိမိ၏ ဆင်းရဲမှုနှင့် ထိုမျှ နှိမ့်ချသော ပူဇော်သက္ကာသည် ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် နတ်၏ ဒေါသကိုသာ ဆောင်ခဲ့မည်ဟု စိုးရိမ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်က လှူဒါန်းမှုကို ၎င်း၏ ဈေးနှုန်းဖြင့် သို့မဟုတ် ရှားပါးမှုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ပူဇော်သူ၏ နှလုံးသား၏ စစ်မှန်မှုဖြင့်သာ တိုင်းတာရမည်ဟု ဖြေကြားတော်မူသည်။ မာနဖြင့် လှူဒါန်းသော နိုင်ငံတစ်ခုသည် ပြာထက် တန်ဖိုးနည်းသည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်မှုဖြင့် လှူဒါန်းသော ဖွဲမုန့်တစ်စသည် စစ်မှန်သော လှူဒါန်းမှုကို နားလည်သူတစ်ဦးအတွက် ချမ်းသာသော ဒါယကာတစ်ဦးက ပေးနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး ပူဇော်သက္ကာကဲ့သို့ အရသာရှိသည်။

အနီးရှိ လူအပေါင်း၏ အံ့သြသော မျက်လုံးများ ရှေ့တွင် သစ်ပင်စောင့်နတ်သည် လက်ဆန့်ကာ ကြမ်းတမ်းသော မုန့်ကို ထင်ရှားသော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် စားသုံးခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော လှူဒါန်းမှုနှင့် ထိုလှူဒါန်းမှုကို ခံယူရမည့်သူကြားတွင် ရေခပ်သမား၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဝင်ရောက်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

ထိုသူ၏ မယိမ်းယိုင်သော ယုံကြည်မှုကို ဂုဏ်ပြုရန် ဗောဓိသတ်သည် သစ်ပင်၏ ကိုယ်ပိုင်အမြစ်များကြားတွင် မြှုပ်နှံထားသော ရှေးဟောင်း ရွှေအိုးကြီး ခုနစ်လုံးကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဤဥစ္စာကို ဘုရင်ရှေ့တွင် မည်သို့ တင်ပြရမည်ကို အတိအကျ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ရေခပ်သမားအတွက် သစ်ပင်နတ်၏ သက်သေခံချက်ကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားသော ဘုရင်က တစ်ချိန်က ချုံပုတ်ထဲ ရောက်ရန် နီးကပ်ခဲ့သည့် လှူဒါန်းမှု၏ အင်အားဖြင့် သူ့ကို မင်းတော်ဘဏ္ဍာစိုးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်မှ ဆင်းရဲသား၏ ဖွဲမုန့်ထံ ပြန်ရောက်ခြင်းဖြင့် ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်တော်မူခဲ့သည်။ သူ၏ ဖွဲမုန့်ကို စစ်မှန်မှုမှတစ်ပါး အခြား အကြံပြုချက်မရှိဘဲ ပူဇော်ခဲ့ရာ ထိုဖွဲမုန့်သည် ဥစ္စာနှင့် ဘဏ္ဍာစိုး ရာထူးကို ယခုမှပင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရေခပ်သမား၏ ရှေးဟောင်းဖွဲမုန့်နှင့် ခေတ်ပြိုင်ဖွဲမုန့်တို့သည် တူညီသော အမှန်တရားဖြင့် ဖြေကြားခံရကြောင်း ဘုရားရှင်က ပရိသတ်အား ပြတော်မူသည်။ ပူဇော်သက္ကာကို မြင့်မြတ်စေသည်မှာ လှူသူ၏ နှလုံးသား သန့်ရှင်းမှုဖြစ်ပြီး လှူဒါန်းမှု၏ ခမ်းနားမှု မဟုတ်ပေ။ ထိုအမှန်တရားသည် ရှေးလွန်ခဲ့သော တောအကြောင်းပုံပြင်တစ်ခုတွင် တစ်ကြိမ် သက်သေပြပြီးဖြစ်ပြီး ဇေတဝန်ကျောင်းရှိ ဆွမ်းခံပြားတစ်လုံးတွင် ထပ်မံ သက်သေပြခြင်းမပြုမီ ဖြစ်သည်။