တိလမုဋ္ဌိဇာတ်

ဤဇာတ်သည် ပါဠိတော်၏ ဇာတ်အမှတ် ၂၅၂ ဖြစ်ပြီး ဇာတကဋ္ဌကထာ၊ ဒုတိယတွဲ၊ ၂၈၂ တွင် တွေ့ရသည်။ ကျမ်းပညာရှင်များ အသုံးပြုသော ဤကိုးကားချက်သည် ဇာတကဋ္ဌကထာထဲတွင် ထားရှိကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားရှင်သည် ဆရာကြီးများ၏ အကြံပေးချက်ကို ခံရသောအခါ စိတ်ဆိုးသွားသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းသည် အမှားပြင်ဆင်ချက်ကို သူ့ကောင်းစားရန် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မစဉ်းစားဘဲ ပြောင်းပြန်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ထိုအမှားပြင်ဆင်ချက်သည် မည်သို့ကွဲပြားစွာ မြင်ရနိုင်သည်ကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ရှေးခေတ် တက္ကသီလာမြို့ဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ဖော်ပြတော်မူသည်။ တက္ကသီလာသည် ရှေးလူ့ကမ္ဘာတစ်ခွင်လုံး၌ ပညာသင်ကြားရေးကျောင်းကြီးဖြင့် ဂုဏ်ကျော်ကြားသော မြို့ဖြစ်သည်။

ထိုရှေးဘဝတွင် ဗောဓိသတ်သည် တက္ကသီလာမြို့ရှိ ကြီးမားသော ပညာကျောင်း၏ ထင်ရှားသော ဆရာဖြစ်ပြီး နိုင်ငံအနှံ့မှ မင်းသားများနှင့် မျိုးမြင့်သား များကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီမင်းက သူ၏ ဘုရင့်သား အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ထိုကျောင်းသို့ ခြေကျင်ဖြင့် ရိုးရှင်းသော ခြေအိတ်ဖိနပ်နှင့် သင်ယူစေခဲ့သည်။ နန်းတော်၏ လွယ်ကူသော အဆင်ပြေမှုထက် ခံနိုင်ရည်နှင့် နှိမ့်ချခြင်းကို သင်ယူစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့ နံနက်တွင် မြစ်ဆီသို့ သွားရာလမ်းဘေးတွင် မင်းသားသည် အိုမင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး နှမ်းစေ့များကို နေလှန်းနေသည်ကို တွေ့၏။ ရိုးရှင်းသော လောဘကြောင့် လက်ဝါးတစ်ဆုပ်ကို ယူ၍ စားလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း တူညီစွာ ပြုလုပ်ပြီး တတိယနေ့တွင်လည်း ထပ်လုပ်၏။ နောက်ဆုံး ထိုအိုမင်းသော အမျိုးသမီးသည် မျက်ရည်ဝဲလျက် ကျောင်းသို့ သွား၍ ဆရာကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်သည် ကူညီရန်မရှိသော ဆင်းရဲသားကို ဆိုးဝါးစွာ ခိုးယူနေကြောင်း တိုင်ကြားလေသည်။

မင်းသားက အပြစ်ကို ဝန်ခံသောအခါ ဗောဓိသတ်က ထိန်းချုပ်ထားစေပြီး ဝါးချက်ဖြင့် ကျောကို သုံးချက် ရိုက်စေ၏။ ယနေ့ နှမ်းလက်ဝါးတစ်ဆုပ်ကို ခိုးသော ကျောင်းသားသည် မင်းဖြစ်လာသောအခါ နိုင်ငံများကို ဖျက်ဆီးပြီး အပြစ်မဲ့ လူများ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်များကို ဆင်းရဲစေမည်ဟု ဗောဓိသတ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြား၏။

ဒဏ်ရိုက်ခံရသော အနာထက် ထိုဒဏ်ကို မှတ်မိနေမှုသည် မင်းသား၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ကြာရှည်စွာ ရှိနေသည်။ မိမိဖခင်၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရသောအခါ ဒဏ်ရိုက်ခဲ့သော ဆရာကို ခေါ်ယူပြီး ထိုရှက်စရာအတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် ခေါင်းကို ဖြတ်စေမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

နှစ်အတန်းကြာသောအခါ မင်းဖြစ်လာသော မင်းသားသည် အသက်ကြီးနေသော ဗောဓိသတ်ကို မင်းမြို့တော်သို့ ဖိတ်ခေါ်ရန် ဂုဏ်ပြုသော သံအမတ်ကြီးကို စေလွှတ်သည်။ ဆရာက ထိုရုတ်တရက် ဖြစ်လာသော ရက်ရောမှု၏ နောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ မင်း၏ ငယ်ရွယ်သော ဒေါသ တည်ငြိမ်ပြီး ရင့်ကျက်မှုနှင့် ပိုနီးလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ကိုယ်တိုင် ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

ရုံးတော်ထဲတွင် ဆရာရှေ့မှောက်၌ မင်းက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဆရာအိုသည် နှမ်းလက်ဝါးတစ်ဆုပ်အတွက် ဗာရာဏသီ၏ ဘုရင့်အမွေဆက်ခံကို ရိုက်ခဲ့သော နေ့ကို မှတ်မိသလား ဟု မေးမြန်း၍ ထိုဒဏ်ရိုက်မှု၏ အကြွေးကို ယခု သွေးဖြင့် ဆပ်ရမည်ဟု ကြေညာသည်။

ဗောဓိသတ်က မျက်နှာမပျက်ဘဲ ထိုဒဏ်ရိုက်ခြင်းသည် ရန်ငြိုးမဟုတ်ဘဲ မင်းသား တစ်နေ့ အုပ်စိုးမည့် နိုင်ငံအတွက် မေတ္တာတရားကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြားသည်။ ခိုးယူခြင်းကြောင့် ရလာသော ရှက်စရာနှင့် နာကျင်မှုကို ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့သော ကလေးသည် ဆင်းရဲသားကို နှိပ်စက်ပြီး နိုင်ငံကို ခြောက်သွေ့စေသော ဘုရင်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ မင်းက ယနေ့ထိ စိတ်ဆိုးနေသော ဒဏ်ပေးမှုသည် တကယ်တွင် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် တရားမျှတသော သရဖူကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သော ရှင်းပြချက်ကြောင့် နှလုံးထိခိုက်သွားသော မင်းသည် ဓားကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ နောင်တရစိတ်ဖြင့် ဆရာ၏ ခြေရင်းသို့ ကျရောက်ပြီး ခဏမျှ ဓားဆွဲခဲ့သော ပရိသတ်ရှေ့တွင် ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားရစေခဲ့သော ရဟန်း၏ အမှားပြင်ဆင်ခံရမှုအပေါ် စိတ်ဆိုးခြင်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော်မူသည်။ ဒေါသဖြင့် ခံယူသော အမှားပြင်ဆင်ချက်သည် အကွာအဝေးနှင့် ရိုးသားမှု ရှိလျှင် လူတစ်ဦးက အကြောက်ဆုံးဖြစ်လာမည့် အရာမှ ကာကွယ်ခဲ့သော အရာနှင့် တူလာနိုင်ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။

ဝါးချက်သုံးချက်နှင့် ပြည်သူကို ညှဉ်းဆဲမည့် မင်း၏ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော နိုင်ငံသည် ကာလများ ကြားမှ ဖြတ်သွားမှသာ ဆက်စပ်လာနိုင်သည်။ ဖြစ်ခဲ့သည့်အချိန်တွင် တိုင်းတာကြည့်လျှင် ဒဏ်ပေးမှုသည် ကြမ်းတမ်းသလို ခိုးယူမှုသည် သေးငယ်သလို ထင်ရသည်။ မင်းသားမည်သို့ ဖြစ်လာနိုင်သနည်းဟု တိုင်းတာကြည့်လျှင် ထိုဝါးချက်သုံးချက်သည် နောင်အနာဂတ် ပြည်သူများ ပေးရမည့် အနိမ့်ဆုံးကုန်ကျစရိတ်သာ ဖြစ်သည်။