তীজ ব্ৰত কাহিনী
দেৱী পাৰ্বতীৰ তপস্যা আৰু শ্ৰাৱণ মাহত মহিলাৰ ব্ৰত পালনৰ কাৰণ
তীজ ব্ৰত কাহিনী হৈছে দেৱী পাৰ্বতীৰ তপস্যাৰ কাহিনী, যি তেওঁৰ স্বামী হিচাপে ভগৱান শিৱক লাভ কৰিবলৈ কৰিছিল। এই ব্ৰত শ্ৰাৱণ মাহত মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ স্বামীৰ দীৰ্ঘায়ু আৰু সুখৰ বাবে পালন কৰে।
তীজ ব্ৰত কাহিনী হৈছে দেৱী পাৰ্বতীৰ তপস্যাৰ কাহিনী, যি তেওঁৰ স্বামী হিচাপে ভগৱান শিৱক লাভ কৰিবলৈ কৰিছিল। এই ব্ৰত সাধাৰণতে শ্ৰাৱণ মাহত (জুলাই-আগষ্ট) পালন কৰা হয়, যেতিয়া বৰষুণৰ ঋতু আৰম্ভ হয়। এই সময়ত বিবাহিতা মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ স্বামীৰ দীৰ্ঘায়ু আৰু সুখৰ বাবে উপবাস কৰে, আৰু অবিবাহিতা মহিলাসকলে ভাল স্বামী লাভৰ বাবে উপবাস কৰে।
কাহিনী অনুসৰি, দেৱী পাৰ্বতীয়ে ভগৱান শিৱক লাভ কৰিবলৈ কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল। তেওঁ হিমালয় পৰ্বতত বহু বছৰ ধৰি উপবাস আৰু ধ্যান কৰিছিল। তেওঁৰ তপস্যাৰ তীব্ৰতাত দেৱতা সকলো প্ৰভাৱিত হৈছিল। অৱশেষত, ভগৱান শিৱ পাৰ্বতীৰ ভক্তি আৰু তপস্যাত সন্তুষ্ট হৈ তেওঁক বিবাহ কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল।
এই ব্ৰতৰ সময়ত মহিলাসকলে বিশেষ নিয়ম পালন কৰে। তেওঁলোকে গোটেই দিন উপবাস কৰে, কোনো খাদ্য বা পানী নলয়। কিছুমানে কেৱল ফল-মূল আৰু পানী গ্ৰহণ কৰে। ব্ৰতৰ দিনা তেওঁলোকে ৰঙা বা সেউজীয়া বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে, আৰু হাতত মেহেন্দি লগায়।
ব্ৰতৰ কাহিনী শুনা আৰু পঢ়া এই দিনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। এই কাহিনীৰ জৰিয়তে মহিলাসকলে দেৱী পাৰ্বতীৰ দৰে ধৈৰ্য আৰু ভক্তিৰ শিক্ষা লাভ কৰে। ব্ৰত শেষত তেওঁলোকে বিশেষ প্ৰাৰ্থনা কৰে আৰু দেৱী পাৰ্বতী আৰু ভগৱান শিৱৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰে।
এই ব্ৰতৰ বিভিন্ন আঞ্চলিক ৰূপ আছে। উত্তৰ ভাৰতত ইয়াক 'হৰিতালিকা তীজ' বুলি কোৱা হয়, আনহাতে ৰাজস্থানত ইয়াক 'তীজ' বুলি জনা যায়। প্ৰতিটো অঞ্চলত ব্ৰত পালনৰ কিছু সূক্ষ্ম পাৰ্থক্য থাকিব পাৰে, কিন্তু মূল কাহিনী আৰু উদ্দেশ্য একেই থাকে।
এই ব্ৰতৰ মূল শিক্ষা হৈছে ধৈৰ্য, ভক্তি আৰু প্ৰেমৰ শক্তি। দেৱী পাৰ্বতীৰ কাহিনীয়ে দেখুৱাইছে যে সত্যিকাৰ ভক্তি আৰু তপস্যাৰ দ্বাৰা যিকোনো কঠিন লক্ষ্য অৰ্জন কৰিব পাৰি। এই কাৰণেই শতিকাজুৰি মহিলাসকলে এই ব্ৰত পালন কৰি আহিছে।
আপুনি জানেনে?
ব্ৰতৰ মূল কাহিনী
দেৱী পাৰ্বতীয়ে হিমালয় পৰ্বতত বহু বছৰ ধৰি কঠোৰ তপস্যা কৰি ভগৱান শিৱক স্বামীৰূপে লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ উপবাস আৰু ধ্যানৰ তীব্ৰতাত দেৱতাসকল প্ৰভাৱিত হৈছিল, আৰু শেষত শিৱ সন্তুষ্ট হৈ তেওঁক বিবাহ কৰিবলৈ সন্মত হয়।
শ্ৰাৱণ মাহৰ তাৎপৰ্য
এই ব্ৰত শ্ৰাৱণ মাহত (জুলাই-আগষ্ট) বৰষুণৰ ঋতুৰ আৰম্ভণিতে পালন কৰা হয়। বিবাহিতা মহিলাসকলে স্বামীৰ দীৰ্ঘায়ু আৰু সুখৰ বাবে উপবাস কৰে, আনহাতে অবিবাহিতাসকলে ভাল স্বামী লাভৰ আশাত ব্ৰত পালন কৰে।
ব্ৰতৰ নিয়মাৱলী
ব্ৰতৰ দিনা মহিলাসকলে গোটেই দিন উপবাস কৰে—কিছুমানে কোনো খাদ্য বা পানী নলয়, আন কিছুমানে কেৱল ফল-মূল আৰু পানী গ্ৰহণ কৰে। তেওঁলোকে ৰঙা বা সেউজীয়া বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে, হাতত মেহেন্দি লগায়, আৰু ব্ৰতৰ কাহিনী শুনি বা পঢ়ি দেৱী পাৰ্বতীৰ ধৈৰ্য আৰু ভক্তিৰ শিক্ষা লাভ কৰে।
আঞ্চলিক ৰূপভেদ
উত্তৰ ভাৰতত এই ব্ৰত 'হৰিতালিকা তীজ' নামেৰে জনাজাত, আনহাতে ৰাজস্থানত ইয়াক কেৱল 'তীজ' বুলি কোৱা হয়। প্ৰতিটো অঞ্চলত পালনৰ সূক্ষ্ম পাৰ্থক্য থাকিলেও মূল কাহিনী আৰু উদ্দেশ্য একেই—দেৱী পাৰ্বতীৰ তপস্যাৰ স্মৰণ আৰু বৈবাহিক সুখৰ কামনা।
ব্ৰতৰ শিক্ষা
এই ব্ৰতৰ মূল শিক্ষা হৈছে ধৈৰ্য, ভক্তি আৰু প্ৰেমৰ শক্তি। দেৱী পাৰ্বতীৰ কাহিনীয়ে প্ৰমাণ কৰে যে সত্যিকাৰ ভক্তি আৰু তপস্যাৰ দ্বাৰা যিকোনো কঠিন লক্ষ্য অৰ্জন কৰিব পাৰি, যাৰ বাবে শতিকাজুৰি মহিলাসকলে এই ব্ৰত পালন কৰি আহিছে।