பத்மப்ரபர், தாமரையின் அதிபதி

பண்டைய நகரமான கௌசாம்பியில், தரணர் என்றும் அழைக்கப்பட்ட அரசர் ஶ்ரீதரரும் அரசி சுசீமையும் குழந்தைப்பேற்றுக்காக ஏங்கினர். அவர்களின் பிரார்த்தனைகளுக்கு விதிவிலக்கான ஒளியுடைய ஒரு மகனின் பிறப்பு பதிலாக அமைந்தது. அவரது வாழ்க்கை, அவருக்கு முன்னும் பின்னும் வந்த தீர்த்தங்கரர்களின் வாழ்க்கைகளைப் போலவே, கல்பசூத்திரத்தில் பதிவாகியுள்ளது. ஆச்சார்யா ஹேமசந்திரரின் த்ரிஷஷ்டிசலாகாபுருஷசரித்ரத்தின் மூன்றாம் பர்வத்தில் அது மீண்டும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஜைன மரபின்படி, கர்ப்பவதியாக இருந்த போது அரசி சுசீமைக்கு தாமரை இதழ்களின் படுக்கையில் ஓய்வெடுக்க ஆழ்ந்த விருப்பம் ஏற்பட்டது. அந்த விருப்பத்தை தேவர்களே நிறைவேற்றினர். ஒரு தீர்த்தங்கரரின் கருத்தரிப்பை அறிவிக்கும் பதினான்கு மங்கலக் கனவுகளில் சிவப்புத் தாமரையாகிய பத்மம் தோன்றியது. அது பிறப்பு நிகழ்வதற்கு முன்பே வரவிருக்கும் பிறப்பை தெளிவாகக் குறித்தது. அதனை நினைவுகூரும் வகையில் குழந்தைக்குப் பத்மபிரபர் என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. தாமரையைப் போல ஒளிமிக்கவர் என்பது அதன் பொருள். அப்பெயருக்கு ஏற்ப அவர் வாழ்ந்தார். அவரது பிறப்பின்போது எவராலும் கணிக்க முடியாத வழிகளிலும் அவ்வாறே வாழ்ந்தார்.

இளவரசராக பத்மபிரபர் தம் இராஜ்ஜியம் முழுவதும் அமைதியான நடத்தைக்காகவும் உள்ளார்ந்த நிதானத்துக்காகவும் புகழ் பெற்றிருந்தார். அவரது பெயர் ஏன் அந்த மலரைப் பிரதிபலிக்கிறது என்பதை எவரும் விளக்குவதற்கு முன்பே அவரது குடிமக்கள் அக்குணங்களைக் கவனித்தனர். ஜைன மற்றும் விரிவான இந்தியக் குறியீட்டியலில் தாமரைக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட போதனை உண்டு. சேறு நிறைந்த நீரில் வேரூன்றி இருந்தாலும், அதன் இதழ்கள் நீர் மட்டத்துக்கு மேல் தூய்மையாகவும் கறைபடாமலும் எழுகின்றன. தன்னை வளர்க்கும் அதே மூலகத்தால் அவை கறைபடுவதில்லை. பத்மபிரபரின் வாழ்க்கை இந்தப் போதனையை நேரடியாகப் பொதிந்தது. அரச கடமைகள், குடும்பம், உலக விவகாரங்கள் ஆகியவற்றின் பிணைப்புகளுக்கு நடுவே அவர் ஆன்மா பயணம் செய்தது. ஆயினும் பற்றின் காரணமாக உள்ளத்தில் அது கறைபடவில்லை. தாமரை அது வளரும் சேற்றால் கறைபடாதது போலவே அவரும் கறைபடவில்லை.

பல ஆண்டுகள் நீதியுடனும் உறுதியுடனும் அரசாட்சி செய்து தம் அரசப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றிய பின், பத்மபிரபர் விடுதலையை நாடி தம் அரியணையைத் துறந்தார். அவரது நிதானத்துக்கு முதலிலிருந்தே தேவையில்லாதது போலத் தோன்றிய வசதிகளையே அவர் விட்டுச் சென்றார். திரண்டுள்ள கர்மத்தை எரிப்பதற்கு அவசியம் என்று ஜைன மரபு கருதும் துறவு நெறிகளை அவர் மேற்கொண்டார்: உபவாசம், தியானம், உலகப் பிணைப்புகளை முறைப்படி விடுவித்தல். இந்த நீடித்த பயிற்சியின் வழியாக அவர் கேவல ஞானத்தை அடைந்தார். அது முழுமையான, சர்வஞ்ஞமான அறிவு. அவர் ஆறாவது தீர்த்தங்கரர் ஆனார். ரிஷபநாதரால் நிறுவப்பட்டு, அவருக்கு முன் அஜிதநாதர், சம்பவநாதர், அபிநந்தநநாதர், சுமதிநாதர் ஆகியோரால் தொடர்ந்து கொண்டு செல்லப்பட்ட நீண்ட வரிசையில் தம் இடத்தைப் பெற்றார். இறுதியில் இருபத்து நான்கை அடையவிருந்த அச்சங்கிலியில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு புதிய கண்ணியைச் சேர்த்தனர். அவரது முன்னவர் சுமதிநாதர் முதன்மையாக ஒரே ஒரு நாடகீயமான நிகழ்வுக்காக நினைவுகூரப்படுகிறார். அது ஞானத்தால் தீர்க்கப்பட்ட ஒரு குழந்தையைப் பற்றிய வழக்கு. மாறாக, பத்மபிரபரின் போதனை ஏதேனும் ஒரு நாடகீயமான கணத்துக்காக அல்லாமல், அவர் பிறப்பிலிருந்தே குறித்த அடையாளத்துக்கும், பின்னர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர் உண்மையில் வாழ்ந்த விதத்துக்கும் இடையிலான அமைதியான, தொடர்ந்த ஒருமைப்பாட்டுக்காக நினைவுகூரப்படுகிறது.

பத்மபிரபரை, பின்னர் நியாயம் கூறத் தேவைப்படாத சின்னத்தைக் கொண்ட தீர்த்தங்கரராக ஜைன உரையாசிரியர்கள் அடிக்கடி தனியாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். சில சின்னங்கள் ஒரு தீர்த்தங்கரரின் வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவத்துக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன. ஆனால் தாமரை பத்மபிரபரைப் பிறப்பதற்கு முன்பிருந்தே குறித்தது. அவரை ஒருபோதும் தவறாக விவரிக்காமல் தொடர்ந்தது. அவர் உலக அதிகாரம் வழங்கக்கூடிய ஒவ்வொரு வசதியின் நடுவேயும் வளர்ந்த இளவரசர். ஆயினும் எளிதில் கலக்கக்கூடிய நீருக்கு மேல் தாமரை தாங்கும் அதே கறைபடாத நிதானத்தை அவரும் தாங்கினார். இந்த ஒருமைப்பாடே, எந்த ஒரு ஒற்றை அதிசயத்தையும் விட, ஜைன போதனை அவரது கதையில் பெரும்பாலும் கவனம் செலுத்தும் அம்சம். ஏதேனும் நாடகீயமான செயலுக்கு இணையான கவனத்துக்குரிய ஓர் அமைதியான வியப்பாக அது நிதானத்தையே கருதுகிறது.

பத்மபிரபர் தம் சின்னமாகக் கொண்ட தாமரை எந்த ஒரு மரபுக்கும் மட்டும் உரியதல்ல. இந்து உருவவியலில் தேவி லட்சுமி அதே மலரின் மீது அமர்ந்திருக்கிறார். விஷ்ணுவின் தொப்பூழிலிருந்து பிரம்மாவைத் தாங்கிய தாமரை முளைத்ததாக அது விவரிக்கிறது. பௌத்தக் கலையில் மகாயான உலகெங்கும் போதிசத்துவர்களின் பாதங்களின் கீழும் கைகளிலும் தாமரை இடம்பெறுகிறது. ஜைன உரையாசிரியர்கள் இந்த ஒற்றுமையை கடன் வாங்கிய படிமமாக அல்லாமல், பகிரப்பட்ட ஓர் உணர்தலாகவே காண்கின்றனர். கோட்பாட்டில் கடுமையாக வேறுபடும் மரபுகளிலும், ஒரு குரு ஒரே படிமத்தின் மூலம் ஒரு கருத்தைச் சுமக்க வேண்டிய போதெல்லாம் தாமரையே நாடப்பட்டது. அக்கருத்து: உன்னதம் அதிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டியதில்லை, சாதாரணமான, பெரும்பாலும் கடினமான சூழ்நிலையிலிருந்தே வளர்கிறது என்பதாகும். இந்தப் பகிரப்பட்ட சின்னத்தில் பத்மபிரபரின் தனிப்பட்ட பங்களிப்பு, அவரது முழு வாழ்க்கையும் ஒரு போதனையாகவோ ஒரு அதிசயமாகவோ மட்டுமல்லாமல், மலருக்கு எப்போதும் உணர்த்தப்பட்ட பொருளின் வாழும் விளக்கமாக அமைந்ததே ஆகும்.

தனக்கு முன்னும் பின்னும் வந்த பல தீர்த்தங்கரர்களைப் போலவே, பத்மபிரபரும் இறுதி விடுதலையான மோட்சத்தை இன்றைய ஜார்க்கண்டில் உள்ள சிகர்ஜியில் அடைந்தார். அந்த மலை பல நூற்றாண்டுகளாக ஜைன யாத்ரீகர்களை ஈர்த்து வந்துள்ளது. அவர்கள் பல தீர்த்தங்கரர்கள் உலக வாழ்வின் இறுதி நாட்களில் நடந்த பாதைகளில் நடக்கின்றனர். ஒவ்வோர் ஏற்றமும் ஏற்கனவே பலமுறை புனிதமாக்கப்பட்ட நிலத்தை மீண்டும் நடக்கிறது. இன்று அவரது கோவில்கள், அவற்றுள் ஜெய்ப்பூருக்கு அருகிலுள்ள பத்மபுரா ஜைனக் கோவிலும், குஜராத் மற்றும் மத்தியப் பிரதேசம் முழுவதும் உள்ள சன்னிதிகளும் அடங்கும், முழுவதும் தாமரை வடிவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. தூய்மை, உண்மை, பற்றின்மை ஆகியவை உலகச் சேற்றிலிருந்து ஓடுவதால் அடையப்படுவதில்லை, தாமரை போலவே அதனுள் கறைபடாமல் எழக் கற்றுக்கொள்வதால்தான் அடையப்படுகின்றன என்ற நினைவூட்டலாக பக்தர்கள் அவரை வழிபடுகின்றனர். வேர் எப்போதும் இருந்த அதே இடத்தில் இன்னும் நடப்பட்டிருக்கிறது.