പാർശ്വനാഥൻ

പാർശ്വനാഥൻ ജൈനമതത്തിലെ ഇരുപത്തിമൂന്നാമത്തെ തീർത്ഥങ്കരനാണ്. തീർത്ഥങ്കരൻ എന്നാൽ അറിവിന്റെ പാലം കടത്തുന്നവൻ എന്നാണ് അർത്ഥം. അദ്ദേഹം ജനിച്ചത് ഇന്ത്യയിലെ വാരാണസി നഗരത്തിലാണ്, ഒരു രാജകുമാരനായിട്ടാണ്. ചെറുപ്പം മുതലേ അദ്ദേഹം വളരെ ദയാലുവും ശാന്തനുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, ഒരു ദുഷ്ടരാജാവ് തീ കൊളുത്തിയ വനത്തിൽ കുടുങ്ങിയ ഒരു ജോടി പാമ്പുകളെ അദ്ദേഹം രക്ഷിച്ചു. ആ പാമ്പുകൾ പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംരക്ഷകരായി മാറി. ഈ സംഭവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുകമ്പയുടെ പ്രതീകമായി പറയപ്പെടുന്നു.

പിന്നീട്, പാർശ്വനാഥൻ രാജഭോഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് സന്യാസിയായി. അദ്ദേഹം കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു, ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി. എൺപത് ദിവസത്തെ തപസ്സിനുശേഷം അദ്ദേഹം സർവ്വജ്ഞാനം നേടി, അതായത് എല്ലാം അറിയുന്ന അവസ്ഥ. അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം ജനങ്ങളെ ധർമ്മം പഠിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ഉപദേശങ്ങൾ നാല് വ്രതങ്ങളായിരുന്നു: അഹിംസ (ജീവഹത്യ ചെയ്യരുത്), സത്യം (നുണ പറയരുത്), അസ്തേയം (മോഷ്ടിക്കരുത്), അപരിഗ്രഹം (ആവശ്യത്തിലധികം സ്വത്ത് സൂക്ഷിക്കരുത്). ഇതിൽ അഹിംസയ്ക്ക് അദ്ദേഹം ഏറ്റവും പ്രാധാന്യം നൽകി.

പാർശ്വനാഥന്റെ കാലശേഷം, ഏകദേശം രണ്ടര നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, മഹാവീരൻ എന്ന മറ്റൊരു തീർത്ഥങ്കരൻ വന്നു. മഹാവീരൻ പാർശ്വനാഥന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, അതിൽ ഒരു അഞ്ചാമത്തെ വ്രതം കൂടി ചേർത്തു — ബ്രഹ്മചര്യം (ലൈംഗിക വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുക). എന്നാൽ പാർശ്വനാഥൻ തന്നെ ഈ അഞ്ചാമത്തെ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു, അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. ചില പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായി പറയുന്നു, എന്നാൽ മിക്ക കഥകളിലും പാർശ്വനാഥൻ പൂർണ്ണമായ ബ്രഹ്മചര്യം പാലിച്ചിരുന്നു എന്നാണ്.

പാർശ്വനാഥൻ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, ഒരു പർവ്വതത്തിൽ ധ്യാനത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തെ ആക്രമിക്കാൻ ഒരു ദുഷ്ടൻ വന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിച്ച പാമ്പുകൾ അദ്ദേഹത്തെ സംരക്ഷിച്ചു. ഈ സംഭവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുകമ്പയുടെ ഫലമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം നൂറ് വർഷം ജീവിച്ചു, അതിനുശേഷം മോക്ഷം നേടി, അതായത് ജനന-മരണ ചക്രത്തിൽ നിന്ന് മുക്തി.

പാർശ്വനാഥന്റെ കഥ ജൈനമതത്തിൽ വളരെ പ്രധാനമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുകമ്പയും സത്യസന്ധതയും ഇന്നും ജനങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ മഹാവീരന്റെ വഴിക്ക് അടിത്തറയിട്ടു, അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തെ മഹാവീരന്റെ മുൻഗാമിയായി കണക്കാക്കുന്നത്.