ಗೋಪಾಲಬಾಲ ಸ್ತುತಿ
ಅನ್ನಮಾಚಾರ್ಯರ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕೀರ್ತನೆಯಾದ ಇದು, ಶಿಶು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೋಪಾಲಬಾಲನಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ. ಸೊಂಟದ ಗೆಜ್ಜೆಗಳ ನಾದ ಮತ್ತು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಅವನನ್ನು ತಿರುಮಲದಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಶ್ಲೋಕಗಳು
ನಾನು ಗೋಪಾಲಬಾಲನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುವ ಆತನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸದಾ ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಶ್ಲೋಕ 1
ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿರುವ ಮೇಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಸಿದ ರತ್ನಗಳ ಘಂಟೆಗಳ ಸಮೂಹದ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನೂ, ಡೊಂಕು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಗುಂಪುಗುಂಪಾದ ಝಣಝಣ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಚಂಚಲವಾದ ನೃತ್ಯದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಾಯಮಾನವಾದ ವಿಲಾಸವುಳ್ಳವನೂ ಆದ ಆ ಗೋಪಾಲಬಾಲನನ್ನು.
ಶ್ಲೋಕ 2
ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ತಾಜಾ ಬೆಣ್ಣೆಯುಳ್ಳವನೂ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಪಾದಗಳುಳ್ಳವನೂ, ತಿರುವೆಂಕಟಾಚಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನೂ, ಅನುಪಮನೂ, ಹರಿಯೂ, ಪರಮಪುರುಷನೂ ಆದ ಗೋಪಾಲಬಾಲನನ್ನು ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಶ್ಲೋಕ 3
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
ಬುಧವಾರ, ಗುರುವಾರ ಮತ್ತು ಏಕಾದಶಿ
ಬ್ರಹ್ಮ ಮುಹೂರ್ತ ಅಥವಾ ಸಂಧ್ಯಾ ಸಮಯ
ತುಳಸಿ ದಳ, ಬೆಣ್ಣೆ, ಕಲ್ಲುಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಹೂವುಗಳು
- ಪರಮ ಭಕ್ತಿ, ಮಾನಸಿಕ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ
ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಈ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕೀರ್ತನೆಯನ್ನು ತಲ್ಲಪಾಕ ಅನ್ನಮಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ (ಸುಮಾರು 1408–1503) ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ತಿರುಮಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರನಿಗಾಗಿ ಹಾಡಿದ ತೆಲುಗು ರಚನೆಕಾರರಾದ ಇವರಿಗೆ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಸುಮಾರು 32,000 ಸಂಕೀರ್ತನೆಗಳ ಶ್ರೇಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿದ್ದು, ಕೆಲವೇ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಪಠ್ಯವು ಸಂಸ್ಕೃತ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟ್ಸ್ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರನ ಕುರಿತ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕೃತಿಗಳ ಭಾಗವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಇದು ವೈಷ್ಣವ ಭಕ್ತಿ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ನರ್ತಿಸುವ ಬೆಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದ ಬಾಲಕನ ಚಿತ್ರವು ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದ ಹತ್ತನೆಯ ಸ್ಕಂಧದ ಬಾಲ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ; ಪಠ್ಯವು ಅವನನ್ನು ತಿರುವೆಂಕಟಾಚಲ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಸಂಗೀತ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ, ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿಯಂತಹ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದರ ಉದ್ದೇಶ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಭಾವದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವುದು.
ಈ ಪಠ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ
ರಚಿಸಿದವರು: Tallapaka Annamacharya
Tallapaka Annamacharya ಅವರ ಇನ್ನಷ್ಟು
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾ?
ರಚನೆ
ಈ ಕೀರ್ತನೆಗೆ ಒಂದು ಪಲ್ಲವಿ ಮತ್ತು ಎರಡು ಚರಣಗಳಿವೆ. ಪಲ್ಲವಿಯು ಧ್ಯಾನದ ಕ್ರಿಯಾಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ — ‘ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ’ (ಭಾವಯಾಮಿ) ಮತ್ತು ‘ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇನೆ’ (ಚಿಂತಯೇಹಂ) — ದಿವ್ಯ ಬಾಲ ಗೋಪಾಲನ (ಕೃಷ್ಣ) ಮೇಲೆ ನಿರಂತರ ಅಂತರಂಗದ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ; ನಂತರದ ಶ್ಲೋಕಗಳು ಅದನ್ನು ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತವೆ.
ನೃತ್ಯದ ಚಿತ್ರಣ
ಮೊದಲ ಶ್ಲೋಕವು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪುಟ್ಟ ನರ್ತಕನಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ: ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಗಂಟೆಗಳ ಕಟಿಬಂಧ ಝಣಗುಡುತ್ತದೆ, ಅಂಬೆಗಾಲಿನ ಡೋಲಾಯಮಾನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ನಾದದಿಂದ ಗಾಳಿಯನ್ನು ತುಂಬುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಆಟದ ಚಲನೆಗಳು ಮೋಹಕತೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ. ಇದು ಶಿಶು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯವಾದ ‘ನಟನ’ (ನೃತ್ಯ) ವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಬೆಣ್ಣೆಯ ಸಂಕೇತ
ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು (ನವನೀತ) ಹಿಡಿದಿರುವವನೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಸರಳ ವಿವರವು ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ತುಂಟಾಟವನ್ನು — ಗ್ರಾಮದ ಮನೆಗಳಿಂದ ಬೆಣ್ಣೆ ಕದಿಯುವುದನ್ನು — ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನೂ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಣೆ ನೀಡುವ ರೀತಿಯನ್ನೂ ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತದೆ.
ತಿರುಮಲದೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧ
ಈ ಸ್ತುತಿಯು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಈ ಶಿಶು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತಿರುವೆಂಕಟಾಚಲದಲ್ಲಿ (ತಿರುಮಲದ ಪವಿತ್ರ ಬೆಟ್ಟ, ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರನ ನೆಲೆ) ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬನೇ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ರೂಪಗಳೆಂದು ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ; ಇದು ಎರಡು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಕ್ತಿ ಧಾರೆಗಳನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಪರಮ ದೈವತ್ವ
ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ‘ಪರಮ ಪುರುಷಂ’ (ಪರಮಪುರುಷ) ಎಂದು ಕರೆದು, ಬ್ರಹ್ಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಮೋಹಕ ಬಾಲ ರೂಪದ ಹಿಂದೆ ದೇವರ ಪರಮ ಸತ್ಯವಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆರಾಧನೆಗೆ ಅರ್ಹವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಓದುಗರಿಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
Krishna
ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ನಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಸಂಬಂಧಿತ ಬೋಧನೆಗಳು
ಅದೇ ಬೋಧನೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ