ਗੁਰੂਵਾਰ ਵ੍ਰਤ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇਵ ਲਈ ਵੀਰਵਾਰ ਦਾ ਵ੍ਰਤ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਵੀਰਵਾਰ ਦਾ ਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਅਰਘ੍ਯ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇ ਗੁਆਚਣ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਮੁੜ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਥਾਨ
ਵੈਦਿਕ ਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਨੌਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰਹਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਗੁਰੂ ਦਾ ਪਦ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਰਥਾਤ ਖ਼ੁਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆ। ਉਹ ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਗੁਰੂਆਂ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਨਮ-ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆਨ, ਸੁਚੱਜੇ ਨਿਰਣੇ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਪੁਰਾਣ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹ-ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਉਪਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਵਾਂ (299-300) ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ ਜੋ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਅਨੁਰਾਧਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਵੀਰਵਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸੱਤ ਵੀਰਵਾਰਾਂ ਤੱਕ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੀੜਤ ਗੁਰੂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਨੁਰਾਧਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਵੈਦਿਕ ਜੋਤਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਚੰਦਰ-ਭਵਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਘਰ ਜੋ ਦੇਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ
ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਗੁਰੂਵਾਰ ਵ੍ਰਤ ਕਥਾ ਗਰੀਬੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਵਪਾਰੀ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਗਾਤਾਰ ਦਾਨ ਦੇਂਦੀ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਵੀਰਵਾਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਆਮ ਭਟਕਦੇ ਸਾਧੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ’ਤੇ ਆਏ। ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਹ ਗੁਪਤ ਇੱਛਾ ਸਾਧੂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਾ ਜਾਣਦਿਆਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਚੇਤਾਵਨੀ, ਜੋ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮੰਨੀ ਗਈ
ਸਾਧੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵੀਰਵਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜੋ ਜੇ ਨਿਭਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤਾਂ ਉਸੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਉਹ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਹੀ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਗਾਇਬ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਘਰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਵੇਚਣ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਧੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ
ਇਸ ਸੀਮਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਧੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਹੀਂ ਮੰਗਿਆ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਹੁਣ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁਟਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਿਆਂ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਨਿਮਰ ਸਾਧੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਾਧੂ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੀ ਥਾਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ: ਛੋਲਿਆਂ ਦੀ ਦਾਲ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਸਰਲ ਵੀਰਵਾਰ ਪੂਜਾ, ਜੋ ਰੋਸ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਇੱਕ ਭੁੱਲਿਆ ਵੀਰਵਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ
ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਇਸ ਨਵੀਂ ਹਿਦਾਇਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਸੁਧਰਦੇ ਵੇਖੇ, ਪਰ ਇੱਕ ਵੀਰਵਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਇਸ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਗਹਿਣੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਉਸ ’ਤੇ ਪਿਆ; ਬੇਕਸੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰਕੇ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਕੜਵਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਵੀਰਵਾਰ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਔਰਤ ਨੇ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਪ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਵਾਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੀ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਗਵਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹੀ ਔਰਤ ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਾਨ-ਇਨਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਸਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੀ ਲੜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਗੁਰੂਵਾਰ ਵ੍ਰਤ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਅਣਮਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗਹਿਣੇ ਕਦੇ ਚੋਰੀ ਹੋਏ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੁਖਦ ਮੋੜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਮਿਲੀ।
ਕਥਾ ਬੇਮਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ
ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖਾ ਸਬਕ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਣ ਅਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਦੇਣ ਦੇ ਅੰਤਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਮੀਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਕਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਉਸੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁਣ ਕਾਰਨ ਤਬਾਹ ਹੋਈ ਜੋ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਨਿਮਰ ਭੇਟ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਰਧਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਕਥਾ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇ ਆਕਾਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪੁਨਰ-ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।
ਹਰ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਪੀਲਾ ਸੂਤਰ
ਵੀਰਵਾਰ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਦਾ ਹਰ ਅੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤਰ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹਲਦੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਲੂਣ ਤੇ ਖੱਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਛੋਲਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੱਕ, ਉਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਰੂਪ ਜਾਂ ਨਿਕਟ ਸਹਿਚਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੀਰਵਾਰ ਜਲ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਦਾ ਲੇਪ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਾਖਿਆਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰੁੱਖ ਜਿਸ ਦੇ ਚੌੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਉਸੇ ਛਾਂਦਾਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਘਰ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?
ਪੀਲਾ ਰੰਗ (ਪੀਤ ਵਰਣ)
ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਸ਼ੁੱਧ ਸਤ੍ਵ, ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਭਗਤ ਪੀਲੇ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਛੋਲਿਆਂ ਦੀ ਦਾਲ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ (ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੇੜ)
ਕੇਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਨਿਵਾਸ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਜਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਘਿਓ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵੀਰਵਾਰ ਦੀਆਂ ਵਰਜਨਾਵਾਂ
ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਨਿਯਮ ਘਰ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ ਵਾਲ ਧੋਣ, ਨਹੁੰ ਕੱਟਣ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਸਾਬਣ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ।
Vishnu
ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੋਰ
ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ
ਉਹੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ