ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਾਰ
ਵਿਸ਼ਵ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਤਾਂਡਵ ਸਤੋਤਰ ਦੀ ਗਰਜਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਨਾਦ-ਚਮਕ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਤੋਤਰ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ ਵਰਗੇ ਪੰਚਚਾਮਰ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਪੰਗਤੀ ਵਿੱਚ 16 ਅੱਖਰ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਅਨੁਪ੍ਰਾਸ ਨਟਰਾਜ ਦੇ ਡਮਰੂ (ਡਮਰੂ) ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਂਤਪੱਸਵੀ ਦੀਆਂ ਸੰਘਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਜਲ ਦੇ ਗਰਜਦੇ ਵਹਾਅ ਦੀ ਵੀ ਉਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ। ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਬਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਉਮੈ ਦੇ ਚੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ, ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਜਾਗੇ ਭਗਤੀ-ਭਰੇ ਸਮਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਜੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਮਗਰੋਂ ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਬੁੱਧੀ, ਵਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਤੋਤਰ ਇਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਸ਼ੁੱਧ, ਅਨੰਦਮਈ ਆਰਾਧਨਾ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਮੂਲ ਅਤੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿਕ ਪਰੰਪਰਾ
ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਗ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਮਹਾਂਕਾਵਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੈ:
- •ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ (ਉੱਤਰਕਾਂਡ): ਰਾਵਣ ਦੀ ਲੋਕ-ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਕੈਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੰਕਾਰੀ ਟਾਕਰੇ ਦਾ ਮਹਾਂਕਾਵਿਕ ਬਿਰਤਾਂਤ ਇਹ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਿਤਾਏ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਚੰਦ੍ਰਹਾਸ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ।
- •ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕਰਤਾ-ਨਿਰਧਾਰਨ: ਇਹ ਸਤੋਤਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਉਧਰਿਤ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਭਗਤ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਚੱਲੀ ਆ ਰਹੀ ਭਗਤੀ-ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਿਆਨ-ਉਦੈ ਦਾ ਪਲ: ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣਾ
ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਉੱਡਿਆ। ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਬਰਫ਼-ਚਿੱਟੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਰਥ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਹੇਠਲੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਉਤਰਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਿਵਯ ਬਲਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਨੰਦੀ ਮਿਲਿਆ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਡੰਡਾ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ:
"ਹੇ ਲੰਕੇਸ਼, ਮੁੜ ਜਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਗਤ-ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਯ ਮਿਲਾਪ ਦੌਰਾਨ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਦ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।"
ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸਕਾਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
"ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪਰਬਤ ਦਾ ਭਿਖਾਰੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਜੇ ਮੇਰੀ ਉਡਾਣ ਲਈ ਇਹ ਪਰਬਤ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੁੱਟ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਕੈਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੀਹ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਪਰਬਤ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਭਾਰੀ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠੀਆਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਡੋਲ ਗਈ। ਸੇਵਕ ਗਣ ਡਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਉੱਠੇ, ਅਤੇ ਕੰਪਨ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜ ਗਈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਨਿਰਲੇਪ ਕੌਤਕ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਏ। ਆਪਣੀ ਮੁਦਰਾ ਬਦਲੇ ਬਿਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ (ਅੰਗੁਸ਼ਠ) ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ।
ਨਤੀਜਾ ਤੁਰੰਤ ਹੋਇਆ। ਪਰਬਤ ਦੇ ਭਾਰ ਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਜਕੜ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰ ਤੇ ਬਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਪੀੜ ਸਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਦਰਦ-ਭਰੀ ਗਰਜ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਰਤ ਅਤੇ ਅਮਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਬੇਬਸੀ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤੀਖਣ ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੇ ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗ ਪਈ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਭਗਤੀ (ਭਗਤੀ)।
ਬਾਹਾਂ ਜਕੜੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਨਸ ਕੱਢ ਕੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਆਦਿ ਵੀਣਾ ਬਣਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਆਪਣਾ ਸਾਹ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੁਧਰੀ ਹੋਈ ਸੰਗੀਤ-ਵਿੱਦਿਆ ਉਸ ਨੇ ਦੌੜਦੀ ਪੰਚਚਾਮਰ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪ੍ਰਚੰਡ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਚ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਸ਼ਲੋਕ ਉਸ ਨੇ ਪਰੋਏ। ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਪਣੀ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਕੈਲਾਸ਼ ਦੇ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ। ਗੀਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ, ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਬੇਝਿਜਕ ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ:
"ਤੇਰੀ ਪੀੜ-ਭਰੀ ਚੀਖ (ਰਵ) ਨੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ 'ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ' ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਸੰਗੀਤਮਈ ਭੇਟ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।"
ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਸ ਸਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕਾਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਤਲਵਾਰ ਚੰਦ੍ਰਹਾਸ (ਚੰਨ ਦੀ ਹਾਸੀ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।
ਮੁੱਖ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼: ਜਟਾਵਾਂ ਦਾ ਵਹਾਅ
ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸ਼ਿਵ ਤਾਂਡਵ ਸਤੋਤਰ ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਰੰਭਿਕ ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਸ਼ਲੋਕ (ਸ਼ਲੋਕ 1):
जटाटवीगलज्जलप्रवाहपावितस्थले गलेऽवलम्ब्य लम्बितां भुजङ्गतुङ्गमालिकाम्।
डमड्डमड्डमड्डमन्निनादवड्डमर्वयं चकार चण्डताण्डवं तनोतु नः शिवः शिवम्॥१॥
Jaṭā-ṭavī-galaj-jala-pravāha-pāvita-sthale gale'valambya lambitāṃ bhujaṅga-tuṅga-mālikām |
Ḍamaḍ-ḍamaḍ-ḍamaḍ-ḍaman-nināda-vaḍ-ḍamarvayaṃ cakāra caṇḍa-tāṇḍavaṃ tanotu naḥ śivaḥ śivam || 1 ||
ਸ਼ਬਦ-ਦਰ-ਸ਼ਬਦ ਵਿਆਖਿਆ:
- •ਜਟਾ-ਅਟਵੀ (Jaṭā-aṭavī): ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਫੈਲਾਅ।
- •ਗਲੱਜਲ-ਪ੍ਰਵਾਹ (Galaj-jala-pravāha): ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਟਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਜਲ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਅ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ।
- •ਪਾਵਿਤ-ਸਥਲੇ (Pāvita-sthale): ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਗਲੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ।
- •ਗਲੇ ਅਵਲੰਬ੍ਯ (Gale'valambya): ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੀ।
- •ਲੰਬਿਤਾਂ ਭੁਜਙ੍ਗ-ਤੁਙ੍ਗ-ਮਾਲਿਕਾਮ੍ (Lambitāṃ bhujaṅga-tuṅga-mālikām): ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ, ਲਟਕਦੀ ਮਾਲਾ।
- •ਡਮਡ੍-ਡਮਡ੍-ਡਮਡ੍-ਡਮਨ੍-ਨਿਨਾਦ-ਵਤ੍ (Ḍamaḍ-ḍamaḍ-ḍamaḍ-ḍaman-nināda-vat): "ਡਮਡ੍, ਡਮਡ੍" ਦੀ ਤਾਲ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ।
- •ਡਮਰੁ-ਵਯਮ੍ (Ḍamaru-vayam): ਉਹ ਧੁਨੀ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਦਾ ਵਾਜਾ (ਡਮਰੂ)।
- •ਚਕਾਰ (Cakāra): ਕੀਤਾ, ਨਾਚ ਕੀਤਾ।
- •ਚਣ੍ਡ-ਤਾਣ੍ਡਵਮ੍ (Caṇḍa-tāṇḍavam): ਪ੍ਰਚੰਡ, ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਨਾਚ।
- •ਤਨੋਤੁ ਨਃ (Tanotu naḥ): ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ।
- •ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ (Śivaḥ śivam): ਕਲਿਆਣਮਈ ਸ਼ਿਵ ਕਲਿਆਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ।
ਉੱਤਮ ਅਰਥ:
"ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਗਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਲੀ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਾਲਾ ਲਟਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਮਰੂ 'ਡਮਡ੍-ਡਮਡ੍-ਡਮਡ੍' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਸਾਨੂੰ ਕਲਿਆਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ।"
ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ
- •ਪੰਚਚਾਮਰ ਛੰਦ (Pañcacāmara): ਲਘੂ (ਲਘੂ) ਅਤੇ ਗੁਰੂ (ਗੁਰੂ) ਅੱਖਰ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਛੰਦ, ਹਰ ਚਰਣ (ਪਾਦ) ਵਿੱਚ 16 ਅੱਖਰ। ਇਸ ਦੀ ਲੈਅ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਨਿਰੰਤਰ ਢੋਲ ਦੀ ਤਾਲ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਠ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਹਕ ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
- •ਤਾਂਡਵ ਅਤੇ ਲਾਸਯ: ਭਾਰਤੀ ਸੁਹਜ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂਡਵ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਪ੍ਰਚੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਨਾਚ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਲਾਸਯ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਕੋਮਲ, ਲਾਵਣਿਆਮਈ ਨਾਚ ਹੈ।
- •ਰਾਵਣ (Rāvaṇa): ਇਹ ਨਾਮ ਰੋਣਾ ਜਾਂ ਗਰਜਣਾ ਅਰਥ ਵਾਲੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਧਾਤੂ ਰੁ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੀਖ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਇਹ ਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
- •ਚੰਦ੍ਰਹਾਸ (Candrahāsa): ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ "ਚੰਨ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ"। ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ।
ਜੀਵੰਤ ਨਿਰੰਤਰਤਾ: ਅੱਜ ਦਾ ਨਾਚ, ਨਾਟਕ ਅਤੇ ਭਗਤੀ
ਸ਼ਿਵ ਤਾਂਡਵ ਸਤੋਤਰ ਸ਼ੈਵ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਗੀਤ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ:
- •ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਾਚ: ਭਰਤਨਾਟਯਮ, ਕਥਕ ਅਤੇ ਓਡੀਸੀ ਕਲਾਕਾਰ ਨਟਰਾਜ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਤਾਂਡਵ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਿਦੰਬਰਮ ਅਤੇ ਖਜੁਰਾਹੋ ਦੇ ਉਤਸਵ ਅਜਿਹੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
- •ਪ੍ਰਦੋਸ਼ ਸੰਧਿਆ ਪਾਠ: ਭਗਤ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ (ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ) ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਛਿਪਣ ਵੇਲੇ (ਪ੍ਰਦੋਸ਼ ਕਾਲ) ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਤੋਤਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਭਾਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਨਾਚ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
- •ਆਲਸ ਅਤੇ ਤਮਸ ਦਾ ਭੇਦਨ: ਆਧੁਨਿਕ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਿਕ ਸੁਸਤੀ ਨੂੰ ਘੋਲਣ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਲੈਅਬੱਧ ਅੱਖਰ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਗਤ ਦਾ ਸਾਰ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋਂ
ਸ਼ਿਵ ਤਾਂਡਵ ਸਤੋਤਰ ਦਾ ਮੂਲ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:
- 1.ਬਾਹੂਬਲ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ: ਸਾਡਾ ਧਨ, ਵਿੱਦਿਆ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਬਤ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਦੱਬੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
- 2.ਪੀੜ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ: ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਸਾਨੂੰ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਫਸਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕੁੜੱਤਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਸਰਵਉੱਚ ਸੰਗੀਤ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
- 3.ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਤੁਰੰਤਤਾ (ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼): ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਚਾ ਸਮਰਪਣ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਭਾਰ ਉਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਤੋਤਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਾਠ, ਪਾਠ-ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਵ ਤਾਂਡਵ ਸਤੋਤਰ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਉਪਲਬਧ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?
ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਸਲ ਨਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ (ਦਸ ਗਰਦਨਾਂ ਵਾਲਾ) ਸੀ; ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਲੋਕ ਕੰਬ ਉੱਠਣ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਰਾਵਣ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਚਚਾਮਰ ਛੰਦ ਦੇ ਹਰ ਚਰਣ ਦੇ 16 ਅੱਖਰ ਲਘੂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਤਾਲ-ਵਾਜੇ ਦੀ ਧੁਨੀ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਉਸਤਤ ਗਾਉਣ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਰਹਾਸ ਤਲਵਾਰ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਸ਼ੈਵ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਕਾਰਜਾਂ (ਪੰਚਕ੍ਰਿਤਯ) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
Shiva
ਸੰਤ ਕਵੀ ਅਯੋਧਿਆਦਾਸ ਦਾ ਰਚਿਆ ਚਾਲੀ ਬੰਦਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਵ ਸਤੋਤਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੈਵੀ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਲਈ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅੱਠ ਸ਼ਲੋਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਫਲਸ਼ਰੁਤੀ ਸ਼ਲੋਕ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਗੁੰਟੂਰੀਪੁਰ ਦੇ ਅਗਸਤਯੇਸ਼ ਲਿੰਗ ਵਜੋਂ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਅੱਠ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤਰ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬਿਲਵ (ਬੇਲ) ਪੱਤਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਸ਼ਲੋਕ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਅੰਤ 'ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ' ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਾਲ ਹੀ ਨੌਵਾਂ ਸ਼ਲੋਕ ਇਸ ਦੇ ਪਾਠ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੋਰ
ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੇ ਦੇਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਿਆ; ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਵੇਗ ਥੰਮਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।
ਰਿਗਵੇਦ 7.59.12 ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਮ੍ਰਿਤੁੰਜੈ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਪੌਰਾਣਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਬਾਲਕ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਪਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਦਾਰਨਾਥ ਤੋਂ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰਮ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਜਯੋਤਿਰਲਿੰਗ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ, ਥਾਵਾਂ, ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸਤੋਤਰ।
ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਅੱਠ ਸ਼ੈਵ ਮੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਪਰਾਕਰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੜ੍ਹਵਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਛੋਟਾ ਚਾਰ ਧਾਮ ਯਾਤਰਾ ਯਮੁਨੋਤਰੀ, ਗੰਗੋਤਰੀ, ਕੇਦਾਰਨਾਥ ਅਤੇ ਬਦਰੀਨਾਥ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੀ ਹੈ; ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟਦੀ ਹੈ।
ਕੋਲਕਾਤਾ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਰਾਸਮਣੀ ਦੁਆਰਾ 1855 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਦਕਸ਼ਿਨੇਸ਼ਵਰ ਕਾਲੀ ਮੰਦਰ ਮਾਂ ਭਵਤਾਰਿਣੀ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੀ ਹੈ।
ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ
ਉਹੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ
