මංස ජාතකය

පාලි ත්‍රිපිටකයේ මෙම ජාතකය බුදුරජාණන් වහන්සේ තම ප්‍රධාන ශ්‍රාවකයන්ගෙන් එකෙකු වූ සාරිපුත්ත තෙරුන් සම්බන්ධයෙන් වදාළ සේක. රෝගීන් සඳහා ඔසු ආහාර සොයන භික්ෂූහු, ගරුත්වයෙන් හා මිත්‍රශීලීව ඉල්ලීම, කෙළින්ම හෝ අණ කරන ආකාරයට ඉල්ලීමට වඩා බොහෝ විටම සාර්ථක වන බව සොයාගෙන තිබුණි. මෙය පැරණි භවයකද සත්‍ය වූ බව පෙන්වීම සඳහා, බුදුරජාණන් වහන්සේ තරුණයන් සිව් දෙනෙකු හා බරණැස මාර්ගයේ ඔවුන් හමුවූ දඩයක්කාරයෙකු ගැන කතාවක් මතක් කළ සේක.

එම පෙරපැවති භවයේ, දඩයක්කාරයෙකු දුරස්ථ කඳු පාමුලෙන් මාවැද බරණැසේ වෙළඳපොළෙහි විකිණීම සඳහා ගෙනා ජීවනයක් ඉපැයුවේය. එක් දහවලක ඔහුගේ බරිත පටවූ කරත්තය මහමාර්ගයේ ගැපෙමින් ආවේ, බෝධිසත්වයා (අනාගත බුදුරජාණන් වහන්සේ, මෙම පෙරපැවති භවයේ) හා තරුණ මිතුරන් තුන් දෙනෙක් එම ම මාර්ගයේ ඇවිද යන අතරතුරදී, ඔවුන් එක් එක්කෙනා තම ම ආහාරය සඳහා මාංස කොටසක් ඉල්ලන්නට බලාපොරොත්තු වෙමින.

ප්‍රථම තරුණයා කරත්තය වෙත සරලව ගොස්, තම කොටස රළුව ඉල්ලා සිටියේය, ස්වරයෙහි කිසිදු ගරුත්වයක් නොතබමින. දඩයක්කාරයා ගවයන් නැවතුවේය, ඔහු ව සන්සුන්ව බැලී, ඔහුගේ කතාව තරම්ම රළු හා රුක්ෂ වදන්වලට සමාන කොටසක් ලැබෙනු ඇති බව පිළිතුරු දුන්නේය. ඔහු ඔහුට දැඩි කෙළිමසක් හා ඇටයක් විසි කළේය.

දෙවැනි තරුණයා ළඟා වී, දඩයක්කාරයාව සහෝදරයෙකු ලෙස ආචාරකොට, මොළොක්ව මාංස කොටසක් ඉල්ලා සිටියේය. දඩයක්කාරයා පිළිතුරු දුන්නේ, සහෝදරයින් ඇටකටු එකම ශරීරයක බරක් බෙදාගන්නා ආකාරයටම එකිනෙකාගේ බරක් බෙදාගන්නා බවය, හා ඔහුගේ ආචාරයේ උණුසුමට ගැළපෙන ස්ථිර, මාංසයෙන් බහුල ඇටකටුවක් ඔහුට ලබා දුන්හ.

තුන්වැනි තරුණයා දඩයක්කාරයාව පියෙකු ලෙස හඬගසා, එම ම උනුසුමින් කොටසක් ඉල්ලා සිටියේය. දඩයක්කාරයා පිළිතුරු දුන්නේ, පියාගේ නම වෙනත් කිසිවකට වඩා ගැඹුරු ස්නේහයක් උද්දීපනය කරන බවය. ඔහු තරුණයාට පපුවේ මාංස හා මොළොක් තද වූ උතුම් කොටසක් දුන්හ, එය එම වදනේ මොළොක්කමට ගැළපෙන ත්‍යාගයකි.

බෝධිසත්වයා අවසානයට ඉදිරියට ගියේය, සැබෑ ගරුත්වයෙන් නැමී, දඩයක්කාරයාව සරලව විශ්වාසවන්ත මිතුරෙකු ලෙස ආදරකළේය, ඔහු ලබාගත හැකි ඕනෑම කොටසක් ඉල්ලන්නට පෙර ඔහුගේ ගමනට හොඳ වාසනාව පතමින. දඩයක්කාරයා පෙර ඉල්ලීම් ඔහුතුළ උද්දීපනය කළ ඕනෑම දෙයකටත් වඩා කම්පිත විය. ඔහු තම රැුහැන් ඔසවා, ලෝකයේ කිසිවක් සැබෑ මිත්‍රත්වයට වඩා ශුද්ධ නැති බවත්, ඒ අතර කිසිදු බෙදීම් රේඛාවක් හෝ වළක්වාගත් දේපළක් නිවැරදිව පැවතිය නොහැකි බවත් ප්‍රකාශ කළේය. ඔහු බෝධිසත්වයාට සම්පූර්ණ කරත්තයම, එහි මාංසය, හා එය ඇදගෙන ගිය ගවයන් දුන්හ.

බෝධිසත්වයා දඩයක්කාරයාගේ ත්‍යාගය කරුණාවෙන් පිළිගෙන, ඔහුව ගරුත්වයක් ඇති ආගන්තුකයෙකු ලෙස නිවසට ගෙන එන්නට ගෙන, මාංසයම කිසි දිනක ලබාගත් දේට වඩා බෙහෙවින් වටිනා ධනයකින් ත්‍යාග කළේය. දඩයක්කාරයාගේ ම ත්‍යාගශීලීත්වයෙන් ආපසු කම්පිත වූ බෝධිසත්වයා, ඔහුට ධර්මය, බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම ගැන සියුම්ව කතා කළේය. දඩයක්කාරයා, දිනයේ මෙම හුවමාරුවෙන් දැනටමත් මොළොක් වී තිබූ හෘදයෙන්, තම දුන්න ඉවතලා, කිසිදු සත්ත්වයෙකුගේ ජීවිතයක් ගැනීම මත පදනම් නොවූ ජීවිතයක් දෙසට හැරුණේය.

දඩයක්කාරයාගේ කරත්තය ගැන හෝ එහි ඇති මාංසය ගැන දහවල සම්පූර්ණයෙන් හරහා කිසිවක් වෙනස් නොවීය. සෑම විටම වෙනස් වූයේ ඉල්ලීම කළ ආකාරය පමණි. එක් එක් තරුණයාට ආපසු දුන් කොටස එම ආකාරය නිශ්චිතව පිළිබිඹු කළේය, එහෙයින් ප්‍රතිඵල හතර එකට හතර වෙනම වාසනා ස්පර්ශයක් ලෙස වඩාත් සරලව කියවිය හැකි ස්ථිර ධර්මයක් ලෙස කියවිය හැකි විය, කතාව එයට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස ආපසු එන දේ හැඩගත කරන ආකාරයයි.

කතාව අවසානයේ, බුදුරජාණන් වහන්සේ එම පැරණි මාර්ගයේ දඩයක්කාරයා සාරිපුත්ත තෙරුන් ලෙස හඳුන්වා දුන් සේක. තම ම ශ්‍රේෂ්ඨතම ශ්‍රාවකයා, උපකාර සොයා එන සෑම සත්ත්වයෙකු ගැනම තවමත් දරා සිටින එම ම ගුණධර්මයම, වරක් නැත්තන් කෙනෙකුගේ මාංස ඉල්ලීමක් සම්පූර්ණ කරත්තයක ත්‍යාගයක් බවට හැරෙව්වේදයි උන්වහන්සේ පෙන්වූහ. ඉල්ලීම මාංස කොටසක් ගැන වූවාද, හෝ රෝගීන් සඳහා ඔසු ගැන වූවාද, එහි කිසිදු වෙනසක් නැත.

මොළොක්ව ඔසු ඉල්ලීමෙහි තම ම සාර්ථකත්වයෙන් මෙම කතාව ප්‍රථමයෙන් පෙළඹවූ භික්ෂූන්ට තවදුරටත් ඒත්තු ගැන්වීමක් අවශ්‍ය නොවූයේය. ඔවුන් මීටපෙර අසා තිබුණි, සම්පූර්ණ කරත්ත බරක් මාංස, හොඳින් තෝරාගත් එක් වදනකට පමණක් පිළිතුරු දුන් ආකාරය. දඩයක්කාරයා එක් එක් තරුණයාට දුන් දේ කිසිදාම මාංස ගැන නොවූයේය; එය එකෙක් ඔහුව සමීප කිරීමට තෝරාගත් ආකාරයට උසස් කරපු දර්පණයකි. බුදුරජාණන් වහන්සේ එම දර්පණය තම ම ඉගැන්වීමේ සම්පූර්ණයක් ලෙස රැුඳී සිටින්නට ඉඩ දුන් සේක, තම ශ්‍රාවකයන් හතරෙන් කොතැනක හෝ තම ම ඉල්ලීම් පිළිබිඹු වනු ඇතැයි විශ්වාස කරමින.