பார்சுவநாதர்

சமண சமயத்தில் பார்சுவநாதர் இருபத்து மூன்றாம் தீர்த்தங்கரராகப் போற்றப்படுகிறார். பிறவிக் கடலைக் கடந்து, பிறருக்கும் வழி காட்டும் ஆன்மிக குருவாக அவர் திகழ்கிறார். பாரம்பரிய சமண காலக்கணிப்பின்படி, இந்த யுகத்தின் இருபத்து நான்காம் மற்றும் இறுதித் தீர்த்தங்கரரான மகாவீரருக்கு சுமார் 250 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் வாழ்ந்தார்; அதாவது கி.மு. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டளவில். அவரது வாழ்க்கை கல்ப சூத்திரத்தில் தீர்த்தங்கரர்களின் விவரணையில் பதிவாகியுள்ளது; ஆசார்ய ஹேமசந்திரரின் த்ரிஷஷ்டிசலாகாபுருஷசரிதத்தின் ஒன்பதாம் பர்வத்தில் விரிவாக மீண்டும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவருக்கு முன்னிருந்த தீர்த்தங்கரர்களைவிட அவரது கதைக்கு சரிபார்க்கக்கூடிய வரலாற்று எடை அதிகம் உண்டு என்று பரவலாக நம்பப்படுகிறது.

வாரணாசி நகரில் அரசர் அஷ்வசேனருக்கும் ராணி வாமாவுக்கும் இளவரசராகப் பிறந்த பார்சுவநாதர், தம்மைச் சுற்றியிருந்தோர் அந்தக் கருணை பின்னர் அவரிடம் என்ன கோரும் என்று ஐயுறுவதற்கு முன்பே, இளம் வயதிலிருந்தே ஆழ்ந்த கருணை கொண்டிருந்தார் என்று கூறப்படுகிறது. அவரது இளமைப் பருவத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவம், பின்னர் அக்கதையைக் கேட்ட அனைவருக்கும் அந்தப் பண்பைத் தெளிவாக உணர்த்தியது.

நகரின் எல்லையில் கமடர் என்ற துறவி தங்கியிருந்தார்; அவரது கடுந்தவத்தையும் நாள்தோறும் நடத்தும் அக்னி யாகத்தையும் போற்றிய கூட்டம் அவரிடம் திரண்டது. ஒரு நாள் கடந்து சென்ற இளவரசர், நெருப்பில் ஒரு மரக்கட்டை இடப்படுவதைக் கவனித்தார்; அதற்குள் ஓர் உயிரினம் சிக்கியிருப்பதை, அவரது தோழர்களுக்கு இல்லாத தெளிவுடன் உணர்ந்தார். திரண்டிருந்த மக்கள் முன்னிலையிலேயே நேரடியாக கமடரை எச்சரித்தார்: அவர் நெருப்பில் இட்டுக்கொண்டிருந்த அதே மரத்தினுள் மறைந்திருந்த ஓர் அறியாத கொலையை அவரது யாகம் நிகழ்த்தப் போகிறது என்றார். தமது தவத்தில் பெருமிதம் கொண்டிருந்த கமடர், ஓர் இளவரசரின் திருத்தத்தால் அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்து சினந்து, எச்சரிக்கையை நிராகரித்தார். கமடரின் தொடர்ந்த எதிர்ப்புக்கு இடையிலும், பார்சுவநாதர் அந்த மரக்கட்டையை நெருப்பிலிருந்து வெளியே எடுத்துப் பிளக்கச் செய்தார்; அப்போது அரைகுறையாக எரிந்த ஒரு பாம்பு கீழே விழுந்து, அங்கே கூடியிருந்தோர் அனைவரின் முன்னிலையிலும் உயிரிழந்தது. அது அங்கே கிடக்கையில், இளவரசர் அதன்மேல் நமோக்கார மந்திரத்தை ஓதினார்; உடல் தளர்ந்த போதும், புனித வார்த்தைகளால் அதன் மனம் அமைதியுற்று, அந்தப் பாம்பு சாந்தியுடன் உயிர் துறந்தது என்பது மரபு.

அந்தப் பாம்பின் அமைதியான மரணம், அதை அதன் அடுத்த பிறவியில் நாகர்களின் அரசனான தரணேந்திரராக, அதாவது பாதாள உலகின் பாம்பு-ஆவிகளில் ஓர் அதிபதியாக, மேன்மையான பிறவிக்கு இட்டுச் சென்றது. கமடரின் கதையோ, தன்னை வெளிப்படுத்திய பாம்பின் துயரத்தின் கதையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டு முடிந்தது. இளவரசரால் அவமதிக்கப்பட்ட சினத்தோடு அவர் இறந்தார்; தீராத அந்த ஆத்திரம், அவரை வேறு விதமாக, பல்வேறு மரபுகளில் மேகமாலின் அல்லது மேககுமாரன் என்று நினைவுகூரப்படும் ஒரு பிறவிக்குக் கொண்டு சென்றது. புயல்கள்மேல் ஆற்றல் கொண்ட அந்த ஆவி, தமது முதல் பிறவியிலிருந்து இரண்டாம் பிறவிக்கு எடுத்துச் சென்ற வெறுப்பில் சிறிதும் குறையவில்லை.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பார்சுவநாதர் அரியணையைத் துறந்து துறவு வாழ்க்கையை மேற்கொண்டு, ஆழ்ந்த, அசையாத தியானத்தில் நின்றிருந்தபோது, மேகமாலின் அவரை அடையாளம் கண்டு, அதே பழைய சினத்தால் உந்தப்பட்டு, அவர் நின்ற இடத்திலேயே அழிப்பதற்காக இடியையும் மின்னலையும் பெருமழை வெள்ளத்தையும் வரவழைத்தான். தமது நல்வாழ்வான பிறவிக்கு அடிப்படையாயிருந்த கருணையுள்ள இளவரசருக்கு ஆபத்து நேர்வதை உணர்ந்த தரணேந்திரர், ஒரு பெரிய பல தலைப் பாம்பாகத் தோன்றி, தியானத்தில் இருந்த துறவியின்மேல் தமது படங்களை வாழும் குடை போல விரித்தார்; ஏறிவரும் நீரைத் தடுத்து நிறுத்தினார்; பார்சுவநாதர் தியானத்தில் சிறிதும் கலையாமல் நின்றார். பின்னர் தரணேந்திரர் மேகமாலினை நேரடியாக எதிர்கொண்டார்; தாம் தூண்டிய பயங்கரத்தால் அஞ்சிய அந்தப் புயல் ஆவி வெள்ளத்தை விலக்கிக்கொண்டு, புறப்படுவதற்கு முன் மன்னிப்பு கேட்டது. சற்றுநேரத்தில், அதே தடையற்ற தியானத்தில் நிலைத்திருந்த பார்சுவநாதர், முழுமையான, சர்வஞ்ஞ ஞானமான கேவல ஞானத்தைப் பெற்றார்; இறுதியில் தீர்த்தங்கரராக உயர்ந்தார்.

பார்சுவநாதரின் போதனைகள் அவர் தமது சீடர்கள் கடைப்பிடிக்கும்படி வலியுறுத்திய நான்கு விரதங்களில் சுருக்கமாகக் கூறப்படுகின்றன: அஹிம்சை, வன்முறையின்மை; சத்தியம், உண்மை பேசுதல்; அஸ்தேயம், திருடாமை; அபரிக்கிரகம், உடைமைகளின் மீதான பற்றின்மை. பெரும்பாலான சமண மரபுகளில், மகாவீரர் ஐந்தாவது விரதமாக பிரம்மசரியத்தைச் சேர்க்கும் முன், இந்த நான்குமே துறவற வாழ்வின் அடித்தளமாக அமைந்தன. எனினும், பார்சுவநாதரின் துறவிகள் தனி விரதமாகப் பெயரிடப்படாவிட்டாலும் சாராம்சத்தில் பிரம்மசரியத்தைப் பின்பற்றினர் என்று சில நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. எல்லா நிலைகளிலும் வலியுறுத்தப்பட்டது ஒவ்வோர் உயிரினத்துக்கும் ஏற்படும் தீங்கைக் குறைப்பது, அவசியமான உண்மையை மட்டுமே பேசுவது, கொடுக்கப்படாததை எடுக்காதிருப்பது, உடலுக்குத் தேவையான குறைந்தபட்ச அளவுக்குள் பொருள் ஆசையைச் சுருக்கிக்கொள்வது ஆகியவையே.

தமது வாழ்நாளின் எஞ்சிய காலத்தை அவர் ஊர் ஊராகச் செல்லும் ஆசிரியராகக் கழித்தார்; துறவிகள், துறவினிகள், இல்லறச் சீடர்கள் அடங்கிய பெரும் சமூகத்தை நிறுவினார். ஞானோதயம் பெற்ற பின் அவர் சுமார் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்ததாக மரபு கூறுகிறது; எண்ணற்ற மக்களை விடுதலையை நோக்கி வழிநடத்தினார். அவரது சங்கம் நிர்க்ரந்தர் என்று அறியப்பட்டது; அதாவது பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்கள் என்று பொருள். அது பின்னர் மகாவீரரின் சீடர்களுடன் இணைந்து, இன்று அறியப்படும் சமண துறவற சமூகமாக உருவானது. வாழ்வின் இறுதியில், பார்சுவநாதர் இன்று ஜார்க்கண்டில் உள்ள சம்மேத சிகரத்தில் முக்தி அடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது; இது சமணத்தின் மிகப் புனிதமான யாத்திரைத் தலங்களில் ஒன்றாக இன்றும் விளங்குகிறது. அவரது தலையை நிழலிட்ட நாகப் படத்தின் உருவம் — அந்தப் புயலின்போது தரணேந்திரரின் பாதுகாப்பிலிருந்து நேரடியாக எடுக்கப்பட்டது — சமணக் கலையின் மிகவும் அடையாளம் காணக்கூடிய குறியீடுகளில் ஒன்றாக நிலைத்திருக்கிறது: ஒரு காலத்தில் இறக்கும் பாம்புக்கு மனமுவந்து அளிக்கப்பட்ட கருணை, பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் அதை வெளிப்படுத்திய மனிதரையே பாதுகாக்கத் திரும்பி வந்தது.