မဟာမင်္ဂလဇာတ် - ရသေ့ရက္ခိတနှင့် စစ်မှန်သော မင်္ဂလာနိမိတ်များ

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ နေတော်မူစဉ် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရဟန်းတို့သည် တရားခန်းမ၌ ဘုရားရှင်သည် ပညာတော်ဖြင့် တစ်ချိန်က နိမိတ်အငြင်းပွားမှုတစ်ခုကို ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး ထိုအငြင်းပွားမှုကို နတ်ပြည်၌ဖြစ်စေ လူ့ပြည်၌ဖြစ်စေ အခြားမည်သူမျှ မဖြေနိုင်ခဲ့ကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ထိုစကားဝိုင်းကို ကြားသိတော်မူသော ဘုရားရှင်က ဤမေးခွန်းကို ဖြေခြင်းသည် ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဝေးလံသော အတိတ်ဘဝတစ်ခု၌ တစ်ကြိမ် ဖြေခဲ့ဖူးပြီး ဖြေပုံကို ပြရန် ဇာတ်ကို ဆိုခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်ကို ခုဒ္ဒကနိကာယ၏ ဇာတကပါဠိ၌ မဟာမင်္ဂလဇာတ်၊ စုစည်းမှု အမှတ် ၄၅၃ ဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

အငြင်းပွားမှုသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် စတင်ခဲ့သည်။ ရာဇဂြိုဟ်မြို့တော်ရှိ မင်းတော်၏ အနားယူရာ အဆောင်၌ စုဝေးနေသော လူအုပ်မှ တစ်ဦးက ထရပ်၍ ထွက်သွားရင်း ဤနေ့သည် မင်္ဂလာနိမိတ်ကောင်းသော နေ့ဖြစ်ကြောင်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ စကားကြောင့် ထိုင်နေဆဲ လူများကြား နိမိတ်ဟူသည် အမှန်တကယ် အဘယ်နည်းဟူသည့် အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ထိုအခန်းတစ်ခုတည်းထက် ပို၍ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ အမြင်သုံးမျိုး ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ အုပ်စုတစ်စုက နိမိတ်သည် မြင်ကွင်း၌ရှိသည်ဟု ခိုင်မာစွာ ဆိုကြသည်။ နံနက်ခင်း နွားဖြူတစ်ကောင်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမ၊ ပြည့်နေသော ရေအိုး သို့မဟုတ် ထိုနည်းတူ ကောင်းမြတ်သော အရာများကို မြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအုပ်စုက နိမိတ်သည် အသံ၌ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ နိုးထချိန်တွင် မင်္ဂလာစကားအချို့ကို ကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။ တတိယအုပ်စုက နိမိတ်သည် ထိတွေ့ခြင်း၌ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သင့်တော်သော အချိန်၌ မြေ၊ မြက်၊ နွားချေး သို့မဟုတ် ထိုနည်းတူ အရာများကို ထိကိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အုပ်စုသုံးစုလုံးသည် တစ်ဖက်သားကို သဘောတူစေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ အငြင်းပွားမှုသည် လူ့ လောကတွင်သာ ကန့်သတ်မနေဘဲ မြေကြီးနတ်တို့၏ အဆင့်များမှတစ်ဆင့် ပို၍ မြင့်သော နတ်ပြည်များသို့ပါ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဗြဟ္မာ့နတ်ပြည်အထိ နတ်တို့ပင် နိမိတ်ဟူသည် အမှန်တကယ် အဘယ်နည်းဟု ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ဇာတ်က ဆိုသည်။

ဤမျှ ကျယ်ပြန့်သော ရှုပ်ထွေးမှုကို အခြားမည်သူမျှ ဖြေနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း မြင်တော်မူသဖြင့် နတ်တို့၏ မင်းကြီး သိကြားမင်းသည် ဖြေနိုင်သူ ဘုရားရှင်တစ်ပါးတည်းသာ ရှိကြောင်း သိတော်မူသည်။ သိကြားမင်းသည် ဘုရားရှင်ထံ ကြွလာပြီး အငြင်းပွားမှု အလုံးစုံကို ရှေ့တော်၌ တင်ပြကာ စစ်မှန်သော နိမိတ်ဟူသည် အဘယ်နည်းဟု တစ်ကြိမ်တည်း အပြီးသတ် ဖော်ပြတော်မူရန် တောင်းပန်လေသည်။

ဘုရားရှင်သည် သိကြားမင်းကို ဂါထာ ဆယ့်နှစ်ပုဒ်ဖြင့် ဖြေတော်မူပြီး ထိုအခါ ဓလေ့အရ မဟာမင်္ဂလာ သုံးဆယ့်ရှစ်ပါးကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဤဂါထာများကို ရွတ်ဆိုတော်မူချိန်တွင် ကုဋေ ထောင်ချီ အနန္တရှိသော နတ်များသည် ၎င်းတို့ကို နားထောင်ရခြင်းဖြင့် မဂ်ဖိုလ်ကို ရရှိကြောင်း ဇာတ်က ဆိုသည်။ ယခုဘဝ၌ သိကြားမင်းကို ဖြေပြီးနောက် ဘုရားရှင်က ရဟန်းတို့အား ဤမေးခွန်းနှင့် တူညီသော မေးခွန်းကို ရှေးကာလ အလွန်ကြာသော အတိတ်၌ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ထိုအချိန်က နည်းတူ ဖြေခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

ထိုရှေးယခုအခါ၌ ဘုရားရှင်သည် မြို့တစ်မြို့ရှိ ဂုဏ်ထူးရှိ ဗြာဟ္မဏ မျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး ရက္ခိတကုမာရ ဟု အမည်ပေးခံခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ရက္ခိတသည် ကြီးပြင်းလာသောအခါ အိမ်ထောင်ဘဝကို စွန့်ပြီး ရသေ့ဖြစ်လာကာ ပညာတော်ကြောင့် ၎င်းထံ စုဝေးလာသော တပည့်ငါးရာနှင့်အတူ ဟိမဝန္တာဒေသ၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ရက္ခိတ တောအိမ်၌ နေထိုင်စဉ် မြင်ကွင်းနိမိတ်၊ အသံနိမိတ်နှင့် ထိတွေ့မှုနိမိတ်အကြောင်း တူညီသော အငြင်းပွားမှုသည် ဗာရာဏသီပြည်သားတို့အကြား ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်း ရာဇဂြိုဟ်မြို့ကို ခွဲခြားမည့်နည်းတူ ထိုမြို့တော်ကိုပင် ခွဲခြားခဲ့သည်။ မင်းနှင့် ပြည်သူတို့သည် ဤမေးခွန်းကို ဖြေနိုင်သူကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့အကြား ထိုသို့ဖြေနိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။

အိမ်၌ အဖြေ မရနိုင်သောအခါ ဗာရာဏသီပြည်သားတို့သည် ဟိမဝန္တာ၌ သိရှိထားသော ရသေ့အဖွဲ့တစ်ခုဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရက္ခိတ၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်ငါးရာ ဖြစ်ပြီး ပြည်သူတို့သည် မေးခွန်းကို ထိုတပည့်တို့ထံ တိုက်ရိုက် မေးမြန်းကြသည်။ တပည့်တို့သည် ထိုမျှ ခက်ခဲသော အကြောင်းအရာကို ကိုယ်ပိုင်နားလည်မှုဖြင့် အာဏာသုံး၍ ဖြေဆိုရန် မကြိုးစားကြပေ။ ၎င်းတို့သည် မေးခွန်းကို ၎င်းတို့၏ ဆရာ ရသေ့ရက္ခိတထံသို့ ယူဆောင်သွားကြသည်။ ဆရာသာ တပည့်အားလုံးတွင် ထိုမေးခွန်းကို ယုံကြည်စွာ ဖြေနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ရက္ခိတ၏ အဖြေသည် မေးခွန်းတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည်။ စစ်မှန်သော မင်္ဂလာသည် နံနက်ခင်း မြင်ရသော နွားနှင့် နိုးထချိန် ကြားရသော စကားလုံးတို့နှင့် ဘာမျှ မသက်ဆိုင်ကြောင်း ရက္ခိတက သင်ကြားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ ဘဝကျင့်ကြံပုံတွင်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ စစ်မှန်သော မင်္ဂလာဟူသည် နတ်များ၊ ဘိုးဘွားများနှင့် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ကို ကရုဏာဖြင့် ရိုသေခြင်း၊ ဒေါသအစား နှိမ့်ချမှုနှင့် ငြိမ်သက်မှုဖြင့် စော်ကားမှုကို ရင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖော်ကို မထီမဲ့မြင် မပြုဘဲ ကိုယ်ကိုယ်ကို မကြွားဝါဘဲ ထားနိုင်သော ရှင်းလင်းသည့် စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ စကားကို ယုံကြည်ရသော ကျင့်ဝတ်ကောင်းသည့် မိတ်ဆွေများကို ရွေးချယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချစ်ခင်သော မယားနှင့် ကောင်းစွာ ပြုစုထားသော သားသမီးများရှိသည့် ညီညွတ်သော အိမ်ထောင်တွင် နေခြင်း၊ ဓမ္မနိုင်ငံ့မင်းကို သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရက်ရောစွာ ပေးလှူခြင်း၊ အခြားသူတို့၌ ပီတိဖြန့်ဝေခြင်း၊ သန့်ရှင်းပြီး ပညာရှိသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းတို့လည်း ဖြစ်သည်။ ရက္ခိတသည် ဤအရာများကိုသာ ပညာရှိတို့က မင်္ဂလာဟု ဂုဏ်ပြုသည်ဟု ဖော်ပြသော ဂါထာတစ်ပုဒ်ဖြင့် သူ၏ တရားကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့ပြီး နိမိတ်များ၌ အမှန်တရားဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ရှေးဘဝဇာတ်ကို ပြီးစီးတော်မူပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ရှေ့တော်၌ စုဝေးနေသော ရဟန်းတို့အတွက် ဇာတ်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယခုပရိသတ်ဖြစ်သော တပည့်အုပ်စုသည် ထိုရှေးကာလ၌ ရသေ့ငါးရာ အဖွဲ့ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ သာရိပုတ္တသည် ပထမဆုံး ပြည်သူတို့၏ မေးခွန်းကို ရသေ့ထံ ယူဆောင်ခဲ့သော ကြီးမြတ်သည့် တပည့်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုမေးခွန်းကို ဖြေခဲ့သော ရက္ခိတ ရသေ့ကိုယ်တိုင်မှာ ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားရှင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

မဟာမင်္ဂလဇာတ်သည် တူညီသော မေးခွန်းကို နှစ်ကြိမ် ဖြေသည်။ တစ်ကြိမ်မှာ ဇေတဝန်၌ သိကြားမင်း လာရောက်ခြင်းမှတစ်ဆင့်၊ နောက်တစ်ကြိမ်မှာ ဗာရာဏသီပြည်သားတို့ ဟိမဝန္တာရှိ ရသေ့အာရုံသို့ တက်ရောက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ဖြစ်သည်။ နှစ်ကြိမ်စလုံး အဖြေမှာ တူညီသည်။ အမြင်၊ အသံ သို့မဟုတ် ထိတွေ့မှုတစ်ခုသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကံကောင်းမှုကို အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိပါ၊ ထိုယုံကြည်ချက်များ ဘယ်လောက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မျှဝေခံရသည်ဖြစ်စေ၊ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အငြင်းပွားခံရသည်ဖြစ်စေ။ ဇာတ်က စစ်မှန်သော မဟာမင်္ဂလာဟု ခေါ်ဆိုသည့်အရာသည် ကောင်းစွာ နေထိုင်သော ဘဝမှ အခြားမဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုဘဝမှာ ရိုသေထိုက်သူကို ရိုသေခြင်း၊ ကောင်းသော အဖော်ကို ဆည်းကပ်ခြင်း၊ သတိရှိစွာ ပြောဆိုဆောင်ရွက်ခြင်း၊ မိသားစုနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းကို သစ္စာရှိစွာ ပြုစုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသော နိမိတ်များအပေါ် အငြင်းပွားမှုသည် မြို့တစ်မြို့ကို ခွဲခြားခဲ့ပြီး နတ်ပြည်အထိ ရောက်ခဲ့သည်၊ သို့ရာတွင် ဂုဏ်ကောင်းတရားသာလျှင် ဘယ်တော့မျှ မမှားသော တစ်ခုတည်းသော နိမိတ်ဖြစ်နိုင်သလားဟု မည်သူမျှ မေးမြန်းရန် စဉ်းစားခြင်း မရှိမီ ဖြစ်ခဲ့သည်။