ജൈന സന്യാസിമാരുടെയും സന്യാസിനിമാരുടെയും അഞ്ച് മഹാവ്രതങ്ങൾ

ജൈന പാരമ്പര്യത്തിൽ, സാധാരണ ജീവിതം ത്യജിക്കുന്ന സന്യാസിമാരും സന്യാസിനിമാരും അഞ്ച് മഹാവ്രതങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു കൂട്ടം മഹത്തായ വ്രതങ്ങളിൽ സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നു. ഇവ തത്ത്വാർഥ സൂത്രത്തിന്റെ ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ — ജൈന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ചിട്ടയായ സംഗ്രഹം രചിച്ച തത്ത്വജ്ഞാനിയായ ഉമാസ്വാതിയുടെ കൃതിയിൽ — ഔപചാരികമായി വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവ പുറത്തുനിന്ന് അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ലളിതമായ നിയമങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഒഴിവോ ഇളവോ ഇല്ലാതെ ഏറ്റെടുക്കുന്ന സമ്പൂർണ്ണവും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കുന്നതുമായ പ്രതിജ്ഞകളാണ്. ഓരോ വ്രതത്തെയും ഭാവനകൾ എന്ന ധ്യാനപരമായ അഭ്യാസങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നുവെന്ന് തത്ത്വാർഥ സൂത്രം വിവരിക്കുന്നു — അവ വ്രതത്തെ വെറും ശീലമായി മാറാൻ അനുവദിക്കാതെ, ചിന്തയിലും പ്രവൃത്തിയിലും ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്നു.

ആദ്യത്തേതും അടിസ്ഥാനപരവുമായ വ്രതം അഹിംസയാണ് — ശരീരത്താൽ മാത്രമല്ല, വാക്കിലും മനസ്സിലും എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളോടും പൂർണ്ണമായ അഹിംസ പാലിക്കുക. ഒരു ജൈന സന്യാസി ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ തലത്തിലും ഈ വ്രതം അതിതീവ്രമായി പാലിക്കുന്നു. ഓരോ ചുവടിനും മുമ്പ് മൃദുവായ ചൂൽ കൊണ്ട് വഴി തുടയ്ക്കുക, അതിലെ ചെറു ജീവികളെ സംരക്ഷിക്കാൻ കുടിവെള്ളം അരിച്ചെടുക്കുക, കാണാത്ത ജീവികളുടെ മേൽ ചവിട്ടാനുള്ള സാധ്യത കൂടുന്നതിനാൽ ഇരുട്ടിനു ശേഷം സഞ്ചരിക്കാതിരിക്കുക എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ വ്രതത്തെ മറ്റു നാലും വളരുന്ന വേരായി കണക്കാക്കുന്നു. കളവ്, മോഷണം, ലൈംഗികബന്ധം, അധീനതാഭിലാഷം എന്നിവയെല്ലാം ഏതെങ്കിലും രൂപത്തിൽ മറ്റു ജീവികൾക്ക് ഹാനി വരുത്തുന്നുവെന്ന് ജൈന സിദ്ധാന്തം പഠിപ്പിക്കുന്നു, അതിനാൽ അഹിംസയാണ് മറ്റെല്ലാ വ്രതങ്ങളും ഒടുവിൽ സേവിക്കുന്ന തത്വം. ചലനത്തിലും സംസാരത്തിലും ഭക്ഷണത്തിലും ഏതൊരു വസ്തുവിന്റെ കൈകാര്യത്തിലും നിലത്ത് എന്തെങ്കിലും വയ്ക്കുന്നതിലും സാധകനെ ജാഗരൂകനായി നിലനിർത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ച അഞ്ച് ഭാവനകളാൽ തത്ത്വാർഥ സൂത്രം ഈ വ്രതത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു, അങ്ങനെ അഹിംസ ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള ശ്രമമല്ല, നിരന്തരമായ ജാഗ്രതയായി നിലനിൽക്കുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ വ്രതമായ സത്യം, സന്യാസിയെ സത്യം മാത്രം പറയാനും, അതും ഹാനി വരുത്താത്തപ്പോൾ മാത്രം പറയാനും പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനാക്കുന്നു. അശ്രദ്ധമായി പറയുന്ന സത്യം നുണ പോലെ തന്നെ മുറിവേൽപ്പിക്കാമെന്ന് ജൈന സിദ്ധാന്തം തിരിച്ചറിയുന്നു, അതിനാൽ ഈ വ്രതം പാലിക്കുന്ന സന്യാസി ഒരു പ്രസ്താവന വസ്തുതാപരമായി ശരിയാണോ എന്നതു മാത്രമല്ല, അത് പറയുന്നതും എപ്പോൾ പറയുന്നതും കരുണയെ സേവിക്കുന്നോ അതോ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നോ എന്നതും തൂക്കിനോക്കണം. അനാവശ്യമായ വേദന വരുത്തുന്ന സത്യത്തിന് മൗനം സ്വീകാര്യവും ചിലപ്പോൾ അനിവാര്യവുമായ പകരംവെപ്പായി കണക്കാക്കുന്നു. സന്യാസി സാവധാനവും ചിന്തിച്ചും സംസാരിക്കണം, അതിശയോക്തിയോ സ്തുതിപാഠമോ ഒഴിവാക്കണം, വാക്കുകൾ സാങ്കേതികമായി കൃത്യമായിരുന്നാലും ഊഹാപോഹമോ കിംവദന്തിയോ ആവർത്തിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കണം.

മൂന്നാമത്തെ വ്രതമായ അസ്തേയം, മറ്റൊരാളുടെ സ്വത്ത് നേരെ എടുക്കാതിരിക്കുക എന്നതിനും അപ്പുറം വ്യാപിക്കുന്നു. ഈ വ്രതം പാലിക്കുന്ന സന്യാസി, എത്ര ചെറുതായാലും, സ്വമേധയാ നൽകപ്പെടാത്ത ഒന്നും എടുക്കില്ല, സ്വാഗതം അധികമായി നീട്ടില്ല, വ്യക്തമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്തതിലും അധികം ഒരു വിഭവവും ഉപയോഗിക്കില്ല. ഉടമസ്ഥന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഒരു തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പൂ പറിക്കുന്നതോ, ഭൂമിയുടമയുടെ അനുമതിയില്ലാതെ ഒരു സ്ഥലത്ത് താമസിക്കുന്നതോ പോലും അസ്തേയം വിലക്കുന്നതിന്റെ പരിധിയിൽ വരുന്നു. ഈ വ്രതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട സന്യാസനിയമങ്ങൾ ഭിക്ഷാ സ്വീകരണത്തെപ്പോലും നിയന്ത്രിക്കുന്നു: ഒരു ഗൃഹസ്ഥൻ സ്വമേധയാ, ആവശ്യപ്പെടാതെ നൽകുന്ന ഭക്ഷണം മാത്രമേ സന്യാസിക്ക് സ്വീകരിക്കാനാകൂ, സമ്മർദ്ദത്തിലോ വെറും സാമൂഹിക കടമയിലോ നൽകുന്നതെന്തും നിരസിക്കണം.

നാലാമത്തെ വ്രതമായ ബ്രഹ്മചര്യം, ശരീരം, വാക്ക്, മനസ്സ് എന്നിവയിൽ സമ്പൂർണ്ണ ബ്രഹ്മചാരിത്വം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. സന്യാസിമാരും സന്യാസിനിമാരും എതിർലിംഗവുമായുള്ള ശാരീരിക സ്പർശം മാത്രമല്ല, ആഗ്രഹം ഉണർത്താൻ ഇടയുള്ള സന്ദർഭങ്ങളും സംഭാഷണങ്ങളും സ്വകാര്യ ചിന്തകളും പോലും ഒഴിവാക്കുന്നു, കാരണം ഈ വ്രതം ശരീരത്തിന്റെ പെരുമാറ്റത്തെപ്പോലെ തന്നെ മനസ്സിന്റെ നിശ്ചലതയെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതായി മനസ്സിലാക്കുന്നു. സാധകനല്ലാതെ മറ്റാർക്കും കാണാനാവാത്ത ചിന്താതലത്തിൽ നിയന്ത്രണം ആവശ്യപ്പെടുന്നതിനാൽ, അഞ്ച് വ്രതങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കഠിനമായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

അഞ്ചാമത്തെ വ്രതമായ അപരിഗ്രഹം, ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായത് ഒഴികെ മറ്റൊന്നും സ്വന്തമാക്കാതിരിക്കാൻ സന്യാസിയെ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനാക്കുന്നു: ശ്വേതാംബര സന്യാസികൾക്ക് ഒരു കൂട്ടം വസ്ത്രങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഇതേ തത്വത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ആവിഷ്കാരമായി നഗ്നതാവ്രതം സ്വീകരിക്കുന്ന ദിഗംബര സന്യാസികൾക്ക് വസ്ത്രം പോലുമില്ലാതിരിക്കൽ, ഒപ്പം ഒരു ജലപാത്രവും ഇരിക്കുന്നതിനോ നടക്കുന്നതിനോ മുമ്പ് ചെറു ജീവികളെ മൃദുവായി മാറ്റാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ചൂലും. അപരിഗ്രഹം വസ്തുക്കളിൽ മാത്രമല്ല, ആസക്തിയിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു, കാരണം എത്ര ചെറുതായാലും ഏതൊരു സ്വത്തിനോടും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആശയത്തോടോ ഫലത്തോടോ പോലും പറ്റിനിൽക്കുന്നത്, സന്യാസജീവിതം രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പുനർജന്മചക്രത്തിലേക്ക് ആത്മാവിനെ കൂടുതൽ മുറുക്കെ ബന്ധിക്കുന്നുവെന്ന് ജൈന സിദ്ധാന്തം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ അഞ്ച് മഹാവ്രതങ്ങളെ, സന്യാസിമാർക്കും സന്യാസിനിമാർക്കും ഒഴിവില്ലാതെ ബന്ധകരമായത്, ഗൃഹസ്ഥജീവിതം തുടരുകയും സാധാരണ തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സാധാരണ ജൈനർ ഒരു ചുരുങ്ങിയ, ഭാഗികമായ രൂപത്തിൽ ഏറ്റെടുക്കുന്ന അതേ അഞ്ച് വ്രതങ്ങളായ അണുവ്രതങ്ങളിൽ നിന്ന് തത്ത്വാർഥ സൂത്രം വേർതിരിക്കുന്നു. അണുവ്രതമായി അഹിംസ പാലിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരൻ നേരിട്ടുള്ള കൊലപാതകം ഒഴിവാക്കുന്നു, എന്നാൽ ചില ആകസ്മിക ഹാനി ഉണ്ടാക്കുന്ന വിശാലമായ ഒരു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ ആവശ്യാനുസരണം ഇപ്പോഴും പങ്കെടുക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം, എന്നാൽ മഹാവ്രതരൂപത്തിൽ ഉള്ള ഒരു സന്യാസി അതേ വ്രതത്തെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മവും ഒഴിവാക്കാനാവാത്തതെന്ന് തോന്നുന്നതുമായ ഹാനിയുടെ രൂപങ്ങളിലേക്കുപോലും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. പൂർണ്ണമായി ലൗകിക ജീവിതം ത്യജിച്ചവർക്കു മാത്രമേ അതിന്റെ സമ്പൂർണ്ണവും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്തതുമായ രൂപത്തിൽ ഇത് പാലിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരേ ധാർമ്മിക ആദർശത്തെ ജൈന സമൂഹത്തിന് നിലനിർത്താൻ ഈ ഘട്ടംഘട്ടമായ ഘടന സഹായിക്കുന്നു.

മഹാവ്രതങ്ങൾ ഇത്ര കഠിനമായ ഒരു നിലവാരം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനാൽ, ജൈന സന്യാസജീവിതത്തിലും പ്രതിക്രമണം ഉൾപ്പെടുന്നു — ഒരു സന്യാസി അല്ലെങ്കിൽ സന്യാസിനി ദിവസത്തിന്റെയോ കാലയളവിന്റെയോ പെരുമാറ്റം അവലോകനം ചെയ്യുകയും, വ്രതങ്ങൾക്കെതിരായ ഏതെങ്കിലും വീഴ്ച, അത് എത്ര ചെറുതായാലും, അംഗീകരിക്കുകയും ഔപചാരികമായി മാപ്പ് തേടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ആവർത്തന ചിന്താ-കുമ്പസാര അഭ്യാസം. വ്രതങ്ങൾ ഒരു സ്ഥിരമായ നേട്ടമല്ല, ജീവനുള്ള അനുശാസനമാണെന്ന ജൈന ധാരണയെ ഈ അഭ്യാസം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു: ഏറ്റവും ശ്രദ്ധാലുവായ സന്യാസി പോലും ചെറിയ പരാജയങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു, ഈ പരാജയങ്ങളെ സത്യസന്ധമായി അംഗീകരിക്കുന്നതിനെ, കളങ്കമില്ലാത്ത പെരുമാറ്റത്തിന്റെ ഏതൊരു അവകാശവാദത്തേക്കാളും, ഒരു വ്രതം യഥാർത്ഥത്തിൽ പാലിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ അടയാളമായി പാരമ്പര്യം കണക്കാക്കുന്നു.