කල්‍යාණ මන්දිර ස්තෝත්‍රය

කල්‍යාණ මන්දිරයක් වැනි වූද, උදාර වූද, අවද්‍ය (නින්දා කටයුතු) දේ බිඳ දමන්නා වූද, භීතයන්ට අභය දෙන්නා වූද, නින්දා නොකළ හැකි වූද, පා පද්මයන් ඇති, සංසාර සාගරයෙහි ගිලෙන සියලු සත්ත්වයන්ට නැවක් මෙන් වන්නා වූද, ජිනේශ්වරයාණන් වන්දනා කොට...

යම් තීර්ථේශ්වරයෙකුගේ ගරිමා නමැති සාගරයෙහි ගැඹුර මැනිය නොහැකි බැවින්, සුරගුරු වූ බෘහස්පතී පවා විස්තර බුද්ධිය ඇතිව ස්තෝත්‍රයක් කිරීමට සමර්ථ නොවේද, එබඳු වූ, කමඨ (කැස්බෑ) අභිමානය නමැති ධූමකේතුව ඇති ඒ තීර්ථේශ්වරයාණන්ගේ ස්තුතිය මම කරන්නෙමි.

ස්වාමීනි, සාමාන්‍යයෙන් පවා ඔබගේ ස්වරූපය වර්ණනා කිරීමට මා වැන්නෝ කෙසේ සමර්ථ වෙත්ද? ධෛර්ය සහිත කෞශික (බකමූණා) පැටවෙකු හෝ දිවාන්ධ (දිවා කාලයෙහි නොපෙනෙන) සත්ත්වයෙකු හෝ සූර්‍ය්‍යයාගේ රූපය වර්ණනා කරන්නේ කෙසේද?

ස්වාමීනි, මෝහය නැතිවීමෙන් ඔබගේ ගුණ අනුභව කරන මනුෂ්‍යයෙකුට පවා ඔබගේ ගුණ ගණන් කිරීමට නොහැක්කේය. කල්පාන්තයෙහි වමනය කළ ජලය ඇති, ප්‍රකට වූ සාගරයෙහි රත්නරාශිය කෙනෙකුට මැනිය හැක්කේද?

ස්වාමීනි, ජඩ සිත් ඇති මම වුවද, අසංඛ්‍ය ගුණ සමූහයක් ඇති ඔබගේ ස්තුතිය කිරීමට උත්සුක වෙමි. බාලයෙකු වුවද, තම බාහු යුග්මය දිගු කොට, තම බුද්ධිය නමැති සාගරයේ විස්තීර්ණත්වය නොකියන්නේද?

ස්වාමීනි, යෝගීන්ට පවා ප්‍රාප්ත නොවන ඔබගේ ගුණ, ඒවා ගැන කථා කිරීමට මට ඉඩක් ඇත්තේ කෙසේද? එබැවින් මෙය අසමීක්ෂිත (සලකා නොබලා කරන ලද) කාර්යයක් විය. කුරුල්ලෝ වුවද තම තමන්ගේ භාෂාවෙන් කථා කරන්නේ නොවේද?

ජිනේන්ද්‍රයාණෙනි, ඔබගේ අචින්ත්‍ය මහිමය සහිත ස්තුතිය එසේම තිබේවා; ඔබගේ නාමය පමණක් වුවද ලෝකයන් රකී. ග්‍රීෂ්ම කාලයෙහි තීව්‍ර අව්වෙන් පීඩිත පාන්ථිකයන්ට පද්ම සරසින් එන සුළඟ ප්‍රීති කරන්නේ නොවේද?

ස්වාමීනි, ඔබ සිහියට එන කල්හි, සත්ත්වයාගේ ඝන වූ කර්ම බන්ධනයෝ ක්ෂණයෙන් ශිථිල (ලිහිල්) වෙති. චන්දන වෘක්ෂය මැද ප්‍රදේශයට වන මයුරයා පැමිණි කල්හි, සර්පයන්ගේ විෂ බිය මෙන් ඒ කර්ම බන්ධනයෝ දුරු වෙති.

ජිනේන්ද්‍රයාණෙනි, ඔබ දෙස බැලූ පමණින් මනුෂ්‍යයෝ රුද්‍ර (භයානක) උපද්‍රව සියයකින් වුවද මිදෙති. ගව ස්වාමියා (ගොපල්ලා) තේජසින් බැබළෙන විට, ඔහු දුටු පමණින් සොරුන් පලා යන්නාක් මෙන් පසුවන්නෝ (පව්) පලා යති.

ජිනේන්ද්‍රයාණෙනි, ඔබ භවින් (සංසාරී සත්ත්වයන්)ට තාරකාව (හරස් කරන්නා) වෙහිය. ඔබව හෘදයෙහි දරාගෙන උත්තීර්ණ වන්නාවූ ඔවුහුම ඔබව උද්වහනය කරති. නැතහොත්, දෘතිය (කොළ බෑගය) ජලයෙහි පාවෙන්නේ එහි අන්තර්ගත වාතයේ ආනුභාවයෙන් නොවේද?

හර (ශිව) ආදීන්ගේ පවා ප්‍රභාව හීන කළ යම් රතිපතියෙක් (කාමදේව) වේද, ඔහුද ඔබ විසින් ක්ෂණයෙන් ක්ෂපිත කරන ලදී. යමෙකු විසින් හුතභුජ (ගින්න) ජලයෙන් විධ්‍යාපිත කරන ලද්දේද, ඒ දුර්ධර වාඩව (සමුද්‍ර ගින්න) විසින් පානය නොකළේ කුමක්ද?

ස්වාමීනි, අනල්ප ගරිමා ඇති ඔබව ප්‍රපන්න වූ සත්ත්වයෝ කෙසේ නම් හෘදයෙහි ධාරණය කොට, ජන්මෝදධිය (සංසාර සාගරය) ලඝු ලෙස තරණය කෙරෙත්ද? මහත්වරුන්ගේ ප්‍රභාවය ගැන සිතිය නොහැකි නම් කුමක් කරන්නද?

ස්වාමීනි, ඔබ විසින් ප්‍රථමයෙන් ක්‍රෝධය නිරස්ත කරන ලද්දේ නම්, එවිට කර්ම නමැති සොරුන් කෙසේ නසන ලද්දෝදැයි කියව. ලෝකයෙහි ශිශිර (සීතල) වූ හිම පවා නීල වෘක්ෂයන් දවන්නේ නොවේද?

ජිනේන්ද්‍රයාණෙනි, යෝගීහු ඔබව සැමවිට පරමාත්ම ස්වරූපයෙන් හෘදය නමැති පද්ම කෝෂයෙහි සොයති. පවිත්‍ර වූ, නිර්මල රුචිය ඇති කර්ණිකාවෙහි (පද්ම මධ්‍යයෙහි) හැර, අන් කිසිවක් සම්භව පදය (උත්පත්ති ස්ථානය) වන්නේද?

ජිනේශ්වරයාණෙනි, ඔබගේ ධ්‍යානයෙන් භවීහු ක්ෂණයෙන් ශරීරය හැර පරමාත්ම දශාවට පැමිණෙති. ලෝකයෙහි තීව්‍ර ගින්නෙන් පාෂාණ භාවය ප්‍රහාණය කොට, ධාතු භේදයෝ අචිර කාලයෙන් චාමීකරත්වය (රන් බව) ලබන්නාක් මෙනි.

ජිනේන්ද්‍රයාණෙනි, යම් භව්‍යයෙකු විසින් ඔබ සැමදා අන්තඃකරණයෙහි භාවනා කරනු ලබන්නේද, එවිට ඔහුගේ ශරීරය නසනු ලබන්නේ කෙසේද? මෙය ස්වරූපය වන්නේ, මධ්‍යයෙහි වර්තමාන වූ මහානුභාව සමූහයා ශරීරය ශමනය කරන බැවිනි.

ජිනේන්ද්‍රයාණෙනි, මනීෂීන් විසින් මේ ආත්මය ඔබ සමග අභේද බුද්ධියෙන් ධ්‍යාන කරනු ලැබේ. එය ඔබගේ ප්‍රභාවයයි. පානීයය (ජලය) ද අමෘතයැයි සිතනු ලබන්නේ නම්, එය විෂ විකාරය (විෂ බලපෑම) දුරු නොකරන්නේද?

ස්වාමීනි, පරවාදීහු පවා ඔබව වීතතමස (පහකළ අඳුරු ඇති) යැයි නොදැන, හරි-හරාදි බුද්ධියෙන් ප්‍රපන්න වෙති. ස්වාමීනි, සිත (සුදු) වූ ශංඛය කාච කාමලීන් (වර්ණාන්ධතා ඇතියන්) විසින් විවිධ වර්ණ විපර්යාසයෙන් ග්‍රහණය නොකරනු ලබන්නේ නොවේද?

ධර්මෝපදේශ සමයෙහි ඔබගේ සමීප ආනුභාවයෙන් මනුෂ්‍යයා පමණක් නොව, අශෝක වෘක්ෂයද (සුවපත් වේ) යැයි කියනුම කවරේද? දිනපති (සූර්‍ය්‍යයා) උද්ගත වූ කල්හි, මහීරුහ (වෘක්ෂ) ද ජීව ලෝකයා විබෝධයට (ප්‍රබෝධයට) නොපැමිණෙන්නේද?

ස්වාමීනි, ආශ්චර්‍ය්‍යයකි! අවාඞ්මුඛ (යටිකුරු) වූ පුෂ්ප වෘන්තයෙන් විෂ්වක් (හැම දිශාවට) අවිරල (ඝන) වූ සුර පුෂ්ප වෘෂ්ටියක් වැටෙන්නේ කෙසේද? මුනීන්ද්‍රයාණෙනි, ඔබගේ ගෝචරයෙහි (සමීපයෙහි) සුමනස් (මල්) අධඃ (යට) ගමන් කරන්නේ බන්ධන (බැඳීම්) නිසා නොවේද?

ගම්භීර හෘදය නමැති සාගරයෙන් උපන් ඔබගේ වාක් පීයූෂතාව (අමෘත බව) ස්ථානෝචිත ලෙස ප්‍කාශ කරති. එය පානය කොට, පරම සම්මද (උතුම් සතුට) සංගයෙහි භාජන වූ භව්‍යයෝ තරසා (වේගයෙන්) අජරාමරත්වයට පැමිණෙති.

ස්වාමීනි, සුදුර දක්වා නමස්කාර කොට උඩට නගින්නාවූ පවිත්‍ර වූ සුර චාමර සමූහයෝ මෙසේ කියන්නාහු යැයි සිතමි: "යම් කෙනෙක් මේ මුනි පුඞ්ගවයාණන්ට නති කෙරෙත්ද, ඔවුහු නිසැකව ඌර්ධ්වගති ඇති, ශුද්ධ භාව ඇත්තෝ වෙති."

ශ්‍යාම වර්ණ ඇති, ගම්භීර වචන ඇති, උජ්ජ්වල හේම රත්න සිංහාසනයෙහි ස්ථිත වූ ඔබව භව්‍ය ශිඛණ්ඩීහු (භව්‍ය ජනයෝ) රභසයෙන් (උද්‍යෝගයෙන්) බලති. ඔබ උච්චෛඃ (උස් හඬින්) නාද කරන්නාවූ, චාමීකරාද්‍රි (රන් කන්ද) මුදුනෙහි නව ජලධරයක් (වැසි වලාකුළක්) මෙන් වෙහිය.

ඔබගේ උද්ගච්ඡමාන (උදා වන) ශිතිද්‍යුති (කළු පැහැ බැබළීම) මණ්ඩලයෙන් අශෝක වෘක්ෂයාගේ ලුප්තච්ඡද (වැටුණු පත්‍ර) ඡවිය (කාන්තිය) ඇති විය. වීතරාගයාණෙනි, ඔබගේ සාන්නිධ්‍යයෙන් වුවද, සචේතනයෙකු වුවද නීරාගතාවට (රාගය නැති බවට) නොපැමිණෙන්නේ කවරෙක්ද?

"භෝ භෝ! ප්‍රමාදය දුරු කොට, නිර්වෘති පුරිය (මෝක්ෂ නගරය) ප්‍රති සාර්ථවාහයා (වෙළෙඳ නායකයා) වූ මොහු වෙත පැමිණ භජනය කරව්" යයි ඔබගේ සුර දුන්දුභිය අහසෙහි නාද කරමින් ත්‍රිලෝකයට නිවේදනය කරන්නේ යැයි සිතමි.

ස්වාමීනි, ඔබ විසින් ලෝකයෝ උද්‍යෝතිත (ආලෝකවත්) කරන ලද කල්හි, තාරාන්විත වූ මේ චන්ද්‍රයා විහතාධිකාර (අධිකාරය නැති කරන ලද) විය. මුක්තාකලාප (මුතු වැල) කලිත (සැරසුණු) උරු සිතාතපත්‍ර (සුදු කුඩය) ව්‍යාජයෙන් ත්‍රිධා (තුන් ආකාරයෙන්) ධෘතතනු (ශරීරය දරා) ධ්‍රුවම් අභ්‍යුපේත (පැමිණි) විය.

භගවත්, ත්‍රිලෝකය පුරවා පිණ්ඩිත (ගෝලාකාර) වූ කාන්ති, ප්‍රතාප, යශස් යන මොවුන්ගේ සංචයක් මෙන්, මාණික්‍ය, හේම, රජත යන මැණික් වලින් නිර්මිත වූ ත්‍රිවිධ සාල (තුන් ආකාර ප්‍රාසාද) වලින් ඔබ හාත්පස බබළන්නෙහිය.

ජිනේන්ද්‍රයාණෙනි, ත්‍රිදශාධිපතීන්ගේ දිව්‍ය මාලාවෝ රත්න නිර්මිත මෞලි බන්ධන (ඔටුන්න) ද අත්හැර, ඔබගේ පාදයන් ආශ්‍රය කරති. අන් තැනකදී සුමනස් (මල්) ඔබගේ සංගමයෙහි රමණය නොකරන්නේද?

ස්වාමීනි, ඔජ්ජන්ම ජලධේ (සංසාර සාගරයෙන්) විපරාඞ්මුඛ (ඉවතට හැරුණු) වුවද, ඔබ අසුමතෝ (අඥානයන්) ඔබගේ පෘෂ්ඨයෙහි ලග්න වූවන් තාරණය කරන්නෙහිය. පාර්ථිව නිපස (රජ පුත්‍ර) වූ ඔබට මෙය යුක්තිය. ස්වාමීනි, ඔබ කර්ම විපාක ශූන්‍ය වීම ආශ්චර්‍ය්‍යයකි.

ලෝක පාලකයාණෙනි, විශ්වේශ්වර වූ ඔබ දුර්ගත (දුකට පත්) වන්නෙහිය. ස්වාමීනි, අක්ෂර ප්‍රකෘතිය (අකුරු ස්වභාවය) වුවද ඔබ අලිපි (අකුරු නැති) වෙහිය. අඥාන වූවාහු වුවද, සැමදා කෙසේ හෝ ඔබ කෙරෙහි ඥානය ස්ඵුරත වන්නේ, විශ්ව විකාසයට (ලෝක විකාශයට) හේතු වෙමිනි.

ස්වාමීනි, ශඨ (දුෂ්ට) වූ කමඨයා (කැස්බෑවා) විසින් කෝපයෙන් ඔසවන ලද, ප්‍රාග්භාර (කඳු මුදුන්) වලින් සම්භෘත (එකතු කළ) රජස් (දූවිලි) සමූහයාගේ ඡායාව (සෙවනැල්ල) පවා ඔබට හානි කළ නොහැකි විය. හතාශ (නැසුණු බලාපොරොත්තු ඇති) ඒ දුරාත්මයා විසින් ග්‍රස්ත (ගිල දමන ලද්දේ) ඔබ නොව, ඔහුම විය.

ගර්ජනා කරන්නාවූ, ඌර්ජිත (බලවත්) ඝන ඕඝ (වලා සමූහ) ඇති, අභ්‍ර (වලාකුළු) භීම වූ, භ්‍රශ්‍යත් (වැටෙන) විදුලි මුසල (හෙණ) ඇති, මාංසල (ඝන) ඝෝර ධාරා ඇති, දෛත්‍යයා විසින් මුක්ත කරන ලද දුස්තර වාරි (ජලය) ඔබ විසින් ධෘත (දරා) ගන්නා ලදී. එයින්ම ඔහුට දුස්තර වාරි කෘත්‍ය (දරාගත නොහැකි ක්‍රියාව) විය.

ධ්වස්ත (නැසුණු) ඌර්ධ්ව කේශ (උඩුකුරු හිසකෙස්) ඇති, විකෘතාකෘති (විකෘති ස්වරූප) ඇති, මර්ත්‍ය මුණ්ඩ (මිනිස් හිස්) ප්‍රාලම්භ (එල්ලෙන) ඇති, භයද වක්ත්‍රයෙන් නිර්ගත වන අග්නි ඇති, ප්‍රේත ව්‍රජය (ප්‍රේත සමූහය) ඔබ වෙත පීරිත (පීඩා කරන ලද) විය. එය ඔහුට ප්‍රතිභව (සැම භවයෙහි) භව දුඃඛයට හේතු විය.

භුවනාධිපතියාණෙනි, ත්‍රිසන්ධ්‍යාවෙහි (උදෑසන, මධ්‍යාහ්න, සවස) විධිවත් ලෙස, අන්‍ය කෘත්‍යයන් දුරු කොට, භක්තියෙන් උල්ලසත් (උද්දීප්ත) පුලක (රෝමාංච) සහිත පක්ෂ්මල (ලොම් සහිත) ශරීර ප්‍රදේශ ඇතිව, ඔබගේ පාද ද්වයට භජනය කරන්නාවූ භූවි ජන්මභාජ (පෘථිවියෙහි උපන්නාවූ) යම් කෙනෙක් වෙත්ද, ඔවුහුම ධන්‍යයෝ වෙති.

මුනීන්ද්‍රයාණෙනි, මේ අපාර භව වාරිනිධියෙහි (සංසාර සාගරයෙහි) ඔබ මාගේ ශ්‍රවණ ගෝචරතාවට (කන් පෙනෙන තැනට) පැමිණියේ නැතැයි සිතමි. එහෙත් ඔබගේ ගෝත්‍ර (නාම) පවිත්‍ර මන්ත්‍රය ආකර්ණිත කළ කල්හි, විපද් විෂධරී (විපත් නමැති සර්පිණිය) සමීපයට එන්නේ කෙසේද?

දේවයාණෙනි, ජන්මාන්තරයෙහිදී පවා ඔබගේ පාද යුග්මය ඊහිත දාන දක්ෂ (ඉෂ්ට දාන දීමට සමර්ථ) වූ බැවින්, මා විසින් පූජිත නොවූයේ යැයි සිතමි. එබැවින් මේ ජන්මයෙහි මුනීන්ද්‍රයාණෙනි, පරාභවයන්ගේ (පරාජයන්ගේ) නිකේතනයක් (ගෙයක්) වූ, මථිතාශය (පීඩිත සිත් ඇති) මම වීමි.

නිසැකවම මෝහ තිමිර (අඳුර) ආවෘත ලෝචන (වසාගත් ඇස්) ඇතිව, පූර්වයෙහි එක් වරක්වත් ඔබ ප්‍රවිලෝකිත (හොඳින් බලන ලද්දේ) නැත. මර්මාවිධ (මර්ම ස්ථාන විදින) අනර්ථයෝ මා පීඩා කෙරෙති. ප්‍රෝද්‍යත් (උද්ගත වන) ප්‍රබන්ධ ගති (දුක් සමූහ) ඇති මොවුහු අන් ලෙසකින් කෙසේ වෙත්ද?

ආකර්ණිත (ඇසුණු) වුවද, මහිත (පූජිත) වුවද, නිරීක්ෂිත (බලන ලද) වුවද, නිසැකවම භක්තියෙන් මා විසින් චේතසි (සිතෙහි) ධෘත (දරාගන්නා ලද්දේ) නැත. ජන බාන්ධවයාණෙනි, එබැවින් මම දුඃඛ පාත්‍රයක් වීමි. යම් හෙයකින් භාව ශූන්‍ය (හැඟීම් රහිත) ක්‍රියාවෝ ප්‍රතිඵල නොදෙත්ද, එහෙයිනි.

ස්වාමීනි! දුඃඛි ජන වත්සල! ශරණ්‍යයාණෙනි! කාරුණ්‍ය පුණ්‍ය වසතිය! වශින්ගේ වරේණ්‍යය! භක්තියෙන් නත වූ මා කෙරෙහි, මහේශ්වරයාණෙනි, දයාව හැර, දුඃඛාඩූර (දුක් සමූහ) උද්දලන (උදුරා දැමීම) තත්පරතාව (උත්සුකතාව) ඇති කරන්න.

නිඃසඛ්‍ය සාර (සාරයෙන් තොර) ශරණය, ශරණ්‍යයාණන්ගේ ශරණය, සාදිත රිපු (නසන ලද සතුරන් ඇති) ප්‍රථිතාවදාන (ප්‍රසිද්ධ උත්තම ක්‍රියා ඇති) ඔබගේ පාද පද්මය ආසාද්‍ය (ලබා) ද, ප්‍රණිධාන බන්ධ්‍ය (භාවනා රහිත) වූ මම වන්ධ්‍ය (නිෂ්ඵල) වීමි. භවන පාවනයාණෙනි, හා! හතොස්මි (නැසුණෙමි)!

දේවේන්ද්‍ර වන්ද්‍යයාණෙනි! විදිතාඛිල වස්තු සාරයාණෙනි! සංසාර තාරකයාණෙනි! විභෝ! භුවනාධිනාථයාණෙනි! කරුණා හෘදයාණෙනි! අද භයද ව්‍යසනාම්බුරාශියෙන් (භයානක විපත් සාගරයෙන්) සීදන්ත (ගිලෙන) මා රක්ෂා කරන්න, පවිත්‍ර කරන්න.

ස්වාමීනි! ඔබගේ අඞ්ඝ්‍රි සරෝරුහ (පා පද්ම) කෙරෙහි සන්තත සඤ්චිත (නිරන්තරයෙන් රැස් කළ) භක්තියේ කිසිදු ඵලයක් ඇත්නම්, එය මට වේවා! ශරණ්‍යයාණෙනි! ඔබ එකම ශරණය ඇති මට, මේ ලෝකයෙහිද, භවාන්තරයෙහිද, ඔබම ස්වාමියා වන්න.

මෙසේ සමාහිත ධී (එකඟ සිත්) ඇතිව, විධිවත් ලෙස, සාන්ද්‍ර උල්ලසත් පුලක (ඝන ලෙස උද්දීප්ත රෝමාංච) කඤ්චුකිත (වැසුණු) අඞ්ග භාග ඇතිව, ඔබගේ බිම්බ (ප්‍රතිබිම්බ) නිර්මල මුඛාම්බුජ (පිරිසිදු මුහුණු පද්ම) බද්ධ ලක්ෂ්‍ය (ඇලී ගිය ඇස්) ඇතිව, යම් භව්‍යයෝ ඔබගේ සංස්තවය (ස්තුතිය) කෙරෙත්ද, ඔවුහු...

ජන නයන කුමුද චන්ද්‍ර (ජනයන්ගේ ඇස් නමැති කුමුද මල් ප්‍රබෝධ කරන චන්ද්‍රයා) මෙන් ප්‍රභාස්වර වූ ස්වර්ග සම්පත් අනුභව කොට, ඔවුහු විගලිත මල නිචය (ගැලවී ගිය පාප සමූහ ඇතිව) අචිර කාලයෙන් මෝක්ෂයට පැමිණෙති.