ပုတဒူသကဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ပုတဒူသကဇာတ်ကို ဇာတ်ဋ္ဌကထာ J.ii (390) တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သာဝတ္ထိပြည်ရှိ ဥယျာဉ်မှူး၏ သားငယ်အကြောင်းကို အကြောင်းပြု၍ ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားခဲ့ပုံကို ဖော်ပြသည်။ သာဝတ္ထိပြည်ရှိ လူကြွယ်တစ်ဦးသည် ရဟန်းအပေါင်းကို ဂုဏ်ပြုလိုသဖြင့် မိမိ၏ ဥယျာဉ်သို့ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ သစ်ပင်များကြား လျှောက်သွားစဉ် ရဟန်းတို့သည် ဥယျာဉ်မှူးက ပန်းနှင့် အသီးများ သယ်ယူရန် ခွက်ပြုလုပ်ရာတွင် သုံးရန် သစ်ရွက်ကြီးများကို ခူးယူ၍ တစ်ချပ်ချင်း မြေပေါ်သို့ ချထားသည်ကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဥယျာဉ်မှူး၏ သားငယ်သည် အနီးတွင် ကစားနေရင်း ကျလာသမျှ သစ်ရွက်တိုင်းကို ကောက်ယူ၍ အစုအဝေး မဖြစ်မီ လက်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖျက်ခဲ့သည်။ ရဟန်းတို့သည် ကလေး၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဆိုးညစ်မှုကို စိုးရိမ်ကြ၍ ပြန်လာသောအခါ ဤအကြောင်းကို မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ထားကြသည်။ သူတို့နားလည်နိုင်သော ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည့် အပြုအမူကို မည်သို့နားလည်ရမည်ကို မသေချာသဖြင့် ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်က ဤကလေးသည် ဤကဲ့သို့ ပြုမူခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလက ဤကလေးသည် မျောက်တစ်ကောင်အဖြစ် ထိုအတိုင်းပင် ပြုခဲ့ဖူးကြောင်း ရှင်းပြပြီး၊ ဤတစ်ချက်တည်းသော သတိပြုချက်ဖြင့် စုဝေးနေသော ရဟန်းတို့အား အတိတ်ဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ရှေးအခါက ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစဉ် ဘုရားလောင်းသည် လူကြွယ်မိသားစုတစ်ခုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် ဥယျာဉ်တော်၏ တောအုပ်များနှင့် ရေကန်များကို ကြည့်ရှုရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးက ခွက်ပြုလုပ်ရန် သစ်ရွက်ကြီးများကို ခူးယူ၍ မြေပေါ်သို့ ချထားသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ ရဟန်းတို့ နောက်ပိုင်း သာဝတ္ထိတွင် တွေ့ရမည့် အခြင်းအရာနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဥယျာဉ်တွင် မျောက်တစ်ကောင်တည်း နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ သစ်ရွက်တစ်ချပ်ကျတိုင်း ဥယျာဉ်မှူး ကောက်ယူမီတွင် မျောက်က ဆွဲယူ၍ အပိုင်းပိုင်း ဖျက်ပစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ဤအခြင်းအရာကို ထပ်ခါထပ်ခါ တွေ့ခဲ့ရာ၊ သစ်ရွက်တိုင်းသည် မြေကို ထိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တူညီသော အကြောင်းတရားကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ မျောက်အတွက် ထိုအရာမှ အကျိုးအမြတ် ထင်ရှားစွာ မရှိပေ။

ဒေါသထက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဘုရားလောင်းက မျောက်အား အဘယ်ကြောင့် သစ်ရွက်များကို ဤကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးသနည်းဟု မေးခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်း အနည်းငယ်မျှပင် ရှိနိုင်သည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ မျောက်က ၎င်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ၊ လက်ငင်းမှီသော အရာမှန်သမျှကို ဆွဲဖျက်ခြင်းသည် ၎င်း၏ သဘာဝသာဖြစ်ကြောင်း ရိုးရိုးဖြေခဲ့သည်။

ဤသတ္တဝါသည် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်မျှမဟုတ်ဘဲ၊ နက်နဲစွာ စွဲမြဲနေသော၊ ပြင်မရနိုင်သည့် ဖျက်ဆီးတတ်သော အကျင့်ကြောင့် ပြုမူနေကြောင်း မြင်သောအခါ ဘုရားလောင်းက မည်သည့်ကရုဏာ သို့မဟုတ် ဆင်ခြင်ခြင်းမျှဖြင့်မျှ ၎င်းကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်မဟုတ်ဟု နားလည်ခဲ့သည်။ ပြင်၍မရနိုင်သည့်အရာကို ပြင်ရန် ထပ်မံ ကြိုးပမ်းခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး၊ မျောက်ကို ဥယျာဉ်မှ လုံးလုံး နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

ဤဇာတ်တော်ကို ဆုံးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဖွားမြင်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယနေ့ ဥယျာဉ်မှူး၏ သားငယ်သည် ထိုရက်ပိုင်းက သစ်ရွက်ဖျက်ဆီးသော မျောက်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိုမျောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော လူကြွယ်ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ အကြောင်းမဲ့ သစ်ရွက်များကို တစ်ချိန်က ဆွဲဖျက်ခဲ့သည့် ထိုအကျင့်ဟောင်းသည် ဘဝများကို ဖြတ်ကျော်၍ မပြောင်းလဲဘဲ၊ သာဝတ္ထိ ဥယျာဉ်တွင် သားငယ်ကလေး၏ စိတ်ထဲ၌ ယခုတိုင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်တော်က စိတ်ပူနေသော ရဟန်းတို့အား ပေးခဲ့သည်မှာ ကလေး၏ နှိပ်စက်မှုအတွက် ဖြေရှင်းချက်မဟုတ်ပေ။ ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကအချက်မှာ အချို့သောအကျင့်များသည် မည်မျှပင် ပြုပြင်ခံရစေ၊ နှင်ထုတ်ခံရစေ ဘဝများကို ဖြတ်ကျော်၍ ဆက်လက်တည်ရှိနေတတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အစား ထိုအပြုအမူကို ၎င်း၏ အမှန်တကယ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုနိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဆင်ခြင်ချက်ဖြင့် ဖြေရှင်းရမည့် လှည့်ကွက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ရှေးဘဝတွင် ထိုကဲ့သို့သော တောင်းပန်မှုကိုပင် ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြပြီးသော တည်ငြိမ်သည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

အချို့ဇာတ်တော်များသည် ခက်ခဲသော အပြုအမူရှေ့တွင် စိတ်ရှည်စွာ ဖြတ်သန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကြသော်လည်း၊ ဤဇာတ်တော်သည် တူညီသော အခြေအနေမှ ကွဲပြားသော၊ အရေးကြီးမှုတူညီသည့် သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ထုတ်ယူသည်။ ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏ ရိုးသားသော မေးခွန်းကို မေးပြီး ရိုးသားသော အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် မျောက်နှင့် ဆက်လက်ငြင်းခုံခြင်း သို့မဟုတ် ၎င်းကို ရပ်ရန် လိမ္မာသော နည်းလမ်းကို ရှာဖွေခြင်းတို့ကို မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ ဖျက်ဆီးတတ်ခြင်းသည် မိမိ၏ သဘာဝသာဖြစ်ကြောင်း လွတ်လပ်စွာ ဝန်ခံသော သတ္တဝါသည် သင်သိရန်လိုအပ်သမျှကို ရှင်းပြပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါကို ၎င်း၏အကျင့်များက ဆက်လက်ထိခိုက်နိုင်သည့် နေရာမှ ဖယ်ရှားခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ သတ္တဝါ၏ ကိုယ်ပိုင်ရိုးသားမှုနှင့် ဥယျာဉ်၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် လိုအပ်ချက်ကို လေးစားသော တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်တတ်သည်။