နာမသိဒ္ဓိဇာတ် - နာမည်မဟုတ် အကျင့်သာပဓာန

ပါဠိပိဋကတ်၏ ဇာတ်အမှတ် ၉၇ ဖြစ်သော ဤနာမသိဒ္ဓိဇာတ်ကို ဘုရားရှင်သည် ပါပက အမည်ရှိသော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းသည် “မကောင်းသူ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ရဟန်းအမည်ကို မကြိုက်ဘဲ ပိုကောင်းသော အမည်တစ်ခုကို လိုလားခဲ့သည်။ အမည်တစ်ခုသည် ၎င်းကို ဆောင်သူ၏ တန်ဖိုးကို တစ်ကြိမ်မျှ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိကြောင်း ပြရန်အတွက် ဘုရားရှင်သည် ထိုအမည်နှင့် ထိုစိတ်မချမ်းမြေ့မှုကို ဆင်တူစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော ရှေးဟောင်းဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်လည် သတိရတော်မူသည်။

ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် တက္ကသီလာပြည်ရှိ ကျောင်း၏ ထင်ရှားသော ဆရာကြီး ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ ပြည်တစ်ဝန်းရှိ နန်းတော်များနှင့် ကုန်သည်မိသားစုများမှ ကျောင်းသားများသည် ထိုဆရာကြီး၏ အောက်တွင် သင်ယူရန် လာရောက်ကြသည်။ တပည့်တို့ထဲတွင် ဉာဏ်ထက်မြက်ပြီး ကြိုးစားသော လုလင်တစ်ဦး ရှိ၏။ ရိုးရှင်းသော ရွာသားဓလေ့အတိုင်း မိဘများက ထိုလုလင်အား “ပါပက” (မကောင်းသူ) ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြ၏။

ပါပက၏ အတန်းဖော်များက သူ၏ ကံမကောင်းသော အမည်ကို အခွင့်ကောင်းတိုင်း အသုံးချကြသည်။ သူ ကျောင်းခန်းမများကို ဖြတ်သွားတိုင်း “မကောင်းသူ” သို့မဟုတ် “မကောင်းညစ်ညမ်းသူ” ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။ အချိန်ကြာလာသောအခါ လူငယ်သည် ဤဆက်ခံခဲ့ရသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသည် မိမိ ရရှိနိုင်သော ကောင်းမွန်မှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အစစ်အမှန် အဟန့်အတားဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

ပါပက သည် ဘုရားလောင်းထံ ချဉ်းကပ်ကာ ပိုမိုမြင့်မြတ်သော အမည်ကို မတွေ့မချင်း ခရီးထွက်ခွင့် တောင်းခဲ့သည်။ ထိုအမည်ကို ဆရာက တရားဝင် ပေးအပ်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ သဘောတူခဲ့ပြီး၊ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ကာ သာမန်လူတို့၏ ဓလေ့များကို လေ့လာရန်နှင့် ခရီးတွင် မိမိနှစ်သက်သော အမည်ကို ရွေးချယ်ရန်သာ မှာကြားခဲ့သည်။

ခရီးတွင် ပါပက သည် နယ်စပ်မြို့တစ်မြို့၌ ဈာပနာခရီးပန်းတစ်ခုနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ သေဆုံးသူ၏ အမည်မှာ “ဇီဝက” (အသက်ရှင်သူ) ဖြစ်ကြောင်း သိရ၏။ အသက်ရှင်သူဟု အမည်ရသူသည် မည်ကဲ့သို့ သေနိုင်သနည်းဟု အံ့ဩစွာ မေးမြန်းသောအခါ ဝမ်းနည်းသူတစ်ဦးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။ သေခြင်းသည် ဇီဝက အပါအဝင် အခြားသူ မည်သူအပေါ်မဆို ရောက်ရှိလာသည်။ အမည်သည် အဆင်ပြေစေရန် အမှတ်အသားမျှသာ ဖြစ်ပြီး သေခြင်း၏ လက်ကို ရပ်တန့်စေနိုင်သော စွမ်းအား မရှိပေ။

ကုန်သည်ရပ်ကွက်သို့ ဆက်လျှောက်သွားစဉ် ပါပက သည် ချမ်းသာသော လူတစ်ဦးက အကြွေးငွေအနည်းငယ်ကို မဆပ်နိုင်သော ကျွန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရိုက်နှက်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ ထိုကျွန်အမျိုးသမီး၏ အမည်မှာ “ဓနပါလီ” (ဥစ္စာစောင့်) ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ဤမျှ ချမ်းသာသော အမည်ကို အနည်းငယ်သော ငွေကြောင့် ရိုက်နှက်ခံရသူတစ်ဦးထံ မည်ကဲ့သို့ ရှိနိုင်သနည်းဟု အံ့ဩစွာ တွေးမိစဉ်၊ အမည်သည် ဆန်ကို မဝယ်နိုင်ကြောင်း၊ ကောင်းမြတ်သော အကျင့်နှင့် ရိုးသားသော လုပ်အားကသာ ဥစ္စာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောကြားခံရ၏။

တောအုပ်အတွင်း ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်စဉ် ပါပက သည် ရှုပ်ထွေးစွာ ငိုကြွေးနေသော ခရီးသည်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့၏။ ထိုလူပျောက်ဆုံးနေသူ၏ အမည်မှာ “ပန္ထက” (လမ်းကျွမ်းသူ) ဖြစ်ကြောင်း သိရ၏။ လမ်းရှာတတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုအတွက် အမည်ပေးခံရသူပင် အခြားသူများနည်းတူ မိမိ၏ လမ်းကို ပျောက်ဆုံးနိုင်ကြောင်း ပါပက သည် ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ပါပက သည် နောက်ထပ် ရှာဖွေရန် မလိုတော့ဘဲ တက္ကသီလာပြည်သို့ ပြန်လှည့်ခဲ့၏။ ဘုရားလောင်းရှေ့တွင် ဦးချ၍ မြင်ခဲ့သမျှကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ အသက်ရှင်သူ သေဆုံးနေခြင်း၊ ဥစ္စာစောင့်ကို ကျွန်အဖြစ် ကျဆင်းစေခြင်း၊ နှင့် လမ်းကျွမ်းသူ တောအုပ်ထဲ၌ လမ်းပျောက်နေခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ အမည်သည် နေ့စဉ်စကားပြောဆိုမှု၏ သဘောတူညီချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ လူတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်သည်မှာ စရိုက်နှင့် အပြုအမူသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာခဲ့သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်သည် ရှေ့တွင် ရှိနေသော စိတ်မချမ်းမြေ့သည့် ရဟန်းကို ရှေးဟောင်းဇာတ်ထဲရှိ ထိုကျောင်းသားနှင့် တစ်ထပ်တည်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပါပက နှစ်ဦးသည် တစ်ခုတည်းသော သင်ခန်းစာကို နှစ်ကြိမ် ပြန်ဟောခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးစဉ်ကပေးသော အမည်သည် နောက်ဆက်လာမည့် ဘဝအကြောင်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ဆုံးဖြတ်ခြင်းမရှိ။ ရဟန်း၏ မိမိအမည်အပေါ် စိတ်မချမ်းမြေ့မှုသည် ဘုရားလောင်းက ကျောင်းသားတစ်ဦးအား ပေးခဲ့ဖူးသော အဖြေနှင့် အတိအကျ ထိုက်တန်ခဲ့သည်။ ထိုကျောင်းသားသည် ပြည်တစ်ခွင်လုံး ခရီးထွက်ပြီးမှ အိမ်တွင်ပင် နေခဲ့လျှင်ပင် ရနိုင်သော အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဇီဝက၊ ဓနပါလီနှင့် ပန္ထက တို့သည် ကျောင်းသားတစ်ဦးက မိမိတို့၏ အမည်များနှင့် ဆက်စပ်သော ကံကြမ္မာအလိုက် တန်ဖိုးကို တိုင်းတာခဲ့ဖူးကြောင်း ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့ တစ်ဦးချင်းစီသည် မိဘများ ခေါ်ခဲ့သော အမည်နှင့် မသက်ဆိုင်သော ရိုးရှင်းသည့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းခြင်းအားဖြင့် အမည်ပြောင်းလဲသည့် အခမ်းအနားမည်သည့်အရာထက်မဆို ပါပက ကို ပိုမိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ခရီးပြီးနောက်တွင် အမည်သည် အမြဲတမ်းဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ကျန်ရှိနေ၏။ တစ်စုံတစ်ဦးကို ညစာစားရန် ခေါ်ရာတွင် အဆင်ပြေစေသော အခေါ်အဝေါ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ထိုထက် ပိုမိုခိုင်မာသော အရာ မဟုတ်ပေ။