ஐயப்பனும் சபரிமலை யாத்திரையும்

சபரிமலையில் ஹரிஹரபுத்ரன் (ஹரி மற்றும் ஹரனின் மகன்) என வழிபடப்படும் ஐயப்பன் ஸ்கந்த புராணத்தின் சாஸ்த பதலத்தில் விரிவாக விபரிக்கப்பட்டுள்ளான். சாஸ்த என்ற பெயர் இந்நூலில் தொடர்ந்து பல இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பிரம்மாண்ட புராணத்தில் பாதுகாக்கப்பட்ட பூதநாத உபாக்யானத்திலும் விபரிக்கப்பட்டுள்ளான். ஐயப்பனின் தோற்றம் மற்றும் மகிஷி என்ற அசுரியின் வதத்தை விளக்குவதற்காக இந்த இரண்டு நூல்களும் அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றன.

மகிஷி எப்போதுமே அசுரியாய் இருந்தவளல்ல. அவளது கதை அவளது இறுதி வீழ்ச்சி ஏன் கொலையைக் காட்டிலும் விடுதலையாக தோன்றுகிறது என்பதை விளக்குகிறது. பரம்பரை அறிவு அவள் ஒரு காலம் லீலை, ஋஥ி தத்தாத்ரேயனின் மனைவி என்று கூறுகிறது. ஒரு தெய்வீய சர்ச்சை அவளை ஒரு பெண் எருமை அசுரியாக பிறிஸ் வாழ்வுக்கு சாபத்தை விதித்தது. மகிஷி என்ற வடிவில், தேவி துர்கையின் கைகளால் தன் சகோதரன் மகிஷாசுரன் இறந்ததுக்குப் பெரிய துயரால் நோகி, தேவர்களின் மீது தன் கோபத்தைத் திருப்பினாள். பிரம்மாவிடமிருந்து ஏறக்குறைய முற்றிலும் வெற்றிடப்பட முடியாவற்றான வரம் பெற்றாள், ஆனால் ஒரு நிபந்தனை இருந்தது: விஷ்ணு மற்றும் சிவனின் ஐக்யத்திலிருந்து பிறந்த ஒரு பிள்ளையால் மாத்திரமே அவளை வெற்றிக்கொள்ள முடியும், இந்த ஐக்யம் தேவர்களுக்கு எப்போதுமே நிகழ்வதில்லை என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

இந்த தேவையை நிறைவேற்ற, விஷ்ணு மோகினி என்ற மயக்கும் வடிவை எடுத்துக் கொண்டான். சிவனுக்கும் மோகினிக்கும் இடையிலான சேர்க்கையிலிருந்து ஒரு ஒளிமிக்க குழந்தை பிறந்தான். அவனது கழுத்தில் ஒரு தங்க மணி (மணி) இருந்ததால் அவன் மணிகண்டன் என்ற பெயரைப் பெற்றான். சிவன் இந்தக் குழந்தையை பவித்ர பம்பா நதிக்கரையில் விட்டுவிட்டான். பந்தளம் அரசன் ராஜசேகரன், நீண்ட காலம் ஒரு வாரிசைப் பிரார்த்தித்து வந்ததால், அவனைக் கண்டெடுத்து தன் சொந்த மகனாக நிரந்தரமாக வளர்த்தான்.

மணிகண்டன் ராஜா ராஜசேகரனின் பராமரிப்பில் ஒரு அசாதாரண இளவரசனாக வளர்ந்தான். ராஜா நீண்டகாலம் பிரார்த்தித்த வாரிசாக அவனை சரியாக நடத்தினான். அவன் ஒவ்வொரு கலையிலும் ஆயுதத்திலும் சுலபமாக தேர்ச்சி பெற்றான். அவனது அமைதியான நிலைத்தன்மை ஒரு இயல்பை மறைத்து வைத்திருந்தது, அது அவனது வளர்ப்பு குடும்பம் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஈர்ஷ்யை கொண்ட ஒரு அமைச்சர் மணிகண்டன் ராஜாவின் இயல்பாய் பிறந்த மகனை பிரதிஸ்தாபிக்கவும் கூடும் என்று பயந்து, அவனை புலி பெண்ணின் பாலை கொண்டு வரும் கோசமாய்ப் புறப்பட்டு அனுப்பினான். அமைச்சர் அந்தப் பிள்ளையை அந்தக் காட்டில் இறக்கவிரும்பினான். பதிலாக பிள்ளை காட்டில் மகிஷியைச் சந்தித்து அவளுடன் ஒரு கடுமையான யுத்தத்தை நடத்தினான். அவன் அவளைக் கொம்புகளாக பிடித்து அழுதாயோ நதிக்கு அருகாமையில் பூமியில் தாக்கினான். அவள் இறுதி வேளையில் இருந்ததால் அவன் அவள் உடலின் மீது நடனம் ஆடினான். இந்த நடனம் பரம்பரை வெற்றிக்கென்றும் விடுதலக்கென்றும் நினைவு கூறுகிறது. ஏனென்றால் அவளது கடைசி மூச்சு பழைய சாபத்தை நீக்கிய அவளை அவளது உண்மையான வடிவில் மீட்டெடுத்தது.

அவனது இயல்பை சந்தேகத்திற்கு அப்பால் நிரூபித்த பிறகு, அவன் ஒரு வென்ற சிங்கியின் மீது ஏறி அரண்மனைக்குத் திரும்பினான். அவனை கொல்ல நோக்கம் கொண்ட அதே பணியை அவன் முடித்துக் கொண்டான். இந்த ஏறிச்செல்லாய் முழு நீதிமன்றத்திற்கும் ராஜா எப்படிப்பட்ட குழந்தையை வளர்த்து வந்தான் என்பதை வெளிப்படுத்தினான்.

தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்றிய பின், மணிகண்டன் துயருறும் ராஜாவிடம் தனது மனித கடமைகள் முடிந்து விட்டன என்றும் தனது சந்நியாசக் கடமையான தெய்வீக இயல்பக்குத் திரும்ப விரும்புகிறான் என்றும் சொன்னான். ராஜாவை தாங்கள் எய்தும் அம்பு வீழ்ந்த இடத்தில் ஒரு கோயில் கட்டுமாறு கேட்டான். அது மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடர்ந்த காட்டின் உள்ளே சபரிமலை மலையின் உச்சியில் விழுந்து நின்றது. அங்கு அவன் ஐயப்பன் என்றும், தர்ம சாஸ்தா என்றும் பெயரெடுத்து அமர்ந்தான். அவன் நித்ய இளம்பருவராய், பிரம்மசாரியாய், சாதி மத வேறுபாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு காவலனாய் இருந்தான்.

பரம்பரை ஐயப்பன் மகிஷியை வீழ்த்தி அரண்மனக்குத் திரும்பியபோது முழுவதுமாக தனியாய் வராகவில்லை என்று கூறுகிறது. எருமேளி வெயிலில் அவன் வாவரைச் சந்தித்தான். வாவர் வெவ்வேறு கதைகளில் ஒரு அரபு கடல் திருடன், ஒரு முஸ்லிம் ஆத்ம ஞாணி, அல்லது ஒரு வீரன் என்று நினைவு கூறப்படுகிறான். அவன் முதலில் ஐயப்பனுடன் போரிட்டார் பின் அவனது மிக நெருக்கமான சங்கிதளனாய் ஆனான். இவ்வருவர் மகிஷிக்கெதிரான பிரச்சாரணத்தில் ஒருவரையொருவர் தயிரில் போரிட்டார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. ஐயப்பன் கடைசியாய் சபரிமலைக்கு நகர்ந்தபோது, வாவரை எருமேளியில் தங்க சொன்னான். மேலும் தனது பக்தர்களிடம் சபரிமலையில் தனைக் கண்பறிப்பிக்க விரும்பினால் முதலில் வாவருக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும் என்று சொன்னான். திருப்பலிக்ரஹம் அற்றவர்கள் இன்றும் இந்த கட்டளையைக் கடைபிடிக்கின்றனர். சபரிமலையின் ஏறுதலுக்கு முன் எருமேளியில் வாவர் மசூதிக்கு நிற்கின்றனர். இது ஒரு ஜீவந்த நினைவு: அவர்கள் பர்வதத்தின் மீது ஏறி சென்று பார்க்க விரும்பும் காவலன் தனது சொந்த கதையில் ஒரு காவலன் ஆயிருந்தான், இதர சாதிமத வேறுபாட்டின் ஒவ்வொரு வரிகளையும் கடந்து தனது உண்மையான சங்கிதளனைக் கண்டெடுக்க செல்லுபாட்டவான்.

இன்று, லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் சாமியென்று அழைக்கப்படுபவர்கள் இந்த நாற்பத்தொரு நாட்களான நியமத்தின் மூலம் யாத்திரைக்குத் தயாரிக்கின்றனர். விரதத்தை தாங்களே முந்தைய யாத்திரையிலிருந்து பிரிக்கப்பட முடியாதென்றும் ஆரம்பம் முதல் ஏறுதல் சமகோவாகச் சரணாம் அடிப்பதால் சரணாம் சமகோவாகச் சொல்லப்படுவதுவாகக் கூறுகின்றனர். யாத்திரை இருமுடிக் கட்டு பணிக்குகளின் இரு பகுதி மூட்டை சுமந்து பதினெட்ட புனித படிகளான பதினெட்ட படியை ஏறுவதில் அதன் அதிக உச்சத்தை எட்டுகிறது. மகர சங்கராந்தி மாதத்தில் மகர ஜோதியின் ஒளியின் கீழ் ஐயப்பனின் தரிசனத்தில் முடிவுபெறுகிறது. பரம்பரை பதினெட்ட படிகளை ஒரே வேளையில் பதினெட்ட வெவ்வேறு விஷயங்களைக் குறிப்பது என்று கூறுகிறது. அவற்றில் பதினெட்ட புராணங்கள், ஐயப்பனை தனது எதிரிகளுக்கெதிராய் ஆயுதம் செய்ததாய் சொல்லப்படும் பதினெட்ட ஆயுதங்கள், மற்றும் சபரிமலைக்குத் தாங்களே சுற்றியுள்ள பதினெட்ட மலைகள் அடங்கும். ஆகவே ஒவ்வொரு படி ஏறப்பட்டதுவும் மணிகண்டன் ஒரு முறை காட்டில் வென்ற அதே வெற்றியின் ஒரு சிறிய முடிவுப்பெறுவதாய் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.