ဝိသယှဇာတ် - အလှူဒါနမပျက်သော ဝိသယှသူဌေးနှင့် သိကြားမင်း၏ စမ်းသပ်မှု

မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဇာတ်လမ်းကို ပါဠိပိဋကတ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော စတုက္ကနိပါတ်၏ ဇာတက အမှတ် ၃၄၀ ဖြစ်ပြီး၊ သာဝတ္ထိပြည်မှ လူဝတ်ဖြူ ဒါယကာတစ်ဦး၏ ကုန်သွယ်ရေး ဥစ္စာဆုံးရှုံးမှု ရုတ်တရက် ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် သံဃာအား ၎င်း ကြာရှည်စွာ ပေးလှူခဲ့သော ဆွမ်းလှူဒါန်းမှုကို လျှော့ချလာသည်အကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ ရဟန်းများက ဤလျော့ကျမှုကို သတိပြုမိသောအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ဒုက္ခကြုံချိန်တွင် မပြတ် ပေးလှူခြင်းသည် ကိုယ်တော် ရှေးဘဝတစ်ခုတွင် ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ခဲ့သော ကျင့်ဝတ် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပြီး၊ စိတ်ပျက်နေသော ဒါယကာအား ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် စမ်းသပ်မှုကို ပိုမို ခက်ခဲသော တစ်ခုတွင် ထင်ဟပ်ကြည့်နိုင်စေရန် ဝိသယ ဘဏ္ဍာစိုးကို ဇာတ်လမ်းအဖြစ် ပြန်ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ် ဘုရားလောင်းသည် ကြီးမားသော ဥစ္စာရှိသော ကုန်သည်မျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ပြီး ဝိသယ ဟု အမည်ပေးခံရသည်။ သဘာဝအရ ကရုဏာရှိသဖြင့် မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ဆွမ်းကျွေးရုံ ခြောက်ခုကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး၊ မြို့ရိုးတံခါး လေးခု၊ ဈေးလယ်ခေါင်နှင့် မိမိ တံခါးရှေ့တို့တွင် ထားရှိကာ နေ့စဉ် ရွှေဒင်္ဂါး ခြောက်သိန်းကို ရဟန်း၊ ခရီးသွားနှင့် ဆင်းရဲသူများအား ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် နိုင်ငံတွင် မည်သူမျှ ၎င်း၏ အကြောင်းကြောင့် ငတ်မွတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤမရပ်မနား ပေးလှူမှု၏ အလင်းရောင်သည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိပြီး နတ်မင်း သက္က၏ ကျောက်ပလ္လင်သည် ၎င်း အောက်တွင် ပူလာသည်။ အောက်သို့ ကြည့်သော သက္ကသည် ကုန်သည်၏ မပြတ်တန်းသော စေတနာကို မြင်ရပြီး၊ ထိုကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကို ထိန်းချုပ်မထားပါက တစ်နေ့တွင် မိမိ၏ နတ်ပြည်နေရာမှ ဖယ်ရှားခံရနိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်သည်။ ဝိသယ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ရွေ့လျားနိုင်မှု ရှိမရှိ စမ်းသပ်ရန် သက္ကသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို သိမ်းယူရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ပြု၍ သက္ကသည် မိမိ၏ နတ်ပညာဖြင့် ဝိသယ၏ ရွှေ၊ ဆန်၊ နွား နှင့် အိမ်သုံးပစ္စည်းများကို ခြေရာမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ သူနှင့် မယားကို ရိတ်ဓား တစ်ချောင်း၊ ကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် ဝတ်ထားသော အဝတ်များမှတစ်ပါး မကျန်သော ဗလာဖြစ်နေသည့် အိမ်၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစေခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းတွင် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော ဘုရားလောင်းသည် ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသ မပြခဲ့ပါ။ မယားအား ဥစ္စာသည် မိုးလင်းချိန် မြူနှင်းကဲ့သို့ ခဏတာသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြပြီး၊ ရိတ်ဓားကို ကောက်ယူကာ ဈေးတွင် ရောင်းချရန် မြက်ခုတ်ရန် ထွက်ခွာသည်။ ရရှိသော အနည်းငယ်သော ဝင်ငွေကိုပင် သူတို့ ကိုယ်တိုင် မစားမီ ဆင်းရဲသူများနှင့် မျှဝေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နေပူပြင်းအောက်တွင် ဝိသယသည် လက်ဖောင်းများ ပေါက်သည်အထိ မြက်ခုတ်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် စည်းကို မြို့တံခါးသို့ ထမ်းသွားကာ မာသက (ကြေးဒင်္ဂါး တစ်ဝက်) တစ်ခုတည်းဖြင့် ရောင်းချသည်။ အိမ်ပြန်လာစဉ် ခြောက်ခြောက်သွေ့သွေ့ ဆန်အနည်းငယ်ကို ကိုင်ဆောင်ရင်း ငတ်မွတ်နေသော ဆင်းရဲသား လေးဦး သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ထိုအစားအစာ အနည်းငယ်ကို သူတို့အကြား ခွဲဝေပေးပြီး ကိုယ်တိုင်ကတော့ ရေသာ သောက်သည်။ ဤပုံစံသည် နေ့ရက်များ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တိုင် အလုပ်လုပ်ရရှိသော အရာ၏ တစ်ဝက်ကို တောင်းဆိုသူများထံ ဦးစွာ ပေးခဲ့သည်။

ကုန်သည်၏ ဒါနစိတ်သည် ဆင်းရဲမှုကြောင့် မှိန်ဝိုင်းမသွားကြောင်း အံ့သြသွားသော သက္ကသည် ရောင်ခြည်ထွက်သော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်လာပြီး၊ ဒင်္ဂါးအနည်းငယ်အတွက် မြက်ခုတ်နေသော လူတစ်ဦးသည် ထိုအရာ၏ တစ်ဝက်ကို ဘာကြောင့် ပေးလှူနေသနည်းဟု မေးသည်။ ထိုကဲ့သို့ အလွန်အကျွံ ကိုယ်ကြပ်ပြုကျင့်မှုဖြင့် သက္က၏ ပလ္လင်ကို သို့မဟုတ် အခြား နတ်ပြည်ဆုကို ရယူရန် မျှော်လင့်ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။

ဝိသယက သက္က၏ ပလ္လင်ကို ရှာဖွေခြင်း၊ နတ်ပြည်၏ အုပ်ချုပ်ခွင့် သို့မဟုတ် မြေပေါ်နိုင်ငံကို ရည်ရွယ်ခြင်း မရှိကြောင်း ဖြေကြားသည်။ သူ၏ ပေးလှူမှုသည် အနာဂတ် ဆုလာဘ်အတွက် ကုန်သွယ်မှု မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ နှလုံးအတွင်းရှိ အမြတ်ရှာသော တဏှာ၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို ဖြတ်တောက်ရန် စည်းကမ်း ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းသည် ဒုက္ခရောက်နေသော သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဘုရား၏ အမြင့်ဆုံး ဗောဓိ ရရှိရန် ပိုကြီးသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။

ဤစကားကို ကြားသော သက္ကသည် ထိုမျှ တည်ငြိမ်သော နှလုံးကို သံသယဝင်ခဲ့မိသည့်အတွက် ရှက်သွားသည်။ ဘုရားလောင်းရှေ့တွင် ဦးချကာ စမ်းသပ်မှုသည် မိမိ၏ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံပြီး၊ ဝိသယ၏ ဥစ္စာကို ဆယ်ဆ ပြန်လည်ပေးကာ ဂိုဒေါင်များကို ရွှေဖြင့် ပြည့်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဒါနသည် ဘုံသုံးပါးတွင် အပြိုင်မရှိကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

သင်ကြားချက်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် မြတ်စွာဘုရားက ဘဏ္ဍာစိုး ဝိသယကို ရှေးဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဘုရားလောင်း၏ ဒါနသည် ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိကြောင်း၊ ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်သည် ဥစ္စာပမာဏ မဟုတ်ဘဲ နှလုံး၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ကြောင်း ယိမ်းနွဲနေသော ဒါယကာအား ပြောကြားတော်မူသည်။ ဤစကားကို ကြားသော ဒါယကာသည် ၎င်း၏ သံသယကို ဖယ်ရှားပြီး သံဃာအား ပံ့ပိုးမှုကို မလျော့ကျဘဲ ပြန်လည်ထောက်ပံ့ခဲ့ကာ၊ မြတ်စွာဘုရားက ၎င်း၏ သီးခြား သံသယကို ဖြေရှင်းရန် ဤဇာတ်လမ်းကို အဘယ်ကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို အချိန်ကြာလာသောအခါ နားလည်လာခဲ့သည်။