കല്യാണമന്ദിര സ്തോത്രം

കല്യാണമന്ദിരമായും ഉത്തമമായും പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നതായും ഭയപ്പെടുന്നവർക്ക് അഭയം നൽകുന്നതായും നിന്ദിക്കപ്പെടാത്തതായും ഉള്ള ജിനേശ്വരന്റെ പാദപത്മങ്ങളെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. സംസാരസാഗരത്തിൽ മുഴുകുന്ന എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും അവ ഒരു തോണിയായി വർത്തിക്കുന്നു.

യാതൊരുവന്റെ സ്തുതി ചെയ്യാൻ വിശാലബുദ്ധിയായ സുരഗുരുവായ ബൃഹസ്പതിപോലും ഗരിമാസാഗരത്തിന്റെ കാരണത്താൽ ശക്തനല്ലാതായിത്തീർന്നുവോ, ആ തീർത്ഥങ്കരനും കമഠന്റെ (ശിവന്റെ) ഗർവ്വിന് ധൂമകേതുവായിരുന്നവനും ആയ ആ മഹാനുഭാവന്റെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ സ്തുതി ചെയ്യാൻ പോകുന്നു.

ഹേ അധീശ! സാമാന്യമായിപ്പോലും നിന്റെ സ്വരൂപത്തെ വർണ്ണിക്കാൻ എന്നെപ്പോലുള്ളവർക്ക് എങ്ങനെ കഴിയും? ധൈര്യമുള്ള കൗശികശിശു (കുയിലിന്റെ കുഞ്ഞ്) പകൽ അന്ധനായിരിക്കെ സൂര്യന്റെ രൂപത്തെ വർണ്ണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലെന്നപോലെയാണ് അത്.

ഹേ നാഥ! മോഹക്ഷയത്താൽ നിന്റെ ഗുണങ്ങളെ അനുഭവിക്കുന്ന മർത്യനും അവയെ എണ്ണിപ്പറയാൻ കഴിയുകയില്ല. കല്പാന്തത്തിൽ കോപിച്ച സമുദ്രത്തിന്റെ ജലം പ്രകടമായാലും അതിലെ രത്നരാശിയെ ആർക്കറിയാം?

ഹേ നാഥ! ഞാൻ ജഡബുദ്ധിയായിട്ടും അസംഖ്യഗുണങ്ങളുടെ ആകരമായ നിനക്ക് സ്തുതി ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബാലൻ തന്റെ ബാഹുയുഗളത്തെ വിടർത്തി സ്വന്തം ബുദ്ധിയുടെ സമുദ്രത്തിന്റെ വിസ്തീർണ്ണത്തെ പറയുന്നില്ലേ?

ഹേ ഈശ! യോഗികൾപോലും എത്തിപ്പെടാത്ത നിന്റെ ഗുണങ്ങളെ പറയാൻ എനിക്ക് എങ്ങനെ അവകാശമുണ്ടാകും? അതുകൊണ്ട് ഈ അസമീക്ഷിതകാരിതമായ (ആലോചിക്കാതെ ചെയ്യുന്ന) പ്രവൃത്തി ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. പക്ഷികളും തങ്ങളുടെ ശബ്ദത്താൽ പറയുന്നില്ലേ?

ഹേ ജിന! നിന്റെ അചിന്ത്യമഹിമയായ സ്തവം അകലെ നിൽക്കട്ടെ; നിന്റെ നാമം മാത്രവും ജഗത്തുകളെ രക്ഷിക്കുന്നു. ഉഷ്ണകാലത്ത് തീവ്രമായ വെയിലേറ്റ വഴിപോക്കരെ താമരപ്പൊയ്കയിലെ ജലവും കാറ്റും ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നില്ലേ?

ഹേ വിഭോ! നീ സമീപത്തുണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ ജീവന്റെ ഇടതൂർന്ന കർമ്മബന്ധങ്ങൾ ക്ഷണത്തിൽ ശിഥിലമാകുന്നു. സർപ്പങ്ങളാൽ ആവൃതമായ ചന്ദനവൃക്ഷത്തിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് വനശിഖണ്ഡി (മയിൽ) എത്തിയാൽ എന്നപോലെ.

ഹേ ജിനേന്ദ്ര! നീ വീക്ഷിക്കപ്പെട്ടാൽ മനുഷ്യർ ഉടനെ രുദ്രാദികളായ ഉപദ്രവശതങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തരാകുന്നു. ഗോസ്വാമി (കാളയുടെ ഉടമ) തേജസ്സോടെ പ്രകാശിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ കള്ളന്മാർ ഓടിപ്പോകുന്നതുപോലെ കാളകൾ ഓടിപ്പോകുന്നതുപോലെ.

ഹേ ജിന! ഭവികൾ (ഭവ്യജീവികൾ) നിന്നെ ഹൃദയത്തിൽ ധരിച്ച് സംസാരത്തിൽ നിന്ന് കടക്കുന്നതിനാൽ നീ അവർക്ക് താരകനാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ചർമ്മക്കുപ്പി (തോണി) വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് അതിനുള്ളിലെ വായുവിന്റെ പ്രഭാവം കൊണ്ടാണല്ലോ.

യാതൊരുവന്റെ പ്രഭാവം ഹരനും മറ്റും ഹതമായിരിക്കുന്നുവോ, ആ രതിപതിയും (കാമദേവൻ) നിന്നാൽ ക്ഷണത്തിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. യാതൊരുവൻ ജലത്താൽ അഗ്നിയെ ശമിപ്പിച്ചുവോ, ആ ദുർധരമായ വാഡവാഗ്നിയും (ബാഡവാഗ്നി) അത് കുടിച്ചില്ലേ?

ഹേ സ്വാമിൻ! അല്പമല്ലാത്ത മഹിമയുള്ള നിന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ച് ജീവികൾ ഹൃദയത്തിൽ ധരിച്ചുകൊണ്ട് ജന്മസമുദ്രത്തെ ലഘുവായി കടക്കുന്നു. മഹാന്മാരുടെ പ്രഭാവം ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ലല്ലോ.

ഹേ വിഭോ! നീ ആദ്യം ക്രോധത്തെ നിരസിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, പിന്നെ കർമ്മച്ചോരന്മാർ എങ്ങനെ നശിച്ചുവെന്ന് പറയൂ? ലോകത്തിൽ ശീതളമായ ഹിമവും നീലവൃക്ഷങ്ങളെയും വനങ്ങളെയും ദഹിപ്പിക്കുന്നില്ലേ?

ഹേ ജിന! യോഗികൾ നിന്നെ എപ്പോഴും പരമാത്മസ്വരൂപമായി ഹൃദയപത്മത്തിന്റെ കോഷത്തിൽ (അകത്ത്) അന്വേഷിക്കുന്നു. ശുദ്ധവും നിർമ്മലവുമായ കർണ്ണികയ്ക്ക് (താമരയുടെ മദ്ധ്യഭാഗം) അല്ലാതെ മറ്റൊരു സ്ഥാനമുണ്ടോ?

ഹേ ജിനേശ! നിന്റെ ധ്യാനത്താൽ ഭവികൾ ക്ഷണത്തിൽ ദേഹത്തെ വിട്ട് പരമാത്മദശയെ പ്രാപിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ തീവ്രമായ അഗ്നിയാൽ ലോഹഭേദങ്ങൾ ഉപലഭാവത്തെ (കല്ലിന്റെ സ്വഭാവം) കളഞ്ഞ് അചിരേണ സ്വർണ്ണത്വം പ്രാപിക്കുന്നതുപോലെ.

ഹേ ജിന! യാതൊരുവന്റെ ഉള്ളിൽ നീ എപ്പോഴും ഭവ്യന്മാരാൽ ഭാവിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അത് ശരീരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നില്ലേ? ഇത് സ്വരൂപമാണ്; മദ്ധ്യവർത്തികളായ മഹാനുഭാവന്മാർ വിഗ്രഹത്തെ (ശരീരത്തെ) ശമിപ്പിക്കുന്നു.

ഹേ ജിനേന്ദ്ര! മനീഷികൾ ആത്മാവിനെ നിന്നോട് അഭേദബുദ്ധിയാൽ ധ്യാനിക്കുന്നു; അതാണ് നിന്റെ പ്രഭാവം. വെള്ളം അമൃതമാണെന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ അത് വിഷവികാരത്തെ നീക്കം ചെയ്യുന്നില്ലേ?

ഹേ വിഭോ! വീതതമസ്സായ (അന്ധകാരമില്ലാത്ത) നിന്നെത്തന്നെ പരവാദികളും ഹരിഹരാദിബുദ്ധിയാൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. ഹേ ഈശ! കാചകാമലികൾ (കണ്ണിന് രോഗമുള്ളവർ) വെളുത്ത ശംഖിനെ വിവിധവർണ്ണവിപര്യയത്താൽ ഗ്രഹിക്കുന്നില്ലല്ലോ.

ധർമ്മോപദേശസമയത്ത് സമീപത്തുള്ള പ്രഭാവത്താൽ ജനങ്ങൾ മാത്രമല്ല, നിന്റെ വൃക്ഷവും അശോകമായിത്തീരുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചാൽ മഹീരുഹങ്ങളും (വൃക്ഷങ്ങൾ) ജീവലോകവും ഉണരുന്നില്ലേ?

ഹേ വിഭോ! അത്ഭുതമാണ്; അധോമുഖമായ പുഷ്പത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ എല്ലായിടത്തും സുരപുഷ്പവൃഷ്ടി പതിക്കുന്നു? ഹേ മുനീശ! നിന്റെ സന്നിധിയിൽ സുമനസ്സുകൾ (ദേവന്മാർ) അധോഗതിയിലേക്ക് പോകുന്നു; അത് ബന്ധനങ്ങളാണല്ലോ.

ഗഭീരഹൃദയമായ സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ പീയൂഷത്വം (അമൃതത്വം) നിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഉചിതമായി പറയുന്നു. അത് കുടിച്ച് പരമസമ്മദസംഗം ലഭിച്ച ഭവ്യന്മാർ തരസാ അജരാമരത്വം പ്രാപിക്കുന്നു.

ഹേ സ്വാമിൻ! ദൂരെ വണങ്ങി എഴുന്നേൽക്കുന്ന ശുചികളായ സുരചാമരങ്ങൾ (വെഞ്ചാമരങ്ങൾ) പറയുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു: ഈ മുനിപുംഗവന് നമസ്കാരം ചെയ്യുന്നവർ ഊർദ്ധ്വഗതിയുള്ളവരും ശുദ്ധഭാവമുള്ളവരുമാണ്.

ശ്യാമവർണ്ണനും ഗഭീരവാക്കുള്ളവനും ഉജ്ജ്വലമായ സ്വർണ്ണരത്നസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവനുമായ നിന്നെ ഭവ്യശിഖണ്ടികൾ (ഭവ്യന്മാർ) ആവേശത്തോടെ നോക്കുന്നു; നീ ഉച്ചത്തിൽ നാദം ചെയ്യുന്നു, സ്വർണ്ണപർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ പുതിയ മേഘം എന്നപോലെ.

നിന്റെ ഉദിക്കുന്ന ശ്യാമമണ്ഡലത്താൽ അശോകവൃക്ഷത്തിന്റെ ഇലകളുടെ ശോഭ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഹേ വീതരാഗ! നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്താൽ സചേതനനായ ആരാണ് നീരാഗത്വം (നിറമില്ലായ്മ) പ്രാപിക്കാത്തത്?

ഹേ ദേവ! നിന്റെ സുരദുന്ദുഭി ആകാശത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് മൂന്നുലോകത്തിനും അറിയിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു: "അല്ലയോ! പ്രമാദത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഈ നിർവൃതിപുരിയിലേക്കുള്ള സാർത്ഥവാഹനെ (വഴികാട്ടിയെ) ശരണം പ്രാപിക്കുവിൻ."

ഹേ നാഥ! നീ ലോകങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിച്ചപ്പോൾ നക്ഷത്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഈ ചന്ദ്രൻ അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി. മുക്താകലാപത്താൽ അലങ്കരിച്ച വലിയ വെൺകൊറ്റക്കുടയുടെ വ്യാജത്താൽ അവൻ മൂന്നുരൂപം ധരിച്ച് വന്നിരിക്കുന്നു.

ഹേ ഭഗവൻ! സ്വയം മൂന്നുലോകവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കാന്തി, പ്രതാപം, യശസ്സ് എന്നിവയുടെ സമൂഹംപോലെ മാണിക്യം, സ്വർണ്ണം, വെള്ളി എന്നിവകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച മൂന്ന് മന്ദിരങ്ങളാൽ നീ എല്ലായിടത്തും പ്രകാശിക്കുന്നു.

ഹേ ജിന! ഇവിടെ ദിവ്യമാലകളും രത്നനിർമ്മിതമായ മൗലിബന്ധങ്ങളും (കിരീടങ്ങൾ) ഉപേക്ഷിച്ച് ത്രിദശാധിപന്മാർ നിന്റെ പാദങ്ങളെ ശ്രയിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, നിന്നോടുള്ള സംഗമത്തിൽ സുമനസ്സുകൾ (ദേവന്മാർ) രമിക്കുന്നില്ലേ?

ഹേ നാഥ! നീ ജന്മസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് വിമുഖനായിരുന്നിട്ടും നിന്റെ പൃഷ്ഠത്തിൽ (പുറകിൽ) പറ്റിപ്പിടിച്ചവരെ കടത്തുന്നു. ഭൂമിയുടെ നാഥനായ നിനക്ക് ഇത് യുക്തമാണ്; ഹേ വിഭോ! നീ കർമ്മവിപാകശൂന്യനായിരിക്കുന്നത് അത്ഭുതമാണ്.

ഹേ ജനപാലക! നീ വിശ്വേശ്വരനായിരുന്നിട്ടും ദുർഗതനാണ്; ഹേ ഈശ! നീ അക്ഷരപ്രകൃതിയും അലിപിയും (എഴുത്തില്ലാത്തവൻ) ആണ്. അജ്ഞാനത്തിലും എപ്പോഴും ഏതോവിധത്തിൽ നിന്നിൽ ജ്ഞാനം പ്രകാശിക്കുന്നു, അത് വിശ്വവികാസത്തിന് കാരണമാകുന്നു.

ശഠനായ കമഠൻ (ശിവൻ) കോപത്താൽ ഉയർത്തിയ പൊടിപടലങ്ങൾ ആകാശത്തെ നിറച്ചിരുന്നു; ഹേ നാഥ! അവയാൽ നിന്റെ നിഴൽപോലും ഹനിക്കപ്പെട്ടില്ല; ഹതാശനായ ആ ദുരാത്മാവ് മാത്രം ഗ്രസിക്കപ്പെട്ടു.

ഗർജ്ജിക്കുന്ന ഉഗ്രമേഘസമൂഹവും ഭയങ്കരമായി വീഴുന്ന മിന്നലും മുസലവും (ഇടിത്തീ) കനത്ത ധാരയും ഉള്ള ദുസ്തരമായ വെള്ളത്തെ ദൈത്യൻ (കമഠൻ) വിട്ടയച്ചു; അതിനെ ജിനൻ തന്നെ ധരിച്ചു; അതുകൊണ്ട് അവന് ദുസ്തരമായ കർമ്മം ഉണ്ടായി.

മുകളിലേക്ക് നിൽക്കുന്ന മുടിയും വികൃതമായ രൂപവും മനുഷ്യന്റെ തലയോട്ടിമാലയും ഭയങ്കരമായ വായിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന അഗ്നിയും ഉള്ള പ്രേതസമൂഹം നിനക്ക് നേരെ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അത് അവന് ഓരോ ജന്മത്തിലും ഭവദുഃഖത്തിന് കാരണമായി.

ഹേ ഭുവനാധിപ! മൂന്നു സന്ധ്യകളിലും വിധിപൂർവ്വം മറ്റു കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നവരും ഭക്തിയാൽ പുളകം കൊണ്ട് രോമാഞ്ചമുള്ള ശരീരഭാഗങ്ങളോടെ നിന്റെ പാദദ്വയത്തെ സേവിക്കുന്നവരുമായ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചവർ ധന്യരാണ്.

ഹേ മുനീശ! ഈ അപാരമായ ഭവസാഗരത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ ശ്രവണഗോചരനായി കണ്ടിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. എങ്കിലും നിന്റെ ഗോത്രപവിത്രമായ മന്ത്രം കേട്ടാൽ വിപത്തുകളും വിഷധരികളും (വിഷമുള്ള പാമ്പുകൾ) അടുത്തുവരുമോ?

ഹേ ദേവ! മറ്റൊരു ജന്മത്തിലും നിന്റെ ഈഹിതദാനദക്ഷമായ പാദയുഗത്തെ ഞാൻ ആരാധിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഈ ജന്മത്തിൽ ഹേ മുനീശ! ഞാൻ പരാഭവങ്ങൾക്കും മഥിതാശയന്മാർക്കും (മനസ്സ് കലങ്ങിയവർക്കും) നികേതനമായിത്തീർന്നു.

മോഹത്തിമിരത്താൽ ആവൃതമായ കണ്ണുകൊണ്ട് മുമ്പ് ഒരിക്കലും നിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല. മർമ്മാവിധരായ (മർമ്മത്തിൽ കുത്തുന്ന) അനർത്ഥങ്ങൾ എന്നെ വിധുരിപ്പിക്കുന്നു; ഉദ്യൽപ്രബന്ധഗതികളായ ഇവ മറ്റുവിധത്തിൽ എങ്ങനെയാകും?

കേട്ടിട്ടും ആരാധിച്ചിട്ടും കണ്ടിട്ടും നിന്നെ ഭക്തിയാൽ ഹൃദയത്തിൽ ധരിച്ചിട്ടില്ല. ഹേ ജനബാന്ധവ! അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ദുഃഖപാത്രമായിത്തീർന്നു; കാരണം ഭാവശൂന്യമായ (ഭാവമില്ലാത്ത) ക്രിയകൾ പ്രതിഫലിക്കുന്നില്ല.

ഹേ നാഥ! ദുഃഖിജനവത്സല! ശരണ്യ! കാരുണ്യപുണ്യവസതേ! വശിനാം വരേണ്യ! ഭക്തിയാൽ നമ്രനായ എന്നിൽ ഹേ മഹേശ! ദയ വിട്ട് ദുഃഖാഡൂരോദ്ദലനതത്പരതയെ (ദുഃഖത്തെ വേരോടെ പറിക്കുന്നതിൽ തത്പരത) ചെയ്യേണമേ.

നിസ്സഖ്യസാരശരണമായ (സ്നേഹസാരമില്ലാത്ത) ശരണ്യമായ ശരണത്തെ പ്രാപിച്ച് ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് പ്രസിദ്ധനായ നിന്റെ പാദപത്മത്തെ പ്രണിധാനബന്ധ്യനായി (ധ്യാനശൂന്യനായി) ഞാൻ വന്ധ്യനായിരിക്കുന്നു; ഹേ ഭവനപാവന! ഞാൻ ഹതനായി.

ദേവേന്ദ്രവന്ദ്യ! വിദിതാഖിലവസ്തുസാര! സംസാരതാരക! വിഭോ! ഭുവനാധിനാഥ! ഹേ ദേവ! കരുണാഹ്രദ! ഭയദവ്യസനാംബുരാശിയിൽ (ഭയങ്കരമായ ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ) മുഴുകുന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കുക, പവിത്രമാക്കുക.

ഹേ നാഥ! നിന്റെ പാദസരോരുഹങ്ങളിൽ നിരന്തരം സഞ്ചിതമായ ഭക്തിയുടെ ഫലമായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഹേ ശരണ്യ! നിന്നെ മാത്രം ശരണമായുള്ള എനിക്ക് ഈ ലോകത്തിലും പരലോകത്തിലും നീ മാത്രമേ സ്വാമിയായുണ്ടാകാവൂ.

ഇപ്രകാരം സമാഹിതബുദ്ധിയോടെ വിധിപ്രകാരം ഹേ ജിനേന്ദ്ര! സാന്ദ്രമായി പുളകം കൊണ്ട് കഞ്ചുകിതാംഗഭാഗന്മാരായി (ശരീരം പുളകം കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടവരായി) നിന്റെ നിർമ്മലമുഖാംബുജത്തിൽ ബദ്ധലക്ഷ്യരായി (ലക്ഷ്യം വച്ചവരായി) ഭവ്യന്മാർ നിന്റെ സ്തവം ചെയ്യുന്നു.

ജനങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കുമുദചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗസമ്പത്തുകളെ അനുഭവിച്ച്, അവർ മലനിചയങ്ങൾ (മാലിന്യക്കൂട്ടങ്ങൾ) നീങ്ങി അചിരേണ മോക്ഷത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.