வாசுபூஜ்யர், அரசனாகாத இளவரசர்

கல்பசூத்திரம் அத்தியாயம் 1-இல் பதிவுசெய்யப்பட்ட, உலகியல் இருப்பின் கடலைக் கடந்த தீர்த்தங்கரர்களில் கிட்டத்தட்ட அனைவரும், துறப்பதற்கு முன் முதலில் ஓர் அரியணையில் அமர்ந்திருந்தனர். பன்னிரண்டாவது தீர்த்தங்கரரான வாசுபூஜ்யர் சமண நினைவு போற்றும் விதிவிலக்கு. பிஹாரில் பாகல்பூருக்கு அருகில் இன்று நினைவுகூரப்படும் கங்கைக் கரை நகரான சம்பாபுரியில், இட்சுவாகு வம்சத்து அரசர் வாசுபூஜ்யருக்கும் ராணி ஜயா தேவிக்கும் அவர் பிறந்தார். ஒவ்வொரு தீர்த்தங்கரரையும் போலவே, உயர்ந்த நிலையை அடையும் ஆன்மாவைக் குறிக்கும் பதினான்கு சுப கனவுகளை அவர் தாயார் கண்டார். சமணக் காலக்கணக்கு அவரது பிறப்பை, தற்போதைய காலச்சக்கரத்தின் நடுப்பகுதியில், வெகு தொலை யுகத்தில் வைக்கிறது; தற்போதைய சீரழிந்த யுகத்தில் உள்ளவர்களைவிட மிகப் பெரிய உருவமும் நீண்ட ஆயுளும் கொண்ட உயிரினங்கள் அக்காலத்தில் வாழ்ந்ததாக மரபு நினைவுகூர்கிறது.

ஆயினும் தம் முன்னோர்களைப் போலன்றி, வாசுபூஜ்யர் ஒருபோதும் தம் தந்தையின் அரியணையில் ஏறவில்லை. அவர் தந்தையான அரசர் உயிரோடிருந்தார். சிறு வயது முதலே ஆட்சியைவிட துறவை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்ட அந்த இளவரசர், இன்னும் திருமணமாகாமலும் இளவரசராகவே இருக்கையிலும் துறவு விரதத்தை ஏற்றார். தீர்த்தங்கரர்களில் இது அரிதான பாதை; அவர்களில் பெரும்பாலோர் கிரீடத்திலிருந்து விலகுவதற்கு முன் ஆண்டுகளோ தசாப்தங்களோ ஆட்சி செய்தனர். மற்றவர்கள் ஏற்கெனவே பற்றியிருந்த செங்கோலைக் கீழே வைக்க வேண்டியிருந்தது; வாசுபூஜ்யரோ அதை எடுக்கவே மறுத்தார். முக்திக்கான அழைப்பு, முதலில் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய உலகியல் கடமைகளின் அட்டவணைக்குக் கட்டுப்படுவதில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது. இந்நிகழ்வைப் படிக்கும் சமண ஆசிரியர்கள், துறவுக்கு முன்னதாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய உலகியல் சாதனை எதுவும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட முன்நிபந்தனை அல்ல என்பதைக் குறிப்பிடுகின்றனர்; அரண்மனையை விட்டுச் செல்லத் தயாரான ஆன்மா, முதலில் ஆளும் திறனை நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. அவர் தந்தை இம்முடிவை எதிர்த்ததாகவோ, மகனைத் திருமணத்தையும் அரியணை வாரிசுரிமையையும் நோக்கித் கட்டாயப்படுத்த முயன்றதாகவோ நினைவுகூரப்படுவதில்லை; ஆன்மாவின் பாதை வேறெங்கோ இருக்கிறது என்பதை எப்போது உணர வேண்டும் என்பதற்கான அமைதியான பாடமாக சமண மறுவிவரிப்புகள் இவ்விவரத்தைக் கருதுகின்றன.

அரண்மனையையும் இளவரசர் பட்டத்தையும் ஒருங்கே துறந்த அவர், நீண்ட உபவாசங்கள், மௌனம், இடைவிடாத தியானம் ஆகியவற்றை மேற்கொண்டார்; அவருக்கு முன் இருந்த ஒவ்வொரு தீர்த்தங்கரரும் தாம் முன்பு எதைத் துறந்திருந்தாலும், எதுவுமே துறக்காவிட்டாலும் தேவைப்பட்ட அதே கடுமையான பயிற்சியை அவரும் மேற்கொண்டார். முன்கூட்டியே துறந்ததற்காகவோ, ஆளும் மன்னர் ஒப்படைக்க வேண்டியதைவிடக் குறைவாகப் பற்றிருந்ததற்காகவோ அவருக்கு எந்தக் குறுக்குவழியும் கிடைக்கவில்லை; தொடக்க நிலை எதுவாயினும் ஒவ்வோர் ஆன்மாவிடமும் ஒரே முழுமையை இத்தவம் கோரியது. காலப்போக்கில் அவர் தம் ஆன்மாவை மறைத்திருந்த கர்மங்களை எரித்து, தடையின்றி எல்லாவற்றையும் காணும் சர்வஞானமான கேவலஞானத்தை அடைந்தார். வெளியிலிருந்து புதிதாகப் பெறப்பட்ட ஒன்றாக அல்லாமல், ஒவ்வோர் ஆன்மாவும் தன் கர்ம மறைப்புகளின் கீழேயே ஏற்கெனவே கொண்டிருக்கும் அறிவின் வெளிப்பாடே இந்நிலை என்று சமண தத்துவம் விவரிக்கிறது.

தீர்த்தங்கரராக அவர் சம்யக் சிரத்தை, சம்யக் ஞானம், சம்யக் சாரித்ரியம் ஆகிய மும்மை வழியைப் போதித்தார்; அப்போதனையை துறவியர், துறவியார், இல்லறத்தார் அடங்கிய சமூகத்திற்குக் கொண்டு செல்ல கணதரர்களாகிய மூத்த சீடர்களைத் திரட்டினார். ஒவ்வொரு தீர்த்தங்கரரைச் சுற்றியும் இருந்ததைப் போலவே, அவரைச் சுற்றி கூடிய சமூகமும் சமூகத்தின் ஒவ்வொரு படிநிலையிலிருந்தும் வந்தது; அவர்களை ஒன்றிணைத்தது பகிரப்பட்ட சமூக அந்தஸ்து அல்ல; அவர் போதித்த வழிக்கு மனமும் நடத்தையும் கொண்ட தொடர்ச்சியான ஒழுக்கத்தைத் தவிர வேறெதுவும் தேவையில்லை என்ற பகிரப்பட்ட உணர்வே. அவரது வாழ்க்கை, திருமணத்திற்கு முன்பும், ஆட்சிக்கு முன்பும், தம் தந்தையின் அரசவை ஓர் இளவரசனிடம் எதிர்பார்க்கக்கூடிய எந்த உலகியல் மைல்கல்லுக்கு முன்பும் துறவை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டவர்களுக்குத் தனித்த முன்மாதிரியாக அமைந்தது. வாழ்க்கையை இன்னும் போதுமான அளவு வாழ்ந்துவிடவில்லை என்று கவலைப்படும் இளம் சாதகர்களுக்கு உரையாற்றும்போது பிற்கால சமண போதனை வாசுபூஜ்யரைச் சுட்டிக்காட்டியது. அத்தகைய தகுதி ஒருபோதும் தேவைப்படவில்லை என்பதை நிரூபித்த தீர்த்தங்கரர் அவரே.

ஒரு சில தீர்த்தங்கரர்களே பகிர்ந்துகொண்ட மேலும் ஒரு தனிச்சிறப்பில், அவரது இறுதி நேரம் வந்தபோது பெரும்பாலானோரைப் போல சம்மேத சிகரத்திற்குச் செல்லவில்லை; அவர் பிறந்த நகரமான சம்பாபுரியிலேயே மோக்ஷம் அடைந்தார். அவரது வாழ்வின் ஐந்து கல்யாணகங்கள் — கருத்தரிப்பு, பிறப்பு, துறவு, சர்வஞானம், முக்தி — ஒரே நிலத்திலேயே நிகழ்ந்ததாக நினைவுகூரப்படும் ஒரே இடமாகச் சம்பாபுரியை சமண மரபு கொள்கிறது; வேறெந்த தீர்த்தங்கரரின் வாழ்க்கை வரலாறும் இதே போன்ற இட முழுமையைக் கோரவில்லை. இன்று சம்பாபுரிக்குச் செல்லும் யாத்திரிகர்கள், சமண நினைவு தனித்தனியான புனிதத் தலங்களின் வரிசையாக அல்லாமல் ஒரு தொடர்ச்சியான ஒற்றை நிலப்பரப்பாகக் கருதும் இடத்தில் நடக்கின்றனர்; பிறப்பும் முக்தியும் ஒரே முகவரியில் சந்திக்கின்றன. மற்றபடி மரபு யாத்திரிகர்களை துணைக்கண்டம் முழுவதும் அனுப்புகிறது; ஒரு தீர்த்தங்கரரின் பிறப்பை ஓர் ஊரிலும், முக்தியை நூற்றுக்கணக்கான மைல் தொலைவிலுள்ள ஒரு மலையிலும் தேடச் செய்கிறது. இந்தப் பின்புலத்தில் சம்பாபுரியின் முழுமை பக்தருக்கான அரியதோர் கொடையாகத் தனித்து நிற்கிறது: ஒரே நடந்து சுற்றிவரக்கூடிய புனித நில வளையத்திற்குள் ஒரு முழு வாழ்க்கையின் ஆன்மிகப் பயணம் அடங்கியுள்ளது.

சமண சிற்பக்கலையில் அவர் எருமைச் சின்னத்தாலும், நீண்ட மரபின்படி ஆழ்ந்த சிவப்பு நிறத்தாலும் நினைவுகூரப்படுகிறார். இச்சின்னம், ஒருபோதும் ஆளாத ஓர் இளவரசனை, அவருக்கு முன் அரியணையில் அமர்ந்த முன்னோர்கள் ஒவ்வொருவரும் தம் காலத்தில் இறுதியில் அடைந்த அதே முக்திக்கு இட்டுச்சென்ற அதே அசைவற்ற வலிமையையும் பொறுமையையும் குறிக்கிறது என்று சமண ஆசிரியர்கள் வாசிக்கின்றனர். உழைப்பின்கீழ் பொறுமையாகவும் அசையாமலும் நிற்கும் சுமை சுமக்கும் விலங்கின் சின்னம், எந்த அரியணையின் சுமையையும் சுமக்காத ஓர் இளவரசரைக் குறிப்பது தானே ஆழ்ந்து சிந்திக்கத்தக்க ஓர் அமைதியான முரண்நகையாக நினைவுகூரப்படுகிறது. வாசுபூஜ்யருக்குத் தேவைப்பட்ட வலிமை ஒருபோதும் அரசியல் சார்ந்ததாக இருக்கவில்லை; எங்கே செல்வது என்பதை ஆரம்பத்திலிருந்தே முடிவுசெய்துவிட்ட மனத்தின் தொடர்ச்சியான ஒழுக்கமே அது.