சங்கு

சமுத்ர மதனம், அதாவது தேவர்களும் அசுரர்களும் அமிர்தத்தைத் தேடி இணைந்து பிரபஞ்சக் கடலைக் கடைந்ததில் வெளிப்பட்ட செல்வங்களில் சங்கும் ஒன்று என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. லட்சுமி தேவியை உருவாக்கிய அதே கடைதலிலேயே சங்கும் தோன்றியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்தப் பொதுவான தோற்றமே, மரபு சங்கை லட்சுமியின் சகோதரன் என்று அழைப்பதற்கும், அதை மங்களம், செழிப்பு, இல்லத்தில் தேவியின் இருப்போடு பிரிக்க முடியாததாகக் கருதுவதற்கும் காரணம். செல்வத்தின் தேவியை உலகுக்கு அளித்த அதே கடைதலின் ஆழத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஓர் ஓடு, பக்தரின் பார்வையில் அவளுடைய புனிதத்தின் ஒரு பகுதியைத் தாங்குகிறது.

நூல்களில் மிகப் புகழ்பெற்ற சங்கு பாஞ்சஜன்யம்; இது விஷ்ணுவின் தனிப்பட்ட சங்கு; மகாபாரதத்தில் கிருஷ்ணர் தாமே அதை ஏந்தியிருந்தார். பகவத் கீதை குருக்ஷேத்திரத்தில் அணிவகுத்த படைகளுடன் தனது முதல் அத்தியாயத்தைத் தொடங்குகிறது; சுலோகம் 1.15 கிருஷ்ணர் பாஞ்சஜன்யத்தை முழக்குவதை, பீமனின் சங்கான பௌண்ட்ரத்துடன் சேர்த்துப் பெயரிடுகிறது. ஓர் அம்பு கூட எய்யப்படுவதற்கு முன்பே, அந்த முழக்கம் போர்க்களம் முழுவதும் பரவி தர்மத்தின் பக்கத்தை அறிவிக்கிறது. அர்ஜுனனின் சொந்தச் சங்கான தேவதத்தம் அதைத் தொடர்ந்துவரும் சுலோகங்களில் அதே பாடலில் இணைகிறது; இச்சங்குகள் சேர்ந்து, தீர்க்கமான கணத்தின் வாசலில் நேர்மையான உறுதியை அறிவிப்பதுடன் சங்கு நிலையாகப் பிணைக்கப்படுகிறது.

சங்குகள் அவற்றின் இயற்கைச் சுருளின் திசையைப் பொறுத்து வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. பெரும்பாலானவை இடப்பக்கமாகச் சுருளும்; அவை வாமாவர்த்தி எனப்படுகின்றன; வழிபாட்டிலும் சடங்கு அறிவிப்பிலும் ஊதப்படுவது இந்த பொதுவான வடிவமே. வலப்பக்கமாகச் சுருளும் மிக அரிய வடிவம் தக்ஷிணாவர்த்தி எனப்படுகிறது; அது லட்சுமியின் நேரடி வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது. அது ஊதுவதற்கல்ல, அமைதியான சடங்குப் பயன்பாட்டுக்கே ஒதுக்கப்படுகிறது; தேவியின் இருப்பிடமாக இல்லச் சன்னதிக்கு அருகில் நீர் நிரப்பி வைக்கப்படுகிறது. இவ்விரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு உண்மையான தீவிரத்துடன் கருதப்படுகிறது; ஏனெனில் தக்ஷிணாவர்த்தி சங்கை சாதாரண ஊதும் சங்கைப் போல பயன்படுத்துவது, அது உருவகப்படுத்தும் தேவிக்கு அவமதிப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

சங்கின் முழக்கம் நிலையான, எதிரொலிக்கும் ஒலியைக் கொண்டுள்ளது; அதை பக்தர்கள் புனித அட்சரமான ஓம் என்பதற்கு ஒப்பிடுகின்றனர்; இந்த ஒப்பீடே ஆரத்திக்கு முன்பும் பின்பும், கோயில் மற்றும் இல்ல வழிபாட்டின் பிற முக்கிய தருணங்களிலும் சங்கு ஏன் ஊதப்படுகிறது என்பதன் மையமாகும். ஒலி ஓர் எல்லையைக் குறிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. அதற்கு முன்னர் இருந்த சாதாரண இரைச்சலையும் கவனச்சிதறலையும் இடத்திலிருந்து நீக்குகிறது; அதைத் தொடர்ந்து வருவது நாள் வியாபாரத்துக்கல்ல, புனித காலத்துக்குரியது என்று அறிவிக்கிறது. இக்காரணத்தினாலேயே பல இல்லங்கள் தங்கள் தினசரி பூஜையின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் சங்கை ஊதுகின்றனர்; அதன் ஒலியால் பக்தி நடைமுறையைச் சூழ்ந்து நிறுத்துகின்றனர்.

ஒரு சங்கின் உள்ளே இரவு முழுவதும் வைக்கப்படும் நீர் சங்கோதகம் எனப்படுகிறது; அது சங்கின் சொந்த புனிதத்தன்மையில் ஒரு அளவைப் பெறுவதாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த நீர் பாரம்பரியமாக இல்லமெங்கும் தெளிக்கப்பட்டு, ஆரத்திக்குப் பின் ஆசீர்வாதத்தின் நிறைவு சைகையாகப் பக்தர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. அப்போதுதான் முடிந்த வழிபாட்டை சன்னதிக்கு அப்பால் வீட்டின் மற்ற பகுதிகளுக்கும் எடுத்துச் செல்கிறது. சில பக்தர்கள், சங்கின் கால்சியம் உள்ளடக்கம் இரவு முழுவதும் அதில் நிற்கும் நீரை லேசாகக் கனிமமாக்குகிறது என்று ஒரு நடைமுறைப் பயனையும் குறிப்பிடுகின்றனர்; ஆயினும் மரபின் சொந்த வலியுறுத்தல் நீரின் சடங்குப் புனிதத்தன்மையின் மீதே உள்ளது, அதன் வேதியியல் பற்றிய எந்த உரிமைகோரலின் மீதும் அல்ல.

வழிபாட்டுக்காக வைக்கப்படும் சங்கு, நேரடியாக மேசையிலோ அலமாரியிலோ அல்லாமல், செம்பு, பித்தளை அல்லது வெள்ளியால் ஆன சுத்தமான பீடத்தில் வைக்கப்படுகிறது. அதன் கூர்மையான முனை, பெரும்பாலும் அலகு என்று அழைக்கப்படுவது, அதனுடன் பீடத்தில் இருக்கும் தெய்வத்தை நோக்கித் திருப்பப்படுகிறது. ஒரே பலிபீடத்தில் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு ஊதும் சங்குகளை வைக்க வேண்டாம் என்று மரபு அறிவுறுத்துகிறது; ஏனெனில் ஒவ்வொன்றும் பொருந்தும் இணையில் ஒன்றாக அல்லாமல், தனக்கென முழுமையான சடங்குக் குரலாகக் கருதப்படுகிறது. தக்ஷிணாவர்த்தி சங்கு, ஒரு இல்லத்துக்கு அது கிடைக்கும் பாக்கியம் இருக்குமானால், தூய நீர் அல்லது கங்கை நீரால் நிரப்பப்பட்டு, சன்னதியின் வடகிழக்குத் திசையை நோக்கி வைக்கப்பட்ட ஒரு புதிய மலருடன் வைக்கப்படுகிறது.

இல்லப் பீடத்துக்கு அப்பால், கோயில் வாழ்க்கையின் ஒரு நிலையான அங்கமாகவும் சங்கு தொடர்கிறது; ஒவ்வொரு காலையிலும் கருவறை திறக்கப்படும்போதும், ஆரத்தியின்போதும், வழிபாட்டு வரிசையின் நாளின் பிற திருப்புமுனைகளிலும் அது முழக்கப்படுகிறது. அதன் பயன்பாட்டில் பயிற்சி பெற்ற அர்ச்சகர்கள், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மூச்சின் மூலம் நீண்ட, நிலையான முழக்கத்தை எழுப்ப கற்றுக்கொள்கின்றனர். சங்கைச் சரியாக ஊதும் பழக்கம் நுரையீரலையும் உதரவிதானத்தையும் பயிற்றுவிக்கிறது என்று பரவலாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆயினும் பக்தர்கள் இதை பக்தியின் நோக்கமாகவன்றி, அதன் வரவேற்கத்தக்க துணை விளைவாகவே கருதுகின்றனர். கோயில் வாழ்வில் சங்கின் பங்கு, மகாபாரதத்தில் அதன் பங்கைப் பிரதிபலிக்கிறது: சாதாரணமான எதனுடனும் குழப்பிக்கொள்ள முடியாத ஒலியுடன் முக்கியமான ஒன்றின் தொடக்கத்தைக் குறிப்பது.

பாற்கடல் கடைதலிலிருந்து குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களம் வரை, காலை ஆரத்தி நடக்கும் சாதாரண இல்லம் வரை, சங்கு அது தோன்றும் ஒவ்வொரு சூழலிலும் ஒரு பொருளின் நூலை எடுத்துச் செல்கிறது: ஒரு வாசல் கடக்கப்பட்டுவிட்டது என்றும், அதற்குப் பின் வருவது புனிதமானது, உறுதியானது, அல்லது இரண்டுமே என்றும் அறிவிக்கும் ஒலி. எவ்வளவு சுருக்கமாக இருந்தாலும், சங்கை ஊதுவது என்பது அந்தப் பழங்கால அறிவிப்பிலிருந்து தனது சிறு வழிபாட்டு கணத்துக்காக ஏதோ ஒன்றைக் கடன் வாங்குவதாகும்; தர்மத்தின் வெற்றியை ஒரு காலத்தில் அறிவித்த அதே குரலுடன் தினசரி பூஜையை இணைப்பதாகும்.