ଗୋପାଳବାଳ ଭଜନ (ଭାବୟାମି ଗୋପାଳବାଳମ୍)
ଅନ୍ନମାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସଂସ୍କୃତ କୀର୍ତ୍ତନ, ଯେଉଁଥିରେ ତିରୁମଳରେ ପୂଜିତ ଗୋପାଳବାଳ ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ — କମରରେ ଝୁଣ୍ଟି ଘଣ୍ଟି ଓ ହାତରେ ନବନୀତ ସହ — ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକ
ମୁଁ ଗୋପାଳବାଳକଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ମନ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ତାଙ୍କର ସେହି ଚରଣକୁ ସର୍ବଦା ଚିନ୍ତନ କରେ।
ଶ୍ଲୋକ 1
ତାଙ୍କ କଟିରେ ବନ୍ଧା ମେଖଲା, ଯାହାର ଖଚିତ ମଣିଘଣ୍ଟିକା ସମୂହର ନାଦରେ ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ବକ୍ର ପଦଚାଳନାର ଘଣ୍ଟି ନାଦରେ ସଙ୍କୁଳିତ, ସେ ଚପଳ ନୃତ୍ୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଳାସମୟ।
ଶ୍ଲୋକ 2
ଯେ ହସ୍ତରେ ନବନୀତ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବଗଣଙ୍କ ଭାବନାରେ ଶୋଭିତ ତାଙ୍କର ଚରଣ; ତିରୁବେଙ୍କଟାଚଳରେ ବିରାଜମାନ, ଅନୁପମ ହରି, ପରମ ପୁରୁଷ, ସେହି ଗୋପାଳବାଳକ।
ଶ୍ଲୋକ 3
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
ବୁଧବାର, ଗୁରୁବାର ଓ ଏକାଦଶୀ
ପ୍ରାତଃକାଳ କିମ୍ବା ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟ
ତୁଳସୀ ପତ୍ର, ଲହୁଣୀ, ମିଶ୍ରି ଓ ହଳଦିଆ ଫୁଲ
- ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତି, ପରମାନନ୍ଦ ଓ ଚିନ୍ତା ମୁକ୍ତି
ପୃଷ୍ଠଭୂମି
ଏହି ସଂସ୍କୃତ କୀର୍ତ୍ତନଟି ତାଲ୍ଲାପାକା ଅନ୍ନମାଚାର୍ଯ୍ୟ (ଆନୁମାନିକ ୧୪୦୮–୧୫୦୩) ରଚିତ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ସେ ଜଣେ ତେଲୁଗୁ ରଚୟିତା, ଯିଏ ତିରୁମଳରେ ଭଗବାନ ବେଙ୍କଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗାନ କରିଥିଲେ; ପାରମ୍ପରିକ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାୟ ୩୨,୦୦୦ ସଙ୍କୀର୍ତ୍ତନର ଶ୍ରେୟ ଦିଆଯାଏ, ଯାହା ମୁଖ୍ୟତଃ ତେଲୁଗୁରେ ଏବଂ କିଛି ସଂସ୍କୃତରେ ରଚିତ। ଏହି ପାଠ ବେଙ୍କଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ସଂସ୍କୃତ କୃତିର ସଂଗ୍ରହ ‘ସଂସ୍କୃତ ଡକ୍ୟୁମେଣ୍ଟସ୍’ରେ ସଂରକ୍ଷିତ ଅଛି। ଏହା ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତି ପରମ୍ପରାର ଅନ୍ତର୍ଗତ: ନୃତ୍ୟରତ, ନବନୀତ ଧରିଥିବା ଶିଶୁଟିର ଚିତ୍ର ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଆଧାରିତ, ଏବଂ ପାଠଟି ତାଙ୍କୁ ତିରୁବେଙ୍କଟାଚଳ ପାହାଡ଼ରେ ସ୍ଥାପିତ କରେ। ଏହା କନ୍ସର୍ଟ ଓ ମନ୍ଦିରରେ ଗାଯାଏ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ଭଳି ଉତ୍ସବରେ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି (ବାତ୍ସଲ୍ୟ ଭାବ) ଜାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ ଗାଯାଏ।
ଏହି ପାଠ ବିଷୟରେ
ରଚୟିତା: Tallapaka Annamacharya
Tallapaka Annamacharyaଙ୍କ ଅଧିକ ରଚନା
ଆପଣ କଣ ଜାଣନ୍ତି?
ଗଠନ
ଏହି ଗୀତରେ ଏକ ପଲ୍ଲବି ଓ ଦୁଇଟି ଚରଣ ଅଛି। ପଲ୍ଲବି ଧ୍ୟାନର ଏକ କ୍ରିୟା ସହ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ — ‘ମୁଁ ଧ୍ୟାନ କରେ’ (ଭାବୟାମି) ଓ ‘ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରେ’ (ଚିନ୍ତୟେହମ୍) — ଯାହା ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁ ଗୋପାଳ (କୃଷ୍ଣ)ଙ୍କ ପ୍ରତି ନିରନ୍ତର ଆନ୍ତରିକ ଧ୍ୟାନ ସ୍ଥାପନ କରେ, ଯାହାକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦଗୁଡ଼ିକ ଚିତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
ନୃତ୍ୟର ଚିତ୍ର
ପଦ ୧ ଶିଶୁ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆନନ୍ଦମୟ ଚିତ୍ର ଅଙ୍କନ କରେ: ତାଙ୍କ କମରରେ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ଥିବା ଝୁଣ୍ଟି ବାଜେ, ତାଙ୍କ ବଙ୍କା ଶିଶୁ ପାଦକ୍ଷେପ ପବନକୁ ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଖେଳୁଆ ଗତି ମନୋହରତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହା ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ‘ନଟନ’ (ନୃତ୍ୟ)କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ।
ନବନୀତର ପ୍ରତୀକ
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ତାଜା ନବନୀତ ଧରିଥିବା ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସରଳ ବିବରଣୀ ତାଙ୍କ ବାଲ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟାମି — ଗାଁ ଘରୁ ନବନୀତ ଚୋରି କରିବା — କୁ ସ୍ମରଣ କରାଇଦିଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମଧୁରତା ଓ ସ୍ନେହରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିବାର ଧାରାକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରେ।
ତିରୁମଳ ସହ ସଂଯୋଗ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ଏହି ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତିରୁବେଙ୍କଟାଚଳମ୍ (ତିରୁମଳର ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼, ଭଗବାନ ବେଙ୍କଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆବାସ)ରେ ସ୍ଥାପିତ କରେ। ଏଥିରୁ ଦେଖାଯାଏ ଯେ ହିନ୍ଦୁ ପରମ୍ପରା କୃଷ୍ଣ ଓ ବେଙ୍କଟେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ — ବିଷ୍ଣୁ — ଙ୍କ ଦୁଇ ରୂପ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏବଂ ଏହା ଦୁଇଟି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭକ୍ତି ଧାରାକୁ ସଂଯୋଗ କରେ।
ପରମ ଦିବ୍ୟତା
ଶେଷ ପଙ୍କ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ‘ପରମ ପୁରୁଷମ୍’ (ପରମ ପୁରୁଷ) ବୋଲି କହେ ଏବଂ କହେ ଯେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଚରଣର ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏହା ମନେ ପକାଇଦିଏ ଯେ ଏହି ମନୋହର ଶିଶୁ ରୂପ ପଛରେ ଭଗବାନଙ୍କ ପରମ ସତ୍ୟ ରହିଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ।
Krishna
ହିନ୍ଦୁ dharm ରୁ ଅଧିକ
ସବୁ ଦେଖନ୍ତୁସମ୍ପର୍କିତ ଶିକ୍ଷା
ସେହି ଶିକ୍ଷା, ବିଭିନ୍ନ ପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ
