சைன சமயத்தில் தினசரி ஆரத்தி

சமண மரபில், தினசரி ஆரத்தி என்பது தீர்த்தங்கரருக்கு ஒளி சமர்ப்பிக்கும் எளிய ஆனால் அர்த்தமுள்ள சடங்காகும்; தீர்த்தங்கரர் உள்ளார்ந்த கஷாயங்களை வென்று விடுதலைக்கான பாதையைக் காட்டியவர். 'ஆரத்தி' என்ற சொல்லே 'இருளை நீக்குதல்' என்ற பொருள்படும் சம்ஸ்கிருதச் சொல்லிலிருந்து வருகிறது; இச்சடங்கில் நெய் அல்லது எண்ணெயில் ஊறிய திரியுடன் கூடிய சிறிய உலோகத் தட்டிலான விளக்கை சிலைக்கு முன் வட்ட வடிவில் சுழற்றுவது அடங்கும். இது கோயில்களிலும் வீட்டுப் பூஜையறைகளிலும், பொதுவாகக் காலையிலும் மாலையிலும் செய்யப்படுகிறது. மென்மையான அந்த சுடர் சிலைக்குரிய பௌதிகப் படையலாகக் கருதப்படுவதில்லை; மாறாக, அது பக்தர் தம் மனதை ஒருமுகப்படுத்தவும், மரியாதையை வெளிப்படுத்தவும், தம் இதயத்திலுள்ள அறியாமை இருளை குறியீட்டு வகையில் அகற்றவும் உதவும் ஒரு வழியாகும்.

தத்துவார்த்த சூத்திரம், 9ஆம் அதிகாரம், த்ரவ்ய பூஜைக்கும் பாவ பூஜைக்கும் இடையே அடிப்படை வேறுபாட்டை வரையறுக்கிறது. த்ரவ்ய பூஜை என்பது ஆரத்தியில் அளிக்கப்படும் விளக்கு, தூபம், மலர்கள் போன்ற பௌதிகப் பொருட்களின் வழியாகச் செய்யப்படும் வழிபாடு; பாவ பூஜை என்பது இப்புறச் செயல்கள் வளர்க்க நோக்கப்படும் உள்ளார்ந்த பக்தி மற்றும் பற்றின்மை. விளக்கை தீர்த்தங்கரருக்குத் தேவைப்படும் பரிசாக ஒருபோதும் கருதுவதில்லை; ஆசைகளைக் கடந்த விடுதலை பெற்ற உயிருக்கு எந்த பக்தரிடமிருந்தும் எதுவும் தேவையில்லை என்பதே ஜைன போதனை. சுடர் முழுவதும் வழிபடுபவரின் சொந்த நலனுக்காகவே உள்ளது; அது அலையும் மனதுக்கு ஒரு நிலையான கவனக் குவிப்புப் புள்ளியை அளிக்கிறது.

இச்சடங்கு பொதுவாக தீர்த்தங்கரரைப் போற்றிப் பாடப்படும் பாடல்களுடன் நிகழ்கிறது. மிகப் பரவலாக ஓதப்படும் துதி ஜைன ஆரத்தி, அல்லது ஜினேந்திர ஆரத்தி ஆகும்; இது இரு முக்கிய ஜைனப் பிரிவுகளான திகம்பரர் மற்றும் ஸ்வேதாம்பரர்களிடையேயும், பிராந்தியத்திற்கு பிராந்தியமும் சிறிது வேறுபடுகிறது. பெரும்பாலான பதிப்புகளில், பாடல்கள் பஞ்ச பரமேஷ்டிகளான ஐந்து உயர்ந்த உயிர்களை அழைப்பதுடன் தொடங்குகின்றன — நவகார மந்திரம் வணங்கும் அதே ஐந்து பகுதி அமைப்பு: அரிஹந்தர்கள் (ஞானம் பெற்ற மனிதர்கள்), சித்தர்கள் (விடுதலை பெற்ற ஆன்மாக்கள்), ஆசார்யர்கள் (ஆன்மிகத் தலைவர்கள்), உபாத்யாயர்கள் (ஆசிரியர்கள்), மற்றும் சாதுக்கள் (துறவிகள்). இந்த அமைப்பு ஆரத்தி மரபின் கண்டுபிடிப்பு அல்ல; அது நேரடியாக நவகார மந்திரத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. அதன் ஆரம்பகாலக் குறிப்பு வியாக்யாப்ரஜ்ஞப்தி சூத்திரத்தில் தோன்றுகிறது, அதன் முதல் ஐந்து வரிகள் ஆவஷ்யக சூத்திரத்தில் பதிவாகியுள்ளன. அதன் பின்னர் பாடல்கள் தீர்த்தங்கரரின் குணங்களை — அவரது பற்றின்மை, ஞானம், கருணை போன்றவற்றை — போற்றுகின்றன. விளக்குடன், வழிபடுபவர் ஒரு சிறிய மணியையும் அடிக்கலாம், தூபம் சமர்ப்பிக்கலாம், அல்லது புதிய மலர்களை வைக்கலாம்; இவை அனைத்தும் பாடல்களை ஓதிக்கொண்டே செய்யப்படுகின்றன.

ஆரத்தியின் வரிசை மிகவும் நேரடியானது, ஆனால் ஒரே நூலால் கடுமையாக நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. பொதுவாக, பக்தர் முதலில் விளக்கை ஏற்றுகிறார்; பின்னர் பாடல்களை நினைவிலிருந்தோ அல்லது படித்தோ ஓதுகிறார்; விளக்கை கடிகார திசையில் வட்டமாக மூன்று அல்லது ஐந்து முறை சுழற்றுகிறார். பாடல்களுக்குப் பின் இறுதி வணக்கம் அல்லது சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்யப்படுகிறது; சில நேரங்களில் மன்னிப்புக்கான அல்லது நலனுக்கான ஒரு சிறிய பிரார்த்தனையும் சேர்க்கப்படுகிறது. சில குடும்பங்களும் கோயில்களும் ஆரத்திக்கு முன்போ பின்போ நவகார மந்திரத்தை — அடிப்படையான ஜைன பிரார்த்தனையை — சிறிது நேரம் தியானித்தோ ஓதியோ சேர்க்கின்றன. முழு நிகழ்வும் பொதுவாக ஐந்து முதல் பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆவதில்லை; இது இல்லறத்தாருக்கு எளிதாகக் கடைப்பிடிக்கக்கூடிய தினசரிப் பயிற்சியாக அமைகிறது.

பிராந்தியத்திற்கும் பிரிவிற்கும் ஏற்ப பாடல்களிலும் சிறு விவரங்களிலும் வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், ஆரத்தியின் ஒவ்வொரு பதிப்பிலும் மையமான நோக்கம் ஒன்றே: மனதை தீர்த்தங்கரரின் குணங்களை நோக்கித் திருப்புவதும், அமைதியான, பக்திபூர்வமான நிலையை வளர்ப்பதும். இவ்வாறு, தினசரி ஆரத்தி, ஒவ்வொரு காலையிலும் மாலையிலும் சில நிமிடங்களைப் பயன்படுத்தி, புறப்பொருளிலிருந்து உள்ளார்ந்த தூய்மையை நோக்கிய அதே பயணத்தை — தத்துவார்த்த சூத்திரம் வழிபாட்டின் முழு நோக்கமாக விவரிக்கும் பயணத்தை — ஒரு சிறிய வடிவில் ஒத்திகை பார்க்கும் வகையில், பரந்த ஜைன பாதையின் ஒரு சிறிய, மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் எதிரொலியாக செயல்படுகிறது.