ဥဒ္ဒါလကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးစဉ် လိမ်လည်သော လူတစ်ဦးအကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ လွတ်မြောက်ရေးသို့ ဦးတည်သော ယုံကြည်မှုကို စွန့်ထားသော်လည်း ဤလူသည် ဘဝလိုအပ်ချက်များ ရရှိရန် လိမ်လည်မှုကို ဆက်လက် ကျင့်သုံးနေသည်။ ရဟန်းများက တရားခန်းမတွင် ဆွေးနွေးရင်း သူ၏ အပြစ်များကို ထုတ်ဖော်ကြသည်။ ထိုမြတ်သော တရားကို ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လိမ်လည်မှုဖြင့် နေနိုင်သည်ကို အံ့သြကြသည်။ ဘုရားရှင် ဝင်ရောက်လာပြီး ဘာကို ဆွေးနွေးနေကြသနည်းဟု မေးတော်မူ၍ ကြားနာတော်မူသည်။ ဤလူသည် လိမ်လည်သူ ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း၊ ရှေးကာလက ဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ခု ပြောပြတော်မူသည်။ ဤဇာတ်ကို ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၄၈၇ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဤပြန်ပြောချက်သည် ထိုပါဠိစာသားကို လိုက်နာသည်။

တစ်ချိန်က ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို အုပ်ချုပ်စဉ် ဗောဓိသတ်သည် ပညာရှိပြီး ပညာတတ်သော ပုရောဟိတ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့ သူသည် ဥယျာဉ်သို့ သွားရာတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ သူမက နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်းနှင့် ကလေး၏ အဖိုးအမည်ကို ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ပုရောဟိတက မျိုးမြတ်သော မိသားစု၏ အမည်ကို ထိုကလေးအား မပေးသင့်ဟု ယူဆသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေ့ရှိသစ်ပင်၏ အမည်မှာ ဥဒ္ဒါလ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုသစ်ပင်အောက်တွင် ကလေးကို ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်ခဲ့သဖြင့် ဥဒ္ဒါလက ဟု ခေါ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ သူမအား တံဆိပ်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ပေးပြီး ကလေးသည် သမီးဖြစ်ပါက လက်စွပ်က ကျွေးမွေးရာတွင် အကူအညီ ဖြစ်စေမည်ဟု ဆိုသည်။ သားဖြစ်ပါက ကြီးပြင်းလာသောအခါ ပုရောဟိတထံ ခေါ်ဆောင်ရမည်ဟု မှာကြားသည်။

သင့်တော်သော အချိန်တွင် သူမသည် သားတစ်ဦးကို မွေးဖွားပြီး ဥဒ္ဒါလက ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ ကြီးပြင်းလာသောအခါ ဖခင်မည်သူဖြစ်သည်ကို မေးသည်။ မိခင်က ပုရောဟိတဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုအခါ ကလေးက ထိုသို့ဆိုလျှင် ဘာသာတရားကျမ်းများကို လေ့လာမည်ဟု ဆိုသည်။ မိခင်ထံမှ လက်စွပ်ကို ယူပြီး ဆရာခနှင့်အတူ ကမ္ဘာကျော် ဆရာတစ်ဦးထံ လေ့လာရန် တက္ကသီလာသို့ သွားသည်။ လေ့လာနေစဉ် ရဟန်းအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တွေ့သည်။ သူတို့သည် ပြည့်စုံသော ဗဟုသုတရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူတို့ထံမှ သင်ယူရန် လောကကို စွန့်ခွာပြီး နှိမ့်ချစွာ ဝန်ဆောင်ကာ ပညာကို ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရဟန်းအဖွဲ့သည် သိသမျှကို သင်ပေးခဲ့ပြီး ငါးရာ လုံးဝထဲတွင် သူ့ထက် ပိုကောင်းသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ၎င်းတို့အားလုံးထက် ပညာရှိဆုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က သူ့ကို ဆရာအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူက အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း တောအုပ်တွင် အသီးအနှံနှင့် အမြစ်များဖြင့် နေထိုင်ပြီး လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ဘယ်တော့မှ မသွားကြသနည်းဟု မေးသည်။ လူများက ဆွမ်းလှူရန် ဝမ်းသာကြသော်လည်း တရားဟောခြင်းနှင့် မေးခွန်းမေးခြင်းဖြင့် ကျေးဇူးတင်မှု ပြရန် တောင်းဆိုကြသဖြင့် ၎င်းတို့က ထိုအရာကို ကြောက်ရွံ့ကြကြောင်း ဖြေသည်။ ဥဒ္ဒါလက ၎င်းတို့အား ကြောက်စရာ မလိုကြောင်း ပြောသည်။ ကမ္ဘာ့ဘုရင်အဖြစ် ရှိသော မင်းက မေးခွန်းများ မေးစေ၊ သူက ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု ဆိုသည်။

သူတို့သည် ဆွမ်းခံရန် ခရီးထွက်ကြပြီး နောက်ဆုံး ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ကာ ဘုရင်၏ ဥယျာဉ်တွင် တည်းခိုသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် မြို့တံခါးရှေ့ ရွာတစ်ရွာတွင် ဆွမ်းခံကြပြီး လူများက ရက်ရော စွာ လှူဒါန်းကြသည်။ ထို့နောက်တစ်နေ့တွင် မြို့ထဲတွင် ဆွမ်းခံကြသဖြင့် လှူဒါန်းမှုများ ပိုမို များပြားလာသည်။ ဥဒ္ဒါလက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး လှူဒါန်းသူများကို ကောင်းချီးပေးကာ မေးခွန်းများကို ဖြေသည်။ လူများ ဝမ်းမြောက်ကြပြီး ရဟန်းတို့ လိုအပ်သမျှ ပေးလှူကြသည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် ပညာရှိဆရာအကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဘုရင်သည်လည်း ကြားသိရသည်။ ထိုနေ့ ရဟန်းတို့ထံ သွားရောက်မည်ဟု ဘုရင်က ပြောသည်။

လူတစ်ဦးက ဥဒ္ဒါလကို ဘုရင် လာမည်ဟု ပြောပြသည်။ သူသည် ရဟန်းအဖွဲ့ကို စုရုံးပြီး “ကြီးမြတ်သူတို့၏ မျက်စိတွင် တစ်ရက်တည်း ကျေးဇူးရရှိရန် ဆိုလျှင် တစ်သက်လုံး လုံလောက်ပါသည်” ဟု ဆိုသည်။ သူ၏ အမိန့်များ ပေးသည်။ အချို့က လေထဲတွင် ချိတ်ဆွဲ၍ ကျိတ်ကျိတ်လှုပ်ရမည်၊ အချို့က မြေပေါ်တွင် ထိုင်ရမည်၊ အချို့က ဆူးစင်ကြီးများ အပေါ်တွင် လှဲရမည်၊ အချို့က မီးငါးမျိုး တပ်ရမည် ဟု ညွှန်ကြားသည်။ အချို့က ရေထဲတွင် ရပ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် နေရာအချို့တွင် ဆုတောင်းစကားများ ရွတ်ဆိုရမည် ဟု ဆိုသည်။ သူကိုယ်တိုင် ပညာရှိ ရှစ်ဦး သို့မဟုတ် ဆယ်ဦးနှင့်အတူ ပြင်ဆင်ထားသော နေရာတွင် ထိုင်ပြီး ကောင်းမွန်သော စာအုပ်ကို လှပသော စင်တစ်ခုပေါ်တွင် ဘေးချင်း ထားသည်။ ဘုရင်သည် ပုရောဟိတနှင့် အစေအပါး အများအပြားဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး၊ ဤရဟန်းများသည် နောက်ဘဝ မကောင်းသော ဘုံများကို မကြောက်ကြဟု ထင်မှတ်ကာ ကျေနပ်သွားသည်။

ဘုရင်က ပုရောဟိတအား ကဗျာဖြင့် ပြောသည်။ သွားဖြူစင်မှုမရှိသော၊ ဆိတ်သားရေ ဝတ်စားသော၊ ဆံပင်ရှည်ထားသော ဤသူတို့သည် ငြိမ်သက်စွာ ဆုတောင်းစကားများ ရွတ်ဆိုနေကြပြီး အမှန်တရားကို သိကြမည်ဟု ဆိုသည်။ ပုရောဟိတက ပညာရှိ ရဟန်းသည် မကောင်းမှုများ ပြုနိုင်ကြောင်း၊ ကောင်းမှုမပြုဘဲ ဝေဒ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိသော်လည်း ဘေးကင်းမှု မပေးနိုင်ကြောင်း ဖြေသည်။ ဥဒ္ဒါလက ထိုသို့ဆိုလျှင် ဝေဒများသည် အသုံးမဝင်ဟု ဆိုရမည်ဟု ကန့်ကွက်သည်။ ပုရောဟိတက ဝေဒများသည် အသုံးမဝင်ဘဲ မဟုတ်ကြောင်း ဖြေသည်။ ဝေဒလေ့လာခြင်းက ကျော်ကြားမှုကို ရစေသော်လည်း ကောင်းမွန်သော အကျင့်က ချမ်းသာမှုကို ရစေကြောင်း ဆိုသည်။ ဥဒ္ဒါလက ဤလူနှင့် ငြင်းခုံရန် မသင့်ကြောင်း ဆင်ခြင်ပြီး ၎င်းကို သားဖြစ်သည်ဟု ပြောလျှင် ထိုသူက ချစ်ရမည်ဟု ယူဆသည်၊ ထိုအတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဥဒ္ဒါလက ပုရောဟိတ၏ သား ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ပုရောဟိတက ထားခဲ့သော အထောက်အထား ကို တောင်းသည်၊ ဥဒ္ဒါလက လက်စွပ်ကို ပေးသည်။ ပုရောဟိတက သိပြီး သူ့ကို ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်ရမည်ဟု ပြောသော်လည်း ဗြာဟ္မဏ၏ တာဝန်များကို သိသလား မေးသည်။ သူတို့ ကဗျာများ ဆက်ဆိုကြသည်။ ဥဒ္ဒါလက မီး၊ ရေနှင့် ယဇ်တိုင်ဖြင့် ပူဇော်ပုံကို ဖော်ပြသည်။ ပုရောဟိတက ရေဖြန်းခြင်းဖြင့် ဗြာဟ္မဏ သန့်စင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြီး အစစ်အမှန် ဗြာဟ္မဏသည် လယ်မြေ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ၊ တောင်းဆိုချက်၊ ဆွေမျိုးမရှိ၊ အသက်အပေါ် ဂရုမစိုက်၊ တပ်မက်မှုနှင့် မကောင်းသော အကျင့်များ မရှိဟု ဆိုသည်။ ဥဒ္ဒါလက အဆင့်အတန်း အကြောင်းကို ထပ်မံ မေးမြန်းသည်။ ခတ္တိယ၊ ဗြာဟ္မဏမှ ဝေဿ၊ သုဒ္ဒ၊ စဏ္ဍာလ၊ ပုက္ကုသ အထိ လူတိုင်း ကရုဏာရှိနိုင်ပြီး နိဗ္ဗာန် ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူတော်စင်များထဲ မည်သူက ပို၍ ကောင်းသနည်းဟု မေးသည်။ ပုရောဟိတက မည်သူမျှ မကောင်းဟု သဘောတူသည်။ အရောင်စုံ ဆေးဆိုးထားသော အပိုင်းအစများက တဲတစ်ခု၏ ရိပ်သည် တစ်ခုတည်း ဖြစ်စေသကဲ့သို့ လူများ သန့်စင်လာသောအခါ ကောင်းသော သူများက သူတော်စင်ကိုသာ မြင်ကြပြီး မွေးရာဇာတိကို မမေးတော့ကြောင်း ဆိုသည်။ ဥဒ္ဒါလက ဖြေမရနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

ပုရောဟိတက ဤသူတော်စင်အားလုံးသည် လိမ်လည်သူများဖြစ်ကြောင်း၊ လိမ်လည်မှုကြောင့် ပြည်တစ်ခွင်လုံး ပျက်စီးမည်ဟု ဘုရင်အား ပြောသည်။ ဥဒ္ဒါလကအား ယုံကြည်စရာ မဟုတ်သော ရဟန်းဘဝကို စွန့်ပြီး သူ၏ အောက်တွင် ပုရောဟိတအဖြစ် ထမ်းဆောင်ရန် ဘုရင်က ဆွဲဆောင်ရန် တောင်းဆိုသည်။ ကျန်သူတို့ကလည်း ရဟန်းဘဝကို စွန့်ပြီး ခဲနှင့် လှံကိုင်ကာ ဘုရင်၏ ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်ရန် ပြောသည်။ ဘုရင်က သဘောတူပြီး ၎င်းတို့အားလုံး ဘုရင်ထံတွင် အမှုထမ်းကြသည်။

ဘုရားရှင်သည် တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်ပြီး ဤလူသည် လိမ်လည်သူ ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း ပြောတော်မူသည်။ ဘဝများကို အမည်ပေးဖော်ပြတော်မူသည်။ လိမ်လည်သော ရဟန်းမှာ ဥဒ္ဒါလက၊ မင်းမှာ အာနန္ဒာ၊ ပုရောဟိတမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဤဇာတ်သည် ရဟန်းဘဝ သို့မဟုတ် ဝေဒကျမ်းလေ့လာခြင်းကို ပြစ်တင်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော အရာကို မေးမြန်းသည်။ လူတစ်ဦးသည် မှန်ကန်သော အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပြီး မှန်ကန်သော ပုံစံ ရှိနိုင်ပြီး မှန်ကန်သော ကဗျာများကို ရွတ်ဆိုနိုင်သော်လည်း ပုရောဟိတက ခေါ်သော လိမ်လည်သူ ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အငြင်းပွားမှုသည် အဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် အခမ်းအနားပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ အပြုအမူပေါ်တွင် ဆိုင်သည်။ ပုရောဟိတသည် သားအပေါ် ဖခင်၏ ကရုဏာကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။ သူသည် သားကို အရှက်ခွဲနိုင်သော်လည်း ရာထူးကို ပေးခဲ့ပြီး အခြားသူများကိုလည်း ရိုးသားသော အလုပ်ကို ပေးခဲ့သည်။ လက်တွေ့ ကောင်းမွန်မှုကို တောင်းဆိုသော သင်ကြားချက်သည် ပြောင်းလဲမှုအတွက် တံခါးဖွင့်ထားသည်။