ଗୁରୁ ରବିଦାସ ଜୀ

ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ଏକ ଶବଦ, ଯେଉଁଥିରେ ବେଗମପୁରାର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅଛି: ଏକ ଆଦର୍ଶ ନଗର, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଦୁଃଖ, କର ବା ଭୟ ନାହିଁ; ସାମାଜିକ ସମାନତା ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ମୁକ୍ତିର ଏକ ଦୃଷ୍ଟି।

ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ମାରୁ ରାଗର ଶବଦ (ଅଙ୍ଗ 1106), ଯେଉଁଥିରେ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟଦାତା ପ୍ରଭୁ ନୀଚଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ କରନ୍ତି ଏବଂ ନାମଦେବ, କବୀର, ତ୍ରିଲୋଚନ, ସାଧନା ଓ ସୈନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ଏହି ଭଜନଟି ଭଗବାନ ଶ୍ୟାମ (କୃଷ୍ଣ)ଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ ଏବଂ ମୀରାବାଈଙ୍କ ଜୀବନର କାହାଣୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖାଏ ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ଜଣେ କିପରି ସଂସାରର ସବୁ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ।

ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ଧନାସରୀ ରାଗର ଶବଦ (ଅଙ୍ଗ 694), ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ମିଳନ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା ବିଷୟରେ; ପାଠ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଟିପ୍ପଣୀ ଦେଖନ୍ତୁ।

ଭଗତ ରବିଦାସ ତରଙ୍ଗ ଓ ଜଳ, ସୁନା ଓ ଅଳଙ୍କାରର ଉପମା ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି ଯେ ଆତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା ଏକ, ଏବଂ ପୃଥକତା ଏକ ମାୟା।

ରବିଦାସ ମଣିଷ ଶରୀରକୁ ଏକ ମାଟିର ପୁତଳା ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯାହା ଲାଭରେ ଗର୍ବରେ ନାଚେ ଓ କ୍ଷତିରେ କାନ୍ଦେ, ଏବଂ ସେ ସେହି ଭ୍ରମର ପାରକୁ ସଙ୍କେତ କରନ୍ତି।

ରବିଦାସ ନିଜର ଚମାର ଜାତିର ପରିଚୟ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ ରାମଙ୍କ ଗୁଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି; ଜନ୍ମ ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ମଣିଷକୁ ପବିତ୍ର କରେ।