मम नेत्रेषु वस नन्दलाल
इदं षोडशशताब्दीकवयित्र्या मीराबाय्या विरचितं भक्तिगीतम्। अत्र सा कृष्णं स्वनेत्रयोः निवसितुं प्रार्थयति। तस्य श्यामसुन्दरं रूपं, विशालनेत्रे, वेणुं, आभूषणानि च प्रेम्णा वर्णयन्ती भक्तेषु तस्य दयां गायति।
पद्यानि
नन्दलालः मम नेत्रयोः वसति।
श्लोकः 1
तस्य मोहकं रूपं, श्यामवर्णः, विशाले सुन्दरे नेत्रे च।
श्लोकः 2
तस्य अधरौ वेणोः अमृतं स्रवतः, वनपुष्पमाला च तस्य वक्षः शोभयति।
श्लोकः 3
कट्यां लघवः घण्टिकाः शोभन्ते, तस्य नूपुरशब्दः मधुरः मनोहरः च।
श्लोकः 4
मीरायाः प्रभुः, यः सन्तेभ्यः सुखदायी, सः गोपालः भक्तेषु स्नेही।
श्लोकः 5
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
बुधवासरः गुरुवासरः एकादशी च
प्रातःकाले सन्ध्याकाले च
तुलसीदलानि, नवनीतं, खण्डशर्करा, पीतपुष्पं च
- पराभक्तिः, परमानन्दः, शोकनिवृत्तिः
पृष्ठभूमिः
इदं भजनं मध्यकालीनभारतस्य भक्तिपरम्परायाम् अन्तर्भवति, या देवे व्यक्तिगतभक्तिं प्राधान्येन अगृह्णात्। मीराबायी, राजकुमारी भूत्वा कृष्णस्य परिव्राजिका भक्ता जाता, ब्रजभाषायाम् इदं रचितवती – या हिन्दीभाषायाः उपभाषा कृष्णस्य बाल्यलीलाभूमित्वेन प्रसिद्धे प्रदेशे प्रचलिता। परम्परया हिन्दुभक्तिसम्मेलनेषु गीयते, विशेषतः जन्माष्टम्यादिषु कृष्णोत्सवेषु लोकप्रियम्।
अस्य पाठस्य विषये
रचयिता: Mirabai · Medieval Bhakti Poet-Saint · 16th century, Rajasthan
A Rajput princess of Mewar who renounced court life to devote herself entirely to Krishna, whom she regarded as her true husband. Her passionate devotional songs (bhajans), sung across North India to this day, describe divine love in deeply personal, often defiant terms against the social expectations of her royal household.
ज्ञातव्य-विशेषः
लेखिका
मीराबायी, षोडशशताब्दीयस्य राजस्थानस्य राजपूत्रकन्या, राजकीयजीवनं परित्यज्य कृष्णस्य परिव्राजिका भक्ता अभवत्। अयं भजनः तस्याः कृष्णं (यं सा नन्दलालम् आह्वयति) स्वनेत्रयोः स्थायिवासाय हृदयस्पर्शी प्रार्थना।
प्रतिमा
श्लोकाः कृष्णस्य मोहकं रूपं सजीवं वर्णयन्ति: कृष्णवर्णम्, विशालगभीरे नेत्रे, अमृतमाधुर्यस्राविणी वेणुः, वक्षसि वनकुसुमानां वैजयन्तीमाला, कट्यां क्षुद्रघण्टिकाः। एते विवरासाः भक्क्तिकाव्ये क्लासिकाः, ये प्रेमोत्कण्ठम् उद्दीपयितुम् अभीष्टाः।
प्रतीकवादः
तस्य नूपुरशब्दः रसालः माला च तस्य दिव्यगोपालप्रेमिकभूमिकां प्रकटयतः। प्रतिवस्तु — वेणुः, घण्टिकाः, माला — तस्य आनन्दमयक्रीडाशीलस्वभावं भक्तेषु च तस्य चुम्बकाकर्षणं सूचयन्ति।
धर्ममीमांसा
मीरा कृष्णं “भगतबच्छलगोपाल” (भक्तरक्षकः) “सन्तानसुखदायी” (सन्तेभ्यः सुखदाता) च घोषयति। इदं भक्तिपरम्परायाः बलं प्रतिबिबि – ईश्वरस्य प्रतियेकभक्तेन सह वैयक्तिकः प्रेमपूर्नः सम्बन्धः, जातिस्थानम् अविगारय सर्वेभ्यः सुलभः।
रचना
अयं भजनः सरलं पुनरुक्तं ध्रुवपदम् (“बासो मोरे नैनन में नन्दलाल”) अनुसरति, यद् भक्तिगीतेषु सामान्यम्। प्रतिश्लोकः कृष्णसौन्दर्यस्य नवांशं योजयन् ध्यानकेन्द्रं निर्माति, यत् श्रोतारं दिव्यसन्निधिं द्रष्टुम् अनुभवितुं च सहायकम्।
Krishna
हिन्दूधर्मःतः अधिकम्
सर्वं पश्यतसम्बद्धशिक्षाः
सैव शिक्षा, विविधपरम्परासु प्रतिध्वनिता
