ခဒိရင်္ဂါရဇာတ် အမှတ် ၄၀

ဇာတ်အမှတ် ၄၀ ဖြစ်သော ဧကနိပါတ်မှ ခဒိရင်္ဂါရဇာတ်တော်သည် ဘုရားရှင်ကို ကိုးကွယ်သော ချမ်းသာသူ ကုန်သည် အနာထပိဏ်နှင့် စတင်သည်။ သံဃာကို ထောက်ပံ့ရန် ကြီးမားလှသော ငွေကြေးကို သုံးခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဥစ္စာသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာခဲ့သည်။ အိမ်တွင် နေထိုင်သော အယူမှားသော နတ်မသည် ဤလှူဒါန်းမှုကြောင့် စိတ်ပူပြီး ၎င်း၏ နောင်အနာဂတ် သက်သာမှုကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ သူ လုံးဝ ဆင်းရဲမသွားမီ လှူဒါန်းခြင်းကို ရပ်စေရန် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြောင်းပြချက် မည်ကဲ့သို့ ပြောသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက် မပြည့်ဝခဲ့သဖြင့် ထိုအိမ်မှ နှင်ထုတ်ခံရသည်။ ထိုဘက်တွင် ဘုရားရှင်က ရဟန်းများအား ထိုသို့သော ကိုးကွယ်မှု စမ်းသပ်ခံရခြင်းသည် အသစ်အဆန်း မဟုတ်ကြောင်း မိန့်ကြားပြီး၊ မာရ်သည် ကောင်းကင်တွင် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် မှော်ဆန်သော ထင်မြင်ချက်များဖြင့် ပေါ်လာချိန်တွင်ပင် ရှေးကာလ ပညာရှိနှင့် ကောင်းမြတ်သူများသည် ပဒုမ္မ ပန်း၏ နှလုံးသားမှ လှူဒါန်းခဲ့ကြကြောင်း ဆိုသည်။ ၎င်းတို့အား ထိုနည်းလမ်းကို ပြရန် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ထပ်မံ ပြောပြတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗာရာဏသီတွင် ဘုရားမပေါ်ထွန်းမီ ကာလကြာမြင့်စွာ ကတည်းက ဘုရားလောင်းသည် မဟာဘဏ္ဍာစိုး အဖြစ် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး၌ ၎င်း၏ ရက်ရောမှုနှင့် ကုသိုလ်ဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သည်။ မြို့တွင် ဆွမ်းလှူဆောင် ခြောက်ဆောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ဆင်းရဲသူများ၊ ရသေ့များနှင့် ခရီးသွားများသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အစားအစာ ရရှိနိုင်သည်။ မိုးရွာခြင်း၊ ပျက်ကွက်ခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း အားလုံးတွင် သူ၏ တံခါးဝများ နေ့တိုင်း ဖွင့်ထားသည်။

တစ်နေ့ နံနက်တွင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓတစ်ပါး ရောက်လာသည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓဆိုသည်မှာ ဆရာမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင် နိုးကြားသော၊ အခြားသူကို ဆုံးမခြင်း မပြုသော ဗုဒ္ဓဖြစ်သည်။ သူသည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သညာနှင့် ဝေဒနာ ချုပ်ငြိမ်သော ဈာန်အနက်တွင် နေပြီးနောက် တောင်ပေါ်ရှိ နေရာမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုဈာန်မှ ထွက်လာပြီး၊ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက ပထမဆုံး ဆွမ်းစားရန် ဆွမ်းခွက်ကို ကိုင်ကာ ဘဏ္ဍာစိုး၏ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။ ဘဏ္ဍာစိုးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းမြောက်ကာ၊ ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် ပူဇော်ရန် အစားအစာ ကြွယ်ဝသော ဖန်ခွက်ကို ပြင်ဆင်သည်။

ဤလှူဒါန်းမှုကို တားဆီးရန်နှင့် ပစ္စေကဗုဒ္ဓ လက်ခံနိုင်သည့် အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးရန် မာရ်သည် စိတ်ပျက်ကာ၊ အိမ်တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပေ ရှစ်ဆယ် နက်သော မီးတူးကျင်းကို ဖန်ဆင်းသည်။ ကျင်း၏ အစမှ အဆုံးထိ ခဒိရသစ်၏ မီးခဲတောက်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး၊ အပေါ်မှ ငှက်ပင် ကျော်ဖြတ်ပျံသန်းလျှင် မီးလောင်စေနိုင်သော ပြင်းထန်သော အပူကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ မီးကျင်းအပေါ်ရှိ ကောင်းကင်တွင် ဆိုင်းငံ့ရပ်နေသော မာရ်က “တစ်ခြေ ထပ်လှမ်းလျှင် ဤမီးထဲတွင် တစ်ဖန် မီးကင်ခံရလိမ့်မည်” ဟု ခြိမ်းခြောက်သည်။

ဘဏ္ဍာစိုး၏ အစေခံများသည် ကျင်းပွင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်၍ ထွက်ပြေးကြပြီး၊ သခင်ကို ထိုနေရာ၌ ကြုံရာ ကံကြမ္မာသို့ လုံးဝ စွန့်ထားခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းကိုယ်တိုင်ကား မလှုပ်ရှားဘဲ မီးတောက်များ၏ အစွန်းဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားသည်။ ထိုကျင်းကြီးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး၊ ကျင်း၏ တစ်ဖက်ဘက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်နေသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓကို မော့ကြည့်ကာ၊ မာရ်နှင့် မိမိ၏ အိမ်သူအိမ်သားများ ကြားနိုင်ရန် ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာသည်။ “ငါသည် မတန်မကောင်းသော အရာ တစ်ခုမျှ မပြုပါ။ ကြွပါ၊ ဤလှူဒါန်းမှုကို လက်ခံပါ” ဟု ဆိုသည်။

ထိုနောက် ဘုရားလောင်းသည် မီးတောက်များထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခြေလှမ်းချလိုက်သည်။ ဆွမ်းခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်ထားပြီး၊ မျက်လုံးများက သူ့ကို ပျက်စီးမည်ဟု ပြောနေသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် မီးကျင်း၏ နှလုံးသားမှ ထူးခြားလှသော ပဒုမ္မ ပန်းတစ်ပွင့် ပေါက်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ခြေထောက်ကို ထမ်းထားကာ ရွှေမှုန့်များဖြင့် ပက်ဖျန်းသည်။ ထိုပန်းပေါ်တွင် မီးလောင်ခြင်း မရှိဘဲ အလွန်သက်သာစွာ ရပ်နေသည်။ ကျင်းကို ဖြတ်ကျော်သော ခြေလှမ်းတိုင်း၌ ၎င်း၏ ခြေအောက်တွင် ပန်းတစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပွင့်လာပြီး၊ မီးပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဆုံး ကျင်း၏ တစ်ဖက်ရှိ ပစ္စေကဗုဒ္ဓထံ ရောက်ရှိသည်။ အပူမခံရသေးသော၊ နွေးနေသော ဆွမ်းကို ၎င်း၏ စောင့်နေသော ဆွမ်းခွက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးသည်။

နောက်ဆုံး ဆွမ်းကို လက်ခံပြီးနောက် ပစ္စေကဗုဒ္ဓသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကောင်းကင်သို့ တက်ကာ ၎င်း၏ အဝေးရှိ တောင်ကုန်း နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ မာရ်မှာ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်ပြီး ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ လုံးဝ ကွဲကျသွားသဖြင့်၊ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဟောပြောချက် အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဘဝကို ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ဗာရာဏသီ ဘဏ္ဍာစိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ လှူဒါန်းရန် မတုန်လှုပ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် မာရ်ကို အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ၏ ဆွမ်းခွက်ထဲသို့ ဆွမ်းကို ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ကာမလောက၏ အရှင်ပင်လျှင် ဓမ္မနှင့် တိကျစွာ ရည်ရွယ်ထားသော လှူဒါန်းစိတ်ကို ငြိမ်းသတ်၍ မရနိုင်ကြောင်း အပြီးသတ် ပြသခဲ့သည်။