သုဓာဘောဇနဇာတ်

ဘုရားသည် ပါဠိဇာတကနိကာယ်၏ အမှတ် ၅၃၅ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူ၏။ ဤအကြောင်းမှာ သာဝတ္ထိမှ မျိုးမြတ်ကြီးသော ညီအစ်ကိုတစ်ဦးသည် ရဟန်းဝင်ပြီးနောက် မိမိလက်ဖဝါးဖြင့် ခပ်ထားသော ရေအထိပင် စွန့်ကြဲ၍ ဘေးရဟန်းတော်များနှင့် မျှဝေခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင်အတွက် မည်သည့်အရာမျှ မကျန်တော့သည့်အထိ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရဟန်းတော်တို့က သူ၏ ကြီးမြတ်သော ဆန္ဒသည် ဘုရားအလောင်းနှင့် တူလှသည်ဟု အံ့ဩကြသောအခါ ဘုရားက ကိုယ်တော်သည်လည်း ယခင်က ဤပုဂ္ဂိုလ်ကိုပင် အလွန်နှမြောတွန့်တိုသော ဘဝမှ ပြောင်းလဲစေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူပြီး ထိုပြောင်းလဲမှု မည်မျှအထိ ရောက်ခဲ့သည်ကို ပြရန် ကောသိယ၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ပြန်ပြတော်မူ၏။

ဗာရာဏသီမြို့တွင် ကောသိယ အမည်ရှိ ဘဏ္ဍာတော်ကိုင်သူသည် အလှူဒါနဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သော ဘိုးဘွားများထံမှ ကုဋေရှစ်ဆယ် ဥစ္စာနှင့် ရာထူးကို အမွေခံခဲ့သည်။ ထိုအမွေကို ငြင်းပယ်ကာ ၎င်း၏ ဘိုးဘွားများသည် ဥစ္စာကို ပစ်ပေါက်ခဲ့သော မိုက်မဲသူများဖြစ်သည်ဟု ကြေညာပြီး ထိုဘိုးဘွားများ တည်ဆောက်ခဲ့သော အလှူရုံများကိုပင် ဖြိုဖျက်ခဲ့သည်။ ထိုနောက် သူသည် ဥစ္စာပြည့်စုံလျက်ပင် ဆင်းရဲသူကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ကွဲနေသော ဆန်နှင့် အချဉ်ရည်ကိုသာ စား၍ အမြစ်မျှင်ဖြင့် ပြုလုပ်သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ညှိုးနွမ်းသော နွားများ ဆွဲသော ပျက်စီးနေသည့် ရထားဖြင့် သွားလာခဲ့သည်။ ဇနီး၊ သားသမီးနှင့် ကျွန်များနှင့်လည်း အဘယ်အရာမျှ မမျှဝေခဲ့ပေ။

တစ်နေ့တွင် ကောသိယသည် မင်းလက်အောက်ရှိ ဘဏ္ဍာတော်ကိုင် တစ်ဦးက သကြားမှုန့်ဖြင့် ချိုအောင်ပြုလုပ်ပြီး လတ်ဆတ်သော ဆီဖြင့် ချက်ထားသော ဆန်ဆွမ်းကို စားနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်တွင် တဏှာဖြင့် ရေတွင်ခဲ့သော်လည်း ထိုလက်ဆောင်ကို လက်ခံပါက ပြန်ဆပ်ရန် တာဝန်ရှိလာမည်ကို စိုးရိမ်၍ အနည်းငယ်ပင် မစမ်းခဲ့ပေ။ တဏှာဖြင့် စိတ်ပူပန်လျက် အိမ်သို့ ပြန်လာသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ဇနီး သို့မဟုတ် အိမ်သူအိမ်သားများ သိပါက ၎င်းတို့အားလုံး ဝေစုတောင်းမည်ကို စိုး၍ ဖြစ်သည်။

ဇနီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လျှို့ဝှက်တဏှာကို သိရှိသောအခါ ဆွမ်းကို ချက်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် အကြံပြုသည်တိုင်း ကောသိယ၏ ကုန်ကျစရိတ်ကြောက်ရွံ့မှု ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ဦးစွာ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ကျွေးမွေးရန် ငြင်းပယ်ပြီး၊ ထို့နောက် လမ်းတစ်ခုတည်းကို၊ ထို့နောက် အိမ်ထောင်စု ခုနစ်စုကို၊ ထို့နောက် ကိုယ်ပိုင်ကျွန်များကို၊ နောက်ဆုံးတွင် ဆွေမျိုးများကိုပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သီးနှံခွံခွာထားသော ဆန်တစ်ပြည်၊ နို့အနည်းငယ်၊ သကြားတစ်ပိဿာ နှင့် ပျားရည်တစ်အိုးသာ ခွင့်ပြု၍ လျှို့ဝှက်စွာ ချက်ပြုတ်စားနိုင်မည့် တောအတွင်းသို့ သယ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။ မျက်နှာဖုံးဖြင့် ကိုယ်ကို ဖုံးကာ တိတ်ဆိတ်သော မြစ်ကမ်းသို့ ဆင်းသွားပြီး ကျွန်ကို လမ်းပေါ်တွင် လာရောက်သော ဧည့်သည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် နေရာချထားခဲ့သည်။

နတ်မင်း သိကြားသည် မိမိ၏ နတ်ပြည်ပလ္လင်မှ ကောသိယ၏ ရက်ရော လှူဒါန်းမှု မျိုးနွယ်သည် သူ၌ ဘယ်လောက်ဆိုးဆုတ်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့သော နှမြောတွန့်တိုမှုသည် ထိုသူကို ဆိုးညံ့သော ဘဝသို့ ပို့ဆောင်မည်ကို သိ၍ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မျိုးဆက်တော်များနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။ သားတော် စန္ဒ၊ မြေးတော် သူရိယ၊ မြေးမြစ် မာတလိ၊ နှင့် မြေးမြစ်ကြီး ပဉ္စသီခ တို့ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ငါးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ကောသိယထံ ဆွမ်းတောင်းလာပါက ထိတ်လန့်ခြင်းကြောင့် သေဆုံးနိုင်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဦးစွာ ပုဏ္ဏားအသွင်ဖြင့် သွားမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများက တစ်ဦးချင်းစီ နောက်လိုက်ရမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ သိကြားမင်းသည် လမ်းပျောက်နေသော အိုမင်းသည့် ပုဏ္ဏားအဖြစ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချက်ပြုတ်နေသော ဆွမ်း၏ အနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ ပုဏ္ဏားဧည့်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် မှန်ကန်စွာ မျှော်လင့်နိုင်သည့်အတိုင်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု တောင်းခဲ့သည်။ ကောသိယက ကြမ်းတမ်းစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်ပင် လုံလောက်စွာ မရှိကြောင်း၊ ထိုအရာပင်လျှင် တောင်းခံ၍ ရခဲ့သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သိကြား၏ အချိုးအစားနှင့် ဧည့်ဝတ်အကြောင်း နူးညံ့သော ဂါထာများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာသောအခါ ဆွမ်းချက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ခွဲထားရန် မနှစ်မြို့စွာ ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထို့နောက် စန္ဒ သည် တူညီသောအသွင်ဖြင့် ရောက်လာပြီး၊ ထို့နောက် သူရိယ၊ ထို့နောက် မာတလိ ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ဦးစီက ပေးကမ်းခြင်း၏ ဂုဏ်ရည်အကြောင်း ဂါထာများ ထပ်မံရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ တောင်တစ်လုံး ဖိစီးလာသကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးခံရသော ကောသိယသည် ထိုလေးဦးစလုံးအား အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီ ပေးမည်ဟု ကတိပြုမိသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဆွမ်းကို နောက်ဆုံး ချက်ပြုတ်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော တောရွက်များပေါ်တွင် ဝေငှခဲ့သည်။ နတ်ဖုံးဆောင်သော နောက်ဆုံးဖြစ်သည့် ပဉ္စသီခသည် ခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ကောသိယ၏ လက်နှင့် ဆွမ်းအိုးကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်။ ပုဏ္ဏားများက မိမိတို့ ဝေစုကို သစ်ရွက်ဖြင့် ဖုံးထားပြီး စားသည်ကို ဟန်ဆောင်ရုံသာ ပြုကာ ရေဖြင့် ပျော့ပျောင်းစေခဲ့သည်။ ကောသိယက လက်ဆေးရန် ရေတောင်းသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒါနကို ကုန်သွယ်သော အလုပ်မလုပ်ပါဟု ဆို၍ ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ခွေးသည် ထပ်မံပြောင်းလဲ၍ ရိုင်းစိုင်းသော စိတ်ပြင်းသည့် မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်လာပြီး အရောင်မှာ အနက်မှ အဖြူ၊ ရွှေ၊ နှင့် အစင်းအကွက်ရှိသော မီးခိုးရောင်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကြောက်ရွံ့နေသော ကောသိယ၏နောက်မှ ပြေးရန် နေရာမရှိတော့သည်အထိ လိုက်ပြေးခဲ့သည်။

ကောသိယ၏ ကြောက်ရွံ့မှု အထွတ်အထိပ်တွင် ပုဏ္ဏားလေးဦးသည် လေထဲသို့ ထောင်တက်ကာ မိမိတို့၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကို ထင်ရှားပြခဲ့သည်။ သုံးဆယ့်သုံးဘုံ နတ်မင်း သိကြားမင်း၊ စန္ဒ၊ သူရိယ၊ မာတလိ၊ နှင့် ပဉ္စသီခ တို့ ဖြစ်သည်။ သိကြားမင်းက ဆွမ်းအတွက် မလာခဲ့ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြခဲ့သည်။ ကရုဏာနှင့် သနားမှုဖြင့် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်ရှိသူများကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အလွန်ကြွယ်ဝလျက်ပင် အဘယ်အရာမျှ မမျှဝေသော မစ္ဆရိယသူ၏ ငရဲမှ ကယ်တင်ရန် ဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားခဲ့သည်။ ဖြောင့်မတ်သူများသည် ကိုယ်တွင် အဘယ်မျှ နည်းပါးစေကာမူ လွတ်လပ်စွာ ပေးဝေခဲ့သဖြင့် နတ်တို့၏ အသင်းအဖွဲ့သို့ တက်ရောက်ကြောင်း သင်ကြားခဲ့သည်။

ကိုယ်တွင်း အနက်ဆုံးအထိ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသော ကောသိယသည် ထိုခဏတွင်ပင် မစ္ဆရိယကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ လူအပေါင်းအား အလှူပေးမည်ဟု ကတိပြုပြီး ရေတစ်ခွက်ပင် မျှဝေခြင်းမပြုဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် မသောက်ရဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီသို့ ပြန်လာကာ မင်း၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိပြီး မြို့ရှိ ရေအိုးအားလုံးကို ဖြည့်စေကာ ကုဋေရှစ်ဆယ်မှ ဆင်းရဲသူများထံ ပေးဝေခဲ့သည်။ ဥစ္စာကုန်ဆုံးပြီးနောက် ဟိမဝန္တာတောင်သို့ ထွက်ခွာကာ ရဟန်းကျောင်းဆောက်ပြီး အမြစ်နှင့် တောသီးများဖြင့် တောအတွင်း တာပသအဖြစ် နှစ်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

ကာလကြာပြီးနောက် ရဟန်းဆရာ နာရဒသည် ဂန္ဓမာဒန တောင်သို့ သန္တာပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သိကြား၏ သမီးလေးဦး — မျှော်လင့်ချက်၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ ကျော်ကြားခြင်းနှင့် သိက္ခာတို့ — သည် ပန်းကို မြင်ကာ အားလုံး လိုချင်ကြသည်။ နာရဒက ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းမည့်အစား ထိုအမျိုးသမီးလေးဦး၏ အငြင်းပွားမှုကို သိကြားထံ ပို့ရန် ဉာဏ်ကြံဖန်ပြုခဲ့ပြီး အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သူကို သူတို့တွင် မင်းမိဖုရားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုစေရန် ပြောခဲ့သည်။ သိကြားက မိမိ၏ သမီးများကို စီရင်ရန် မလိုလားဘဲ၊ ရဟန်းကောသိယ၏ လက်မှ အစားအစာ ရရှိသူကို အကောင်းဆုံးဟု ပြသမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ နတ်ပြည်၏ သုဓာခွက်ကို ကောသိယ၏ ဆွမ်းဌာနသို့ မာတလိ၏ လက်ဖြင့် ပို့ခဲ့သည်။

မြောက်မြားစွာ ဦးတည်ရာမှ တစ်ဦးချင်း အမျိုးသမီးလေးဦးသည် ကောသိယရှေ့သို့ ရောက်ရှိကာ မိမိတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ဂုဏ်ကျက်သရေက ယူဆောင်လာသော အောင်မြင်မှုကို ကြွားဝါခဲ့သော်လည်း ကောသိယက မှားယွင်းကြောင်း စီရင်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ပညာရှိများထက် မိုက်မဲသူများကို ပိုနှစ်သက်သဖြင့် ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက်က အောင်မြင်ခြင်းကို ကတိပြုခဲ့သော်လည်း သူက ရှုံးနိမ့်သော အလုပ်များနှင့် မှားယွင်းသော ပူဇော်ပသမှုများဖြင့် လူတို့ကို ပျက်စီးစေကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။ ယုံကြည်ခြင်းက ကိုးကွယ်ခြင်းကို ပေးခဲ့သော်လည်း မှားယွင်းသော ယုံကြည်မှုသည် လူအများကို ခိုးယူခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုခြင်း နှင့် ထိုထက်ဆိုးသော အမှုများသို့ ဦးတည်စေကြောင်း သတိပြုခဲ့သည်။ ရိုသေစွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်း၏ တောင်းဆိုခွင့်ကို ဝန်ခံသော သိက္ခာတစ်ဦးတည်းသာ သူ၏ စီရင်ချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သိက္ခာသည် မကောင်းမှုရှိသူများကို ထိန်းသိမ်းပြီး စစ်တိုက်ရာတွင် ကြောက်ရွံ့သူများကို တည်ငြိမ်စေကာ ကမ်းခြေက ပင်လယ်ကို တားဆီးသကဲ့သို့ အပြစ်တရား၏ လှိုင်းကို တားဆီးသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ကောသိယက နတ်သုဓာခွက်ကို သိက္ခာတစ်ဦးတည်းအား ပေးခဲ့ပြီး သိက္ခာသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဖခင်၏ နတ်ပြည်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

မာတလိ ပြန်လာ၍ အဘယ်ကြောင့် သိက္ခာတစ်ဦးတည်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသနည်းဟု မေးသောအခါ ကောသိယက သူ၏ ဂုဏ်ကို တစ်ဖန် ရှင်းပြခဲ့သည် — ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် လူ့ဘဝ တာပသ၏ ရှည်လျားသော အသက်တာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ မာတလိက သူ့အား နတ်ပြည်သို့ တက်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး ကောသိယသည် လူ့ပြည်မှ ထွက်ခွာကာ မိခင်ဝမ်းတွင်း ဖွားမြင်ခြင်းမရှိဘဲ နတ်တို့တွင် ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ နတ်ပြည်ရထားဖြင့် သိကြား၏ ရှေ့တော်သို့ တက်ရောက်ကာ သိက္ခာကိုယ်တိုင်ကို အဓိကမိဖုရားအဖြစ် ရရှိခဲ့ပြီး အကန့်အသတ်မရှိသော အုပ်ချုပ်ခွင့်ကို ရခဲ့သည်။

ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားက ဇာတ်ကောင်တိုင်း၏ ရှေ့ဘဝကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ နတ်မိန်းမ သိက္ခာသည် ဥပ္ပလဝဏ္ဏာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်က နှမြောတွန့်တိုခဲ့သော ကောသိယသည် သာဝတ္ထိမှ ထိုစေတနာကြီးသော ညီအစ်ကိုပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပဉ္စသီခသည် အနုရုဒ္ဓါ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မာတလိသည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ သူရိယသည် ကဿပ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ စန္ဒသည် မောဂ္ဂလာန ဖြစ်ခဲ့သည်။ နာရဒသည် သာရိပုတ္တ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သိကြားကိုယ်တိုင်သည် ဘုရား ဖြစ်ခဲ့သည်။

သုဓာဘောဇနဇာတ်သည် ကောသိယ၏ နှမြောတွန့်တိုမှုကို သေးငယ်သော သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်အပြစ်တစ်ခုသာဟု ဟန်ဆောင်ခြင်းမရှိပါ။ ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အလွန်ဖိစီးခံရသော သူတစ်ဦးကို ပြသထားပြီး အလှူရုံများကို ဖြိုချကာ တစ်ယောက်တည်း စားရန် တောတွင် ဝှက်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း နတ်မျိုးဆက်လေးဆက်တို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါ၊ ရှက်ခြင်းကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ဖွင့်ချသွားသည့်အထိ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်၏ ကယ်တင်ခြင်းထက်ပင် ကျန်ရစ်သည်မှာ ၎င်းက နောက်ပိုင်း တာပသအဖြစ် ပေးခဲ့သော အလွန်တိတ်ဆိတ်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။ လူ့စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ရှားစေသော အင်အားအားလုံးတွင် ဂုဏ်ကျက်သရေ မဟုတ်၊ မျှော်လင့်ချက် မဟုတ်၊ မှားယွင်းသော ယုံကြည်ခြင်းပင် မဟုတ်ဘဲ သိက္ခာသာ လူတစ်ဦးကို မကောင်းမှုမှ ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံး ဆွဲထိန်းပေးသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နတ်သုဓာခွက်ကို သိက္ခာတစ်ဦးတည်းက ရရှိခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သိကြားကိုယ်တိုင် သိက္ခာနှင့်သာ လက်ထပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။