သာလူကဇာတ်

ပါဠိတိပိဋက၌ ဇာတ်အမှတ် ၂၈၆ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းသည် တောရကျောင်း အသိုင်းအဝိုင်း၏ ရိုးရှင်းသော ဆွမ်းအစားကို မကျေနပ်ဖြစ်ကာ၊ ချမ်းသာသော အိမ်ရှင်များ စားသုံးနေသည့် ကြွယ်ဝသော ဟင်းလျာများကို မနာလိုစွာ ငေးမောနေခဲ့သည်။

ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက အုပ်စိုးစဉ်က ဘုရားလောင်းသည် မဟာလောဟိတ အမည်ရှိ ခွန်အားကြီးသော ထွန်ယက်နွား အဖြစ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ရွာသူလယ်သမား၏ မြေပေါ်တွင် ညီငယ် စူဠလောဟိတနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ နံနက်အရုဏ်မတက်မီ လယ်သမားက ညီနောင်နှစ်ကောင်ကို ထွန်ထယ်တွင် ယှဉ်ထိုးပေးပြီး၊ ညနေတိုင်း ကောက်ရိုးခြောက်နှင့် ဖွဲကြမ်းမှ တစ်ပါး ပိုမကောင်းသော အစာ မရရှိသည့် တင်းကုပ်သို့ ပြန်ရောက်ကြရသည်။

သူတို့၏ တင်းကုပ်နံဘေး ဝက်ခြံ၌ သာလူက အမည်ရှိသော ဝလူသည့် ဝက်တစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ၎င်းသည် နေ့ရက်များကို အိပ်ခြင်း၊ အေးမြသော ရေတွင် လိမ့်ခြင်းနှင့် ကျေနပ်စွာ ညည်းညူခြင်းဖြင့် ဖြုန်းတီးနေသည်။ လယ်သမားက နေ့စဉ် သုံးကြိမ် ပဲနှင့် ထောပတ်၊ ထန်းလျက်ရည်တို့ဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ကြွယ်ဝသည့် ထမင်းကို ယူဆောင်ပေးသော်လည်း၊ တစ်ကြိမ်တလေမျှ ဝက်ထံမှ အလုပ်တစ်ခုခု တောင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ နေ့ရက်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ညီနောင်နှစ်ကောင်သည် လယ်သို့သွားရာတွင်နှင့် ပြန်လာရာတွင် ထိုဝက်ခြံကို အမြဲဖြတ်ကျော်ရပြီး၊ သာလူက ပို၍ ဝလာကာ သက်သာလာသည်ကို မြင်ကြရသည်။ သို့သော် သူတို့၏ နံရိုးများမှာ နေရောင်နှင့် ထမ်းကြိုးတို့ကြောင့် ကြမ်းတမ်းသွားသော အသားအရေအောက်တွင် မြင်သာဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ညနေ၌ ကောက်ရိုးခြောက်ကို မကျေမနပ် ဝါးရင်း ညီငယ် စူဠလောဟိတသည် အစ်ကိုကြီးထံ ခါးခါးသီးသီး တိုင်ကြားခဲ့သည်။ နံနက်အရုဏ်မှ ညနေတိုင်အောင် သူတို့နှစ်ကောင်သည် ဖွဲအတွက်သာ အလုပ်လုပ်ရပြီး၊ တစ်ခါမျှ အလုပ်မလုပ်သော သာလူကမူ နေ့တိုင်း မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ ကျွေးမွေးခံရသည်မှာ အလွန်တရားမျှတမှု မရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကြောင်း ဆိုသည်။

မဟာလောဟိတက နူးညံ့စွာ ပြန်ကြားသည်မှာ ညီငယ်သည် သာလူက၏ ထမင်းကို မနာလိုသင့်ဟု ဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လယ်သမား၏ သမီး မကြာမီ မင်္ဂလာဆောင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သာလူကကို မေတ္တာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲတွင် ကျွေးရန်အတွက်သာ အဆီတက်အောင် ကျွေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ကိုယ်တို့၏ ကြမ်းတမ်းသော ကောက်ရိုးကြောင့်သာ ပွဲအတွက် အဆီတက်အောင် ကျွေးရန် အကြောင်းမရှိသဖြင့် သက်တမ်းရှည်နေကြပြီး၊ သာလူက၏ ကြွယ်ဝသော အစားအစာကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ သူ၏ သက်တမ်းကို တိုစေနေကြောင်း ရှင်းပြသည်။

လေးပတ်ခန့်အကြာတွင် ဧည့်သည်များသည် ဂီတနှင့် ဝမ်းမြောက်ပွဲဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး၊ လယ်သမား၏ အိမ်သားတို့က သာလူကကို ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ စူဠလောဟိတသည် အစ်ကိုကြီး ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သည့်အတိုင်း အစဉ်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး၊ နေ့ကုန်သောအခါ ဝက်ကို ကျွေးခဲ့သော ကြွယ်ဝသည့် အစားအစာမှာ လာမည့်ပွဲအတွက် အသားဘယ်လောက် လိုအပ်မည်ဆိုသည်နှင့် အချိုးကျ တိုင်းတာထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စူဠလောဟိတသည် အစ်ကိုကြီးနှင့် ကပ်လျက် ကပ်ကာ မဟာလောဟိတ၏ စကားများ အပြည့်အဝ မှန်ကန်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ သာလူက၏ ကောင်းမွန်သော ထမင်းသည် ကိုယ်ပိုင် အဆုံးသို့ ခေါ်ဆောင်သည့် ဖိတ်ကြားချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တို့၏ ခြောက်သွေ့သော ကောက်ရိုးနှင့် သည်းခံစွာ ဆွဲသော ထမ်းကြိုးတို့မှာ ဘယ်လောက် ရိုးရှင်းပါစေ၊ နှစ်ကောင်စလုံးကို အသက်ရှင်စေ၊ ကျော်ကြားစေ၊ လုံခြုံစေခဲ့ပြီး၊ မည်သည့် ပွဲမျှ ဘယ်တော့မျှ ပေးနိုင်ခြင်း မရှိသော နည်းလမ်းဖြင့် ထိုသို့ ပြုခဲ့သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဝက် သာလူကကို ဤဇာတ်ကို အစပြုစေခဲ့သော မကျေနပ်သည့် ရဟန်းနှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ကာ၊ စူဠလောဟိတကို အာနန္ဒာနှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်တော်မူသည်။ ရဟန်းက ချမ်းသာသော အိမ်ရှင်များထံ မနာလိုခဲ့သည့် ထိုအဆီတက်အောင် ကျွေးခြင်းသည်၊ စူဠလောဟိတ တစ်ချိန်က အိမ်နီး၏ ခွက်ကို မနာလိုခဲ့ရာတွင် နားမလည်ခဲ့သော ဝှက်ထားသည့် ကုန်ကျစရိတ်ကို အတိအကျ ဆောင်ထားခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် နိဂုံးချုပ်၍ နားထောင်သူတို့အား အလုပ်မလုပ်ဘဲ ရရှိသော ကြွယ်ဝမှုဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသူများကို ဘယ်တော့မျှ မနာလိုဖို့ သတိပေးတော်မူသည်။ ထိုသို့ ချစ်ခြင်းခံရခြင်းသည် မကြာခဏ ဆာလောင်မှုနှင့် အလွန်အကျွံ သက်သာမှုကို ထပ်တလဲလဲ ကျွေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ပွဲသို့ ဖိတ်ခံရသူ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မမြင်နိုင်သော ဆိုးကျိုးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်း ဖြစ်တတ်သည်ဟု မှတ်ချက်ပြုတော်မူသည်။ ကောက်ရိုးနှင့် ရိုးသားသော အလုပ်ဖြင့် တိုင်းတာထားသော ဘဝသည် ကိုယ်ပိုင် တိတ်ဆိတ်သော လုံခြုံမှုကို ဆောင်ထားကြောင်းကို သတိပေးတော်မူသည်။ တစ်ချိန်က မတရားဟု ထင်ရသော ခွက်အတွက် စကားများခဲ့ကြသော ညီနောင်နှစ်ကောင်သည် နှစ်စဉ် နှစ်စဉ် အသက်ရှင်နေခြင်းအားဖြင့်သာ ထိုအချက်ကို ဆက်လက်သက်သေပြခဲ့ကြသည်။ သာလူက၏ ခွက်ကို လူတိုင်းက မေ့ပျောက်ခဲ့ကြပြီးနောက်ကြာမှပင်၊ သူတို့သည် အတူတူ လယ်ယာကို ထွန်ယက်နေဆဲ ဖြစ်ကြသည်။