சங்கல்பம்

சங்கல்பம் என்ற சொல், இணக்கமான, முழுமையான என்ற பொருளுடைய ஸம் என்பதையும், புனித உறுதி என்ற பொருளுடைய கல்பம் என்பதையும் இணைக்கிறது; எந்த வேதப் பூஜை, யஜ்ஞம் அல்லது விரதத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன்பும் எடுக்கப்படும் கம்பீரமான உறுதிமொழியை அது குறிக்கிறது. நவீன உளவியல் சொற்களில், சங்கல்பம் நோக்கத்தை நினைவுடன் நிர்ணயிக்கும் உச்சபட்ச பயிற்சியாகச் செயல்படுகிறது; கடந்தகால வருத்தத்திலும் எதிர்கால பதற்றத்திலும் நாள்பட்டுச் சிதறும் மனத்தை ஒன்று சேர்த்து, கையில் உள்ள புனிதப் பணியின் மீது ஒற்றை ஒளிக்கற்றை போலக் குவிக்கிறது.

உறுதிமொழி, ஓம் விஷ்ணுர் விஷ்ணுர் விஷ்ணுஃ என்ற அழைப்புடன் தொடங்குகிறது; விஷ்ணு மூன்று முறை குறிப்பிடப்படுகிறார். பின்னர் புராணங்களின் பரந்த அண்டவியல் கணக்கீடு முழுமையாக ஓதப்படுகிறது: தற்போதைய கல்பம், சுவேதவராக கல்பம் எனப்படும் வெண் பன்றி பெயரிலானது; தற்போதைய வைவஸ்வத மன்வந்தரம், அந்த யுகத்திற்குள் உள்ள பதினான்கு பெரும் சுழற்சிகளில் ஒன்று; அதற்குள் இருபத்தெட்டாம் (28) யுகம், அதாவது பிரபஞ்ச காலம். ஒரு தனிப்பட்ட சொல்லும் உச்சரிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, இந்த ஒற்றை உறுதிமொழியை சாதாரண மனித கணக்கீட்டை மிஞ்சும் கால அளவில் இது நிலைநிறுத்துகிறது.

உறுதிமொழி எடுப்பவர் சிறிது நீர், உடையாத புனித அரிசி மணிகளான அக்ஷதை, மலர்கள், ஒரு நாணயம் அல்லது வெற்றிலைப் பாக்கை வலது உள்ளங்கையில் குவித்து ஏந்துகிறார். இச்சிறிய பௌதிகப் பொருட்கள் உறுதிமொழிக்குத் தொட்டுப் பிடிக்கக்கூடிய ஒரு நங்கூரத்தை அளிக்கின்றன; ஏனெனில் வெற்றுக் காற்றில் சொல்லப்படும் உறுதி, கை விடுவிக்கப்படவிருக்கும் நீரால் முத்திரையிடப்படும் உறுதியைவிட மிக எளிதில் கரைந்துவிடுகிறது.

எந்த தனிப்பட்ட நோக்கத்தையும் சொல்வதற்கு முன், உறுதிமொழி எடுப்பவர் பிரபஞ்ச காலத்தையும், ஆண்டு, மாதம், நாளையும், சடங்கு நடைபெறும் பௌதிக இடத்துடன் சேர்த்து ஓதுகிறார். தேசம், இடம், காலம், நேரம் ஆகியவற்றில் இந்த நிலைப்பாடு, உறுதிமொழியை எந்த குறிப்பிட்ட சூழலிலிருந்தும் மிதந்து செல்ல விடாமல், தற்போதைய கணத்தின் சரியான ஒருங்கிணைப்புகளுக்குள் நிலைநிறுத்துகிறது.

பிரபஞ்ச காலமும் பௌதிக இடமும் பெயரிடப்பட்ட பின்னரே, பக்தர் தமது சொந்தப் பெயரையும், கோத்திரத்தையும், உறுதிமொழியின் பின்னுள்ள குறிப்பிட்ட ஆன்மிக நோக்கத்தையும் அறிவிக்கிறார்; அது அமைதியாகவோ, ஆன்மிக வளர்ச்சியாகவோ, நன்றியுணர்வாகவோ, வேறு உறுதியான இலக்காகவோ இருக்கலாம். தன்னையும் தன் நோக்கத்தையும் வரிசையில் கடைசியாகவே வைக்கின்றனர்; தனிப்பட்ட உறுதிமொழிக்குச் சூழலைத் தருகின்ற பரந்த அண்டவியல் சட்டகமும் உடனடி பௌதிகச் சூழலும் அதற்கு முன் வருகின்றன.

பின்னர், நீரும் மலர்களும் ஒரு செப்புத் தட்டின் மீதோ தெய்வத்தின் பாதங்களிலோ மெதுவாக விடுவிக்கப்படுகின்றன; கையிலிருந்து அவை நீங்கும் அந்தக் கணத்தில் உறுதிமொழி முத்திரையிடப்படுகிறது. இந்த விடுவித்தல் அலங்காரமான அலங்காரச் செயல் அல்ல; உறுதிமொழியின் உண்மையான நிறைவு அது; மனத்தில் மௌனமாகப் பிடித்துவைக்கப்பட்ட நோக்கம், தெய்வத்தின் முன் மாற்ற முடியாத உறுதியாக மாறும் பௌதிகக் கணம் அது.

உண்மையான சடங்கைத் தொடங்க ஆவல்கொண்ட பக்தர், நேராக தம் நோக்கத்தைப் பெயரிடுவதற்குத் தாவ ஆசைப்படலாம்; ஆனால் வரிசை ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்திற்காக, முதலில் பிரபஞ்ச காலமும் பௌதிக இடமும் வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. கல்பம், மன்வந்தரம், யுகம் ஆகியவற்றைப் பெயரிடுவது, தனி மனிதனின் நோக்கத்தை அத்தகைய பெரும் கால அளவுக்குள் வைக்கிறது. சுயமுக்கியத்துவத்தின் எந்த அம்சமும் உறுதிமொழியில் இருந்திருக்கக்கூடுமெனில், அது தனிப்பட்ட பெயர் உச்சரிக்கப்படுவதற்கு முன்பே அமைதியாகக் கரைக்கப்படுகிறது. தன்னை சுவேதவராக கல்பத்திற்குள் நிலைநிறுத்திக்கொண்ட பக்தர், தன் சிறிய நோக்கத்தை பிரபஞ்சத்தின் மையமாக நம்ப முடியாது; ஏதேனும் வேண்டுதல் செய்யப்படுவதற்கு முன்பே பணிவை விதைக்கவே இவ்வரிசை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

முறையான கோயில் சடங்குக்கு வெளியேயும், வேலை, தியானம், அல்லது உணவுக்கு முன் எடுக்கப்படும் ஒரு சிறிய மௌனமான சங்கல்பம், சாதாரண வழக்கத்தை கர்ம யோகத்தின் ஒரு வடிவமாக மாற்றக்கூடும். ஏன் அது செய்யப்படுகிறது என்ற முழு உணர்வுடன் மேற்கொள்ளப்படும் நோக்கமுள்ள செயலாக அது ஆகிறது. நீர், அரிசி, செப்புத் தட்டுடன் கூடிய முழு சடங்கு வடிவம் இயல்பாக இந்தச் சுருக்கமான வடிவில் அடங்குகிறது. ஒருவர் எங்கு நிற்கிறார், எப்போது நிற்கிறார், ஏன் செயல்படப்போகிறார் என்று பெயரிடும் அடிப்படை அமைப்பு, கையில் பௌதிகப் பொருட்கள் எதுவும் இல்லாவிட்டாலும் அப்படியே நிலைக்கிறது. முறையான சடங்கு நீரும் மலர்களுடனும் செய்வதை, ஒரு முப்பது விநாடி இடைவேளை கவனத்தால் மட்டுமே செய்கிறது; இரண்டும் ஒரே அடிப்படைப் பணியைச் செய்கின்றன: செயல்படுவதற்கு முன் சிதறிய மனத்தை ஒன்று சேர்ப்பது.

ஒருவரின் மனத்தில் தனிமையில் உருவாகும் மௌனமான நோக்கத்தை, யாருக்கும் தெரியாமலேயே மாற்றலாம், மென்மையாக்கலாம், அல்லது கைவிடலாம்—அதை வைத்திருந்தவருக்கே கூட ஒரு வகையில் அது இருந்ததாகத் தெரியாமல். சங்கல்பம் இந்த அமைதியான அரிப்பை எதிர்க்கிறது; யாரும் கேட்காவிட்டாலும், உறுதிமொழியைச் சொல்லாக உச்சரிக்கவோ குறைந்தபட்சம் சொற்களாக வடிவமைக்கவோ வலியுறுத்துகிறது. தெளிவான மொழி வடிவம் பெற்று, பின்னர் நீர் விடுவிக்கப்படுவதால் முத்திரையிடப்பட்ட உறுதி, விழிப்புணர்வில் கடந்து சென்ற ஒரு மனநிலையைவிட, அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதியை நெருங்குகிறது. இதனாலேயே வடிவம் உணர்வைப் போலவே முக்கியமானது. நன்றாக கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்ற தெளிவற்ற விருப்பம் இன்னும் சங்கல்பம் அல்ல; ஆனால் அதே விருப்பம் உரக்கப் பெயரிடப்பட்டு, காலத்திலும் இடத்திலும் நிலைநிறுத்தப்பட்டு, கையிலிருந்து நீர் விடுவிக்கப்படுவதன் மூலம் முத்திரையிடப்பட்டால், அது பக்தர் கடைப்பிடிக்கக் கடமைப்பட்ட ஒன்றாக மாறுகிறது.