சிரவணபெலகொலா

பாகுபலி, ஜைன மதத்தின் முதல் தீர்த்தங்கரரான ரிஷபதேவரின் இரண்டாவது மகனும், சக்கரவர்த்தி பரதரின் இளைய சகோதரரும் ஆவார். ஜினசேனரின் ஆதிபுராணத்தின் 36-ஆம் அத்தியாயத்தின்படி, பரதர் உலகளாவிய இறையாண்மைக்கு உரிமை கோரியதால் சகோதரர்களுக்கிடையே எழுந்த பூசல், வெளிப்படையான போருக்குப் பதிலாக மூன்று போட்டிகளால் தீர்க்கப்பட்டது: ஒருவரை ஒருவர் உற்றுப் பார்த்தல், நீர்ப் போட்டி மற்றும் மல்யுத்தம். மூன்றிலும் பாகுபலி வென்றார். தோல்வியால் சினமுற்ற பரதர் தமது தெய்வீக ஆயுதமான சக்ர ரத்னத்தைத் தனது சொந்த சகோதரன் மேல் ஏவியபோது, அந்த ஆயுதம் பாகுபலியை வெல்ல முடியாதவராகக் கண்டு, அவரது பாதங்களில் சக்தியற்று விழுந்தது.

தனது வெற்றியை ருசிப்பதற்குப் பதிலாக, வெற்றியின் அந்தத் தருணத்திலேயே பாகுபலி ஆழ்ந்த ஆன்மிக மனச்சோர்வின் அலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டார். உலகப் பதவியின் வீண்தன்மையையும், இரு சகோதரர்களைப் போரின் விளிம்புக்குத் தள்ளிய நில ஆளுமைப் பெருமையையும் உணர்ந்து, அவர் தாம் இப்போது காத்த அரியணையை விட காட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து, அந்த இடத்திலேயே தமது இராஜ்யத்தைத் துறந்தார்.

பாகுபலி முழு ஓராண்டு காலம் தொடர்ச்சியான, அசையாத காயோத்சர்க்க தியானத்தில் (முழுமையான உடல் நிச்சலத்தின் நின்ற நிலை) நின்றார். பருவங்கள் அவரது அசையாத உடலின் மேல் கடந்தபோது, கொடிகள் அவரது கால்களைச் சுற்றி வளர்ந்தன; அவரது பாதங்களில் எறும்புப் புற்றுகள் உருவாயின. அவரது இதயம், பரதருடனான அவரது போட்டியையே தூண்டிய அந்தத் தன்மையாகிய, அகங்காரத்தின் கடைசி நுட்பமான சுவட்டைக் கரைத்தபோதுதான் அவர் கேவலஞானம், எல்லையற்ற சர்வஞ்ஞத்தை அடைந்தார். இந்த காலச் சுழற்சியின் அரைப் பகுதியில் முதலில் இறுதி விடுதலையான மோட்சத்தை அடைந்த ஆன்மாக்களில் ஒருவராக ஜைன மரபு அவரைக் கணக்கிடுகிறது; வெற்றி வேறொரு பந்தமாக இல்லாமல் ஏதாவது மேலானதாக ஆவதற்கு முன், பெருமையையே விட்டொழிக்க வேண்டியிருந்த ஆன்மா அவர்.

இதே கதைதான் இன்று கர்நாடகத்திலுள்ள ஷ்ரவணபெலகொலாவிற்கு யாத்ரீகர்களை ஈர்க்கிறது; அங்கே விந்த்யகிரி மலையின் உச்சியில் கோமடேஸ்வரராக பாகுபலியின் 57 அடி ஒற்றைக்கல் திருவுருவம் நிற்கிறது; இது கங்க அமைச்சர் சாமுண்டராயரின் ஆதரவின் கீழ் கி.பி. 981-இல் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. ஒரே கிரானைட் பாறையிலிருந்து செதுக்கப்பட்ட இது, பண்டைய உலகில் எங்கும் உள்ள மிக உயரமான சுதந்திரமாக நிற்கும் ஒற்றைக்கல் சிலைகளில் ஒன்றாக நிலைக்கிறது; உச்சியிலுள்ள கோயில் வளாகத்திற்கு சுமார் அறுநூற்று ஐம்பது கல்லில் செதுக்கப்பட்ட படிகளில் ஏறி இன்று அடையலாம்.

ஷ்ரவணபெலகொலா தனது புனிதத்தை ஒரு மலையில் அல்லாமல் இரண்டு மலைகளில் தாங்குகிறது. தெற்குச் சிகரமான விந்த்யகிரி கி.பி. 10-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் தனது கோயில் வளாகத்தைத் தாங்கி, மாபெரும் சிலையையே தன்னில் கொண்டுள்ளது. வடக்குச் சிகரமான சந்திரகிரி, கி.மு. 3-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்திய மிகப் பழமையான பசதிகளின் தொகுப்பைப் பாதுகாக்கிறது; அங்கே பேரரசர் சந்திரகுப்த மௌரியரும் ஆசார்ய பத்ரபாகுவும் சல்லேகனா பயிற்சி செய்ததாக மரபு கூறுகிறது; அது உடலைத் துறப்பதன் இறுதி, உணர்வுபூர்வமான துறவைக் குறிக்கும் தானாக முன்வந்த உண்ணாவிரத மரணம். இரு மலைகளுக்கும் இடையே பேலகோலா என்ற புனிதக் குளம் உள்ளது; அதாவது வெள்ளைக் குளம்; அதன் பெயரிலேயே முழு நகரமும் பெயர் பெற்றுள்ளது.

ஒவ்வொரு பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை, உலகெங்கிலுமிருந்து லட்சக்கணக்கான யாத்ரீகர்கள் மஹாமஸ்தகாபிஷேகம் எனும் பெரும் தலை அபிஷேக விழாவுக்காக ஷ்ரவணபெலகொலாவில் கூடுகின்றனர். பூசாரிகளும் பக்தர்களும் நேரடியாக பாகுபலியின் தலையின் மேல் அபிஷேகம் ஊற்ற ஏறிச் செல்லக்கூடிய வகையில் சிலையின் பின்புறம் சாரம் எழுப்பப்படுகிறது: தூய நீர், பால், கரும்புச்சாறு, குங்குமப்பூ விழுது, சந்தனக் குழம்பு ஆகியவற்றுடன், சிலையின் முழு உயரத்திலும் பூக்களும் தங்க நாணயங்களும் மென்மையாக வழிந்து பொழியப்படுகின்றன. இந்த விழா ஆன்மாவையே நீராட்டும் செயலாகக் கருதப்படுகிறது; பாகுபலியின் சொந்த நிச்சலத்தின் ஆண்டு முதலில் உருவகப்படுத்திய அகிம்சை மற்றும் பற்றின்மை என்ற அதே நற்குணங்களால் உலக அசுத்தங்கள் கழுவப்படுகின்றன.

இன்றும் யாத்ரீகர்கள் திருவுருவத்தின் அடித்தளத்தில் பாரம்பரிய துதிப்பாடலை ஓதுகின்றனர்: பாகுபலி மஹாவீர, த்யாக மூர்த்தி நமோஸ்துதே, அஹிம்ஸா பரமோ தர்மஃ, ஜைன ஶாஸன மங்களம்; ஓ வலிமைமிக்க பாகுபலியே, உன்னத துறவின் வடிவே, உமது நித்திய நிச்சலத்திற்கு வணங்குகிறோம்; அகிம்சையே உன்னதமான ஆன்மிக வழி; ஜினரின் ஒளிமிக்க ஆசீர்வாதம். இந்த வார்த்தைகள், இன்று மலையடிவாரத்தில் நிற்கும் யாத்ரீகரை, சிலை மேலே ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலாகக் கல்லில் அசையாமல் நிலைநிறுத்தும் அதே நற்குணத்துடன் இணைக்கின்றன.

ஜைன மற்றும் இந்து மரபுகள் இரண்டிலும் உள்ள பெரும்பாலான துறவுக் கதைகள், அதிகாரத்தின் வெறுமையை ஆண்டுகள் ஆட்சியில் சுவைத்த பிறகு அதை விட்டு நடந்து செல்லும் ஒரு உருவத்தைப் பின்பற்றுகின்றன; அல்லது அரியணையை ஒருபோதும் விரும்பியதே இல்லாதவரைப் பின்பற்றுகின்றன. பாகுபலியின் கதை தனித்துவமானது; ஏனெனில் அவர் தனது அதிகாரத்திற்கான உரிமை மிகவும் பாதுகாப்பாக இருந்த அந்தத் தனிக் கணத்தில் துறந்தார்; அதே போட்டியில் மூத்த சகோதரரின் படைகளையும் அவரது சொந்த ஆயுதத்தையும் வென்ற பின். அந்தக் கதை அளிக்கும் பாடம், பாகுபலிக்கு ஆளும் வலிமையோ உரிமையோ இல்லை என்பதல்ல; மாறாக, தமது சொந்த வெற்றியைத் தூண்டும் பெருமையே, ஆழமான அமைதி சாத்தியமாவதற்கு முன் கைவிடப்பட வேண்டியது என்பதை அவர் உணர்ந்தார் என்பதுதான்.

விந்த்யகிரியின் உச்சிக்கு ஏறுவது, பெரும்பாலான யாத்ரீகர்களுக்கு, அதுவே ஒரு உடல் சார்ந்த பக்திச் செயல்; வெயிலில் சூடேறிய கல் காலடியில் இருந்தபோதும் வெறுங்காலுடன் மேற்கொள்ளப்படுகிறது; அறுநூற்று ஐம்பது படிகள் தொடங்குவதற்கு வெகு முன்பே காலணிகள் ஒதுக்கப்படுகின்றன. ஏறுதலே பாகுபலியின் சொந்த ஒழுக்கத்தின் ஒரு சிறு எதிரொலியாகக் கருதப்படுகிறது: மேலே காத்திருக்கும் ஒன்றின் பொருட்டு உடல் அசௌகரியத்தை ஏற்கும் விருப்பம்; யாத்ரீகர் சிலையின் அடிவாரத்தை அடைந்து, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் செதுக்கப்பட்ட அமைதியான, அசையாத முகத்தை நிமிர்ந்து பார்ப்பதற்கு வெகு முன்பே இந்த விருப்பம் தோன்றுகிறது.