কৰ্তাৰপুৰ

1500 ৰ পৰা 1524 খ্ৰীষ্টাব্দৰ মাজত ভাৰতীয় উপমহাদেশ আৰু মধ্য-প্ৰাচ্যজুৰি চাৰিটা বিস্তৃত পদযাত্ৰা, অৰ্থাৎ উদাসী, সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত গুৰু নানক দেৱ জী ৰাৱী নদীৰ উৰ্বৰ পাৰত বসতি স্থাপন কৰিলে। পৰম্পৰা অনুসৰি প্ৰায় 1522 খ্ৰীষ্টাব্দৰ কাষাকাষি বুলি গণ্য কৰা সময়ত, সৃষ্টিকৰ্তাৰ নগৰ কৰ্তাৰপুৰ প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল। ইয়াত তেওঁ ঘূৰি ফুৰা অব্যাহত ৰখাৰ সলনি, নিজৰ হাতেৰে মাটি কৰ্ষণ কৰি, 1539 চনত মৃত্যুলৈকে নিজৰ শেষ বছৰবোৰ কটাইছিল।

কৰ্তাৰপুৰক সমাজৰ পৰা বিচ্ছিন্ন তপস্বী আশ্ৰমৰূপে কল্পনা কৰা হোৱা নাছিল, বৰঞ্চ চিন্তন আৰু সৎ শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম পাশাপাশি থকা এক জীৱন্ত আধ্যাত্মিক সমাজৰূপে কল্পনা কৰা হৈছিল। ইয়াত গুৰুজনে এজন সাধাৰণ কৃষকৰ দৰে খেতিত কাম কৰিছিল; আধ্যাত্মিক জ্ঞান জগত ত্যাগত নহয়, দৈনন্দিন পাৰিবাৰিক আৰু নাগৰিক জীৱনৰ মাজতে, গৃহস্থ ধৰ্মত লাভ হয় বুলি তেওঁ প্ৰমাণ কৰিছিল। এই বাচনিটোৱেই নিজেই এক শিক্ষা আছিল: জগত সম্পূৰ্ণৰূপে ত্যাগ কৰা সন্ন্যাসীসকলৰ সৈতে চাৰি উদাসীত তৰ্ক কৰাৰ পিছত, গুৰু নানকৰ শেষ বছৰবোৰে বিপৰীত পথ দেখুৱাইছিল; সাধাৰণ শ্ৰম আৰু পাৰিবাৰিক জীৱনো সম্পূৰ্ণৰূপে পবিত্ৰভাৱে জীয়াব পাৰি বুলি। কৰ্তাৰপুৰৰ সমাবেশসমূহক শিখ পৰম্পৰাই প্ৰথম স্থান বুলি স্মৰণ কৰে, য'ত সংগত (সমাজ) আৰু পংগত (জাতিভেদ নোহোৱাকৈ সমানভাৱে বহি আহাৰ ভগাই লোৱাৰ প্ৰথা) অমূৰ্ত আদৰ্শ হিচাপে শিকোৱাৰ সলনি প্ৰতিদিনে জীয়াই থকা হৈছিল। প্ৰতিখন গুৰুদ্বাৰাই আজিও ৰক্ষা কৰা লংগাৰ পৰম্পৰাৰ প্ৰত্যক্ষ পূৰ্বসূৰী এইটোৱেই আছিল।

কৰ্তাৰপুৰত গুৰু নানকে শিখ জীৱনৰ মূল ভেটিটো সুসংগঠিত কৰিছিল, এই ত্ৰিগুণ শৃংখলা আজিও শিখসকলে আবৃত্তি কৰে। নাম জপনাই সাধকক সিমৰন আৰু কীৰ্তনৰ যোগেদি এজন সৃষ্টিকৰ্তাৰ ওপৰত নিৰন্তৰ ধ্যান কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। কিৰত কৰো অন্যক শোষণ নকৰি, আন্তৰিক শাৰীৰিক বা মানসিক পৰিশ্ৰমেৰে অৰ্জিত সৎ জীৱন দাবী কৰে। ৱণ্ড ছকোৱে সাধকক ব্যক্তিগত কামনা পূৰণ কৰাৰ আগতে প্ৰয়োজনত থকাসকলৰ সৈতে নিজৰ উপাৰ্জন ভাগ-বতৰা কৰিবলৈ কয়। তৃতীয় উদাসীৰ সময়ত হিমালয়ত তৰ্ক কৰা ভ্ৰমণকাৰী যোগীসকলৰ দৰে নহৈ, গুৰু নানকে এই তিনিটাক জীৱনৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ বাবে পৃথক অভ্যাস হিচাপে উপস্থাপন কৰা নাছিল। কৰ্তাৰপুৰৰ এজন কৃষকৰ পৰা এই তিনিটাকে একেলগে, একে খেতিত, একে দিনত জীয়াই থাকিবলৈ আশা কৰা হৈছিল।

সৎ জীৱনৰ ওপৰত গুৰু নানকৰ শিক্ষা গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবৰ অং 1245 ত লিপিবদ্ধ হৈ আছে:

গুৰু নানকে নিজে কৰ্তাৰপুৰৰ খেতিত কাম কৰা বছৰবোৰত ৰচিত এই পদটো, অমূৰ্ত মতবাদতকৈ সেই মুহূৰ্তত গুৰু আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলে প্ৰকৃততে যি জীৱন যাপন কৰি আছিল তাৰ বৰ্ণনা হিচাপেই পঢ়া হয়। 1947 চনত বিভাজনে এই স্থানটো শিখ জনসংখ্যাৰ অধিকাংশৰ পৰা পৃথক কৰাৰ পিছত সাত দশকতকৈও অধিক সময় ধৰি, এই খেতিটো সীমাৰ ওপাৰে ডেৰা বাবা নানকৰ পৰা দূৰৰ পৰাহে চাব পৰা গৈছিল। 2019 চনৰ পথেহে অৱশেষত গুৰু নানকে নিজে কৰ্ষণ কৰা মাটিৰ ওপৰেৰে তীৰ্থযাত্ৰীসকলক খোজকাঢ়িবলৈ অনুমতি দিলে।

কৰ্তাৰপুৰতে গুৰু নানকে নিজৰ উত্তৰাধিকাৰী বাছিছিল; ভাই লহনাৰ নম্ৰতা আৰু ভক্তি পৰীক্ষা কৰাৰ পিছত, তেওঁক গুৰু অংগদ নাম প্ৰদান কৰিছিল, অৰ্থাৎ মোৰ নিজৰ শৰীৰৰ এক অংশ। 1539 চনত গুৰু নানকে দেহত্যাগ কৰোঁতে, তেওঁৰ হিন্দু আৰু মুছলমান অনুগামী দুয়ো নিজ নিজ ৰীতি অনুসৰি অন্ত্যেষ্টি ক্ৰিয়া কৰিব বিচাৰিছিল। তেওঁক ঢাকি থোৱা চাদৰৰ তলত কেৱল ফুল পোৱাত, তেওঁলোকে সেই কাপোৰখন নিজৰ মাজত ভাগ কৰি লৈছিল; ফলত আজি স্থানটোত পাশাপাশিকৈ থিয় হৈ থকা সমাধি আৰু মজাৰ গঢ়ি উঠিছিল। জীৱনভৰ গুৰু নানকে ঘোষণা কৰা একতাৰ বিষয়ে শিলত খোদিত এক অন্তিম শিক্ষা এইটো। শতিকাৰ পাছতো এই দুটা স্মাৰক বিচ্ছিন্ন বা সলনি কৰা হোৱা নাছিল, আজিও এখন ছাদৰ তলত থিয় হৈ থকাটো, ধৰ্মৰ ৰেখা অনুসৰি ভক্তি বিভাজন কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা গুৰুজনৰ নিজৰ প্ৰত্যাখ্যানৰ নীৰৱ কিন্তু উদ্দেশ্যমূলক অব্যাহতি হিচাপে শিখ পৰম্পৰাত স্মৰণ কৰা হয়। গুৰুদ্বাৰাৰ চৌপাশৰ 42 একৰ খেতি আজিও জৈৱিক পদ্ধতিৰে কৰা হয়, আৰু সামূহিক লংগাৰলৈ সোজাসুজি তাজা উৎপাদন যোগান ধৰে; প্ৰায় পাঁচ শতিকা আগতে গুৰুজনে ইয়াত অনুশীলন কৰা একেই কিৰত কৰোৰ জীৱন্ত অব্যাহতি এইটো।