ಶ್ರೀ ಕಲ್ಯಾಣಮಂದಿರ ಸ್ತೋತ್ರ

ಜಿನೇಶ್ವರನು ಕಲ್ಯಾಣಮಂದಿರನೂ, ಉದಾರನೂ, ಪಾಪನಾಶಕನೂ, ಭೀತರಿಗೆ ಅಭಯಪ್ರದನೂ, ನಿಂದಿತವಲ್ಲದ ಪಾದಪದ್ಮವುಳ್ಳವನೂ, ಸಂಸಾರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ದೋಣಿಯಂತಿರುವವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನನ್ನು ನಮಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಗುರುಗಳಾದ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯೇ ಸ್ವಯಂ ಗಂಭೀರತೆಯ ಸಾಗರವಾದ ನಿನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ವಿಸ್ತಾರಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೂ ರಚಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಲ್ಲ; ಹಾಗಿರುವಾಗ, ತೀರ್ಥೇಶ್ವರನೂ, ಕಮಠನ ಗರ್ವವೆಂಬ ಧೂಮಕೇತುವೂ ಆದ ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಯೂ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ನನ್ನಂತಹವರು ಹೇಗೆ ಸಮರ್ಥರಾಗಬಲ್ಲರು, ಓ ಅಧೀಶ? ಧೃಷ್ಟನಾದ ಕೌಶಿಕಶಿಶು ಅಥವಾ ಹಗಲು ಕಾಣದ ಕುರುಡನು ಸೂರ್ಯನ ರೂಪವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಬಲ್ಲನೇ?

ಓ ನಾಥ, ಮೋಹಕ್ಷಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಲ್ಲ. ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಸುರಿಸಿದ ನೀರಿನ ಸಾಗರದ ರತ್ನರಾಶಿಯು ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಯಾರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

ಓ ನಾಥ, ನಾನು ಜಡಬುದ್ಧಿಯವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಸಂಖ್ಯ ಗುಣಗಳ ಆಕರವಾದ ನಿನ್ನ ಸ್ತವನವನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಬಾಲಕನು ತನ್ನ ಎರಡು ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಸಮುದ್ರದ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಹೇಳಬಲ್ಲನೇ?

ಓ ಈಶ, ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದ ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ನನಗೆ ಅವಕಾಶವೇನು? ಹೀಗಿರಲು, ಇದು ಅವಿಚಾರಿತ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ; ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ತಮ್ಮ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತವೆ.

ಓ ಜಿನ, ನಿನ್ನ ಅಚಿಂತ್ಯ ಮಹಿಮೆಯ ಸ್ತವನವು ದೂರವಿರಲಿ; ನಿನ್ನ ನಾಮವೂ ಜಗತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ ಪಥಿಕರನ್ನು ಪದ್ಮಸರಸ್ಸಿನ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯು ಸಂತೋಷಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಓ ವಿಭೋ, ನೀನು ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಜೀವಿಯ ದಟ್ಟವಾದ ಕರ್ಮಬಂಧಗಳು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾವುಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಚಂದನಮರದ ಮಧ್ಯಭಾಗಕ್ಕೆ ನವಿಲು ಬಂದೊಡನೆ ಹಾವುಗಳು ಓಡಿಹೋಗುವಂತೆ.

ಓ ಜಿನೇಂದ್ರ, ನೀನು ನೋಡಿದ ಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯರು ಸಹಸಾ ರುದ್ರರಾದ ಉಪದ್ರವಶತಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ ಗೋಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ಕಳ್ಳರು ಓಡಿಹೋಗುವಂತೆ ಪಶುಗಳು ಪಲಾಯನ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಓ ಜಿನ, ನೀನು ಭವಿಗಳಿಗೆ ತಾರಕನು; ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಥವಾ ಚರ್ಮದ ದೋಣಿಯು ನೀರನ್ನು ದಾಟುತ್ತದೆ; ಅದರ ಒಳಗಿರುವ ಗಾಳಿಯ ಪ್ರಭಾವವೇ ಕಾರಣ.

ಹರ-ಪ್ರಭೃತಿಗಳೂ ಪ್ರಭಾವಹೀನರಾದ ಆ ರತಿಪತಿಯು ನಿನ್ನಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾದನು. ಯಾವನಿಂದ ಅಗ್ನಿಯು ನೀರಿನಿಂದ ಶಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟನೋ, ಆ ದುರ್ಧರ ವಾಡವಾಗ್ನಿಯೂ ಕುಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲವೇ?

ಓ ಸ್ವಾಮಿನ್, ಅಲ್ಪಗರಿಮೆಯವರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಶರಣುಹೊಂದಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ಜನ್ಮಸಾಗರವನ್ನು ಲಘುವಾಗಿ ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾತ್ಮರ ಪ್ರಭಾವವು ಚಿಂತಿಸಲಸಾಧ್ಯವಲ್ಲವೇ?

ಓ ವಿಭೋ, ನೀನು ಮೊದಲು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ನಿರಸನ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಆಗ ಕರ್ಮಚೋರರು ಹೇಗೆ ನಾಶವಾದರು? ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿಶಿರವಾದ ಹಿಮವು ನೀಲವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ವನಗಳನ್ನು ಸುಡದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಹೇಗೆ?

ಓ ಜಿನ, ಯೋಗಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಪರಮಾತ್ಮರೂಪವಾಗಿ ಹೃದಯಕಮಲದ ಕೋಶದಲ್ಲಿ ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪವಿತ್ರವಾದ ನಿರ್ಮಲಕಾಂತಿಯ ಕರ್ಣಿಕೆಗೆ ಬೇರೆ ಸ್ಥಾನವೇನು?

ಓ ಜಿನೇಶ, ಭವಿಗಳು ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಮಾತ್ಮದಶೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ತೀವ್ರ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಧಾತುಭೇದಗಳು ಉಪಲಭಾವವನ್ನು ತೊರೆದು ಅಚಿರದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನವಾಗುವಂತೆ.

ಓ ಜಿನ, ಭವ್ಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಳಗೆ ಸದಾ ಭಾವಿಸಿದರೂ, ನೀನು ಅವರ ಶರೀರವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಾಶಮಾಡುವೆ? ಇದು ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪ; ಮಹಾನುಭಾವರು ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮನೀಷಿಗಳು ಈ ಆತ್ಮನನ್ನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಭೇದಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇದು ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವ. ನೀರನ್ನು ಅಮೃತವೆಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರೆ ಅದು ವಿಷವಿಕಾರವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸದೇ?

ಓ ವಿಭೋ, ವೀತತಮಸನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪರವಾದಿಗಳೂ ಹರಿ-ಹರಾದಿ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಶರಣುಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಕಾಚಕಾಮಲಿಗಳಿಂದ ಬಿಳಿಯ ಶಂಖವು ವಿವಿಧವರ್ಣಗಳ ವಿಪರ್ಯಯದಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡದು.

ಧರ್ಮೋಪದೇಶದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸನ್ನಿಧಾನದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಜನರು ನಿನ್ನಂತೆ ಆಗುತ್ತಾರೆ; ಅಶೋಕವೃಕ್ಷವೂ ಅಶೋಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿ ಮಹೀರುಹಗಳೂ ಜೀವಲೋಕವೂ ಜಾಗೃತವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಓ ವಿಭೋ, ಅವಾಙ್ಮುಖವಾದ ವೃಂತದಿಂದ ಸುರಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯು ವಿಷ್ವಕ್ ಪತಿಸುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಓ ಮುನೀಶ, ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮನಸ್ಸುಗಳ ಬಂಧನಗಳು ಅಧೋಮುಖವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಗಂಭೀರಹೃದಯವಾದ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಮೃತತ್ವವು ನಿನ್ನ ವಾಣಿಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಕುಡಿದು ಭವ್ಯರು ಪರಮಸಮ್ಮದದ ಸಂಗವನ್ನು ಪಡೆದು ತರಸಾ ಅಜರಾಮರತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

ಓ ಸ್ವಾಮಿನ್, ದೂರದಿಂದ ಬಾಗಿ ಮೇಲೆದ್ದು ಬೀಸುವ ಶುಚಿಯಾದ ಸುರಚಾಮರಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ: "ಈ ಮುನಿಪುಂಗವನಿಗೆ ನಮಿಸುವವರು ಊರ್ಧ್ವಗತಿಯುಳ್ಳ ಶುದ್ಧಭಾವಿಗಳು."

ಶ್ಯಾಮವರ್ಣನೂ, ಗಂಭೀರವಾಣಿಯೂ, ಉಜ್ಜ್ವಲ ಹೇಮರತ್ನಸಿಂಹಾಸನಸ್ಥನೂ ಆದ ನಿನ್ನನ್ನು ಭವ್ಯಶಿಖಂಡಿಗಳು ರಭಸದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಚಿನ್ನದ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಮೇಘವು ಗರ್ಜಿಸುವಂತೆ.

ನಿನ್ನ ಶಿತಿದ್ಯುತಿಮಂಡಲವು ಉದ್ಗಮಿಸಿದಾಗ ಅಶೋಕತರುವಿನ ಎಲೆಗಳ ಬಣ್ಣವು ಮಾಸಿತು. ಓ ವೀತರಾಗ, ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸಚೇತನನೂ ನೀರಾಗತೆಯನ್ನು ಹೊಂದುವನಲ್ಲವೇ?

ಓ ದೇವ, ನಿನ್ನ ಸುರದುಂದುಭಿಯು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಗರ್ಜಿಸಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೆ ನಿವೇದಿಸುತ್ತದೆ: "ಪ್ರಮಾದವನ್ನು ತೊರೆದು ನಿರ್ವೃತಿಪುರಿಗೆ ಸಾರ್ಥವಾಹನಾದ ಇವನನ್ನು ಭಜಿಸಿರಿ."

ಓ ನಾಥ, ನೀನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಉದ್ಯೋತಿಸಿದಾಗ, ಈ ಚಂದ್ರನು ತಾರೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಮುಕ್ತಾಕಲಾಪದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಶ್ವೇತಾತಪತ್ರದ ವ್ಯಾಜದಿಂದ ಮೂರು ತನುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಬಂದನು.

ಓ ಭಗವನ್, ಸ್ವಯಂ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದ ಕಾಂತಿ, ಪ್ರತಾಪ, ಯಶಸ್ಸುಗಳ ಸಂಚಯದಿಂದ ಮಾಣಿಕ್ಯ, ಹೇಮ, ರಜತದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಮೂರು ಸಾಲುಗಳಿಂದ ನೀನು ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀಯೆ.

ಓ ಜಿನ, ದೇವೇಂದ್ರರ ದಿವ್ಯಮಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ರತ್ನನಿರ್ಮಿತ ಮೌಲಿಬಂಧನಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತವೆ. ಬೇರೆಡೆ ಸುಮನಸ್ಸುಗಳು ನಿನ್ನ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಓ ನಾಥ, ನೀನು ಜನ್ಮಸಾಗರದಿಂದ ವಿಪರಾಙ್ಮುಖನಾಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಪೃಷ್ಠಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡವರನ್ನು ತಾರಯಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಪಾರ್ಥಿವನಿಪನಾದ ನಿನಗೆ ಇದು ಯುಕ್ತ; ಕರ್ಮವಿಪಾಕಶೂನ್ಯನಾಗಿರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ.

ಓ ಜನಪಾಲಕ, ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನೂ ದುರ್ಗತನೂ ಆದ ನೀನು ಅಕ್ಷರಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಅಲಿಪಿಯೂ ಆಗಿರುವೆ. ಅಜ್ಞಾನಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಜ್ಞಾನವು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಫುರಿಸಿ ವಿಶ್ವವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಮಠನು ರೋಷದಿಂದ ಎತ್ತಿದ ಧೂಳಿನ ರಾಶಿಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದವು; ಅವುಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ನೆರಳೂ ಹಾಳಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹತಾಶನಾದ ಆ ದುರಾತ್ಮನು ಗ್ರಸ್ತನಾದನು.

ದೈತ್ಯನಿಂದ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಗರ್ಜಿಸುವ ಉರ್ಜಿತ ಘನೌಘ, ಅದ್ಭುತ ಭೀಮ, ಬೀಳುವ ಮಿಂಚು, ಮುಸಲ, ಮಾಂಸಲ ಘೋರಧಾರೆಯುಳ್ಳ ದುಸ್ತರವಾದ ನೀರನ್ನು ನೀನು ಧರಿಸಿದೆ; ಅದೇ ಅವನಿಗೆ ದುಸ್ತರವಾದ ಕೃತ್ಯವಾಯಿತು.

ಧ್ವಸ್ತೋರ್ಧ್ವಕೇಶ, ವಿಕೃತಾಕೃತಿಯ ಮನುಷ್ಯಮುಂಡಗಳ ಆಲಂಬವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಭಯದಾಯಕ ವಕ್ತ್ರದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವ ಪ್ರೇತಸಮೂಹವು ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ ಪ್ರೇರಿತವಾಯಿತು; ಅದು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಭವನದಲ್ಲಿ ಭವದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ಓ ಭುವನಾಧಿಪ, ಧನ್ಯರು ಆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು, ಮೂರು ಸಂಧ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಇತರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪುಲಕಿತವಾದ ದೇಹಭಾಗಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಪಾದದ್ವಯವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಓ ಮುನೀಶ, ಈ ಅಪಾರ ಭವವಾರಿನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನ ಶ್ರವಣಗೋಚರನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಗೋತ್ರಪವಿತ್ರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ವಿಪದ್ವಿಷಧರಿಯು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬರುವುದೇ?

ಓ ದೇವ, ಜನ್ಮಾಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಪಾದಯುಗವನ್ನು ನಾನು ಪೂಜಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಈಹಿತದಾನದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಥಿತಾಶಯರಾದ ಪರಾಭವಗಳ ನಿಕೇತನನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಮೋಹತಿಮಿರದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ನೇತ್ರದಿಂದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಲೋಕಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮರ್ಮಾವಿಧರಾದ ಅನರ್ಥಗಳು ನನ್ನನ್ನು ವಿಧುರಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ; ಪ್ರಬಂಧಗತಿಯುಳ್ಳ ಇವು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿವೆ.

ಕೇಳಿದ್ದರೂ, ಪೂಜಿಸಿದ್ದರೂ, ನೋಡಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಜನಬಾಂಧವ, ದುಃಖಪಾತ್ರನಾದೆನು; ಭಾವಶೂನ್ಯವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಓ ನಾಥ, ದುಃಖಿಜನವತ್ಸಲ, ಶರಣ್ಯ, ಕಾರುಣ್ಯಪುಣ್ಯವಸತೇ, ವಶಿನಾಂವರೇಣ್ಯ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಾಗಿದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ದಯೆಯನ್ನು ತೋರಿ, ದುಃಖಾಡೂರೋದ್ದಲನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರತೆಯನ್ನು ವಿಧೇಹಿ.

ಸ್ನೇಹಸಾರಶೂನ್ಯವಾದ ಶರಣ್ಯನ ಶರಣನ್ನು ಪಡೆದು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಪ್ರಥಿತಾವದಾನನಾದ ನಿನ್ನ ಪಾದಪಂಕಜವನ್ನು ಪ್ರಣಿಧಾನಬಂಧ್ಯನಾಗಿ ವಂಧ್ಯನಾದೆನು; ಓ ಭವನಪಾವನ, ಹಾ! ಹತನಾದೆನು.

ಓ ದೇವೇಂದ್ರವಂದ್ಯ, ವಿದಿತಾಖಿಲವಸ್ತುಸಾರ, ಸಂಸಾರತಾರಕ, ವಿಭೋ, ಭುವನಾಧಿನಾಥ, ಕರುಣಾಹ್ರದನಾದ ನೀನು ಭಯದ ವ್ಯಸನಾಂಬುರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸೀದುತ್ತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ತ್ರಾಯಿಸು, ಪುನೀಹಿ.

ಓ ನಾಥ, ನಿನ್ನ ಅಂಘ್ರಿಸರೋರುಹಗಳ ಭಕ್ತಿಯ ಸಂತತ ಸಂಚಿತವಾದ ಫಲವು ಏನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ನಿನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನೇ ಶರಣುಹೊಂದಿದ ನನಗೆ ಶರಣ್ಯನಾಗು; ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೂ ಭವಾಂತರದಲ್ಲೂ ನೀನೇ ಸ್ವಾಮಿ.

ಹೀಗೆ ಸಮಾಹಿತಧಿಯಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ, ಸಾಂದ್ರೋಲ್ಲಸತ್ಪುಲಕದ ಕಂಚುಕಿತಾಂಗಭಾಗಗಳುಳ್ಳ, ನಿನ್ನ ನಿರ್ಮಲ ಮುಖಾಂಬುಜದಲ್ಲಿ ಬದ್ಧಲಕ್ಷ್ಯರಾಗಿ, ಓ ಜಿನೇಂದ್ರ, ಭವ್ಯರು ನಿನ್ನ ಸಂಸ್ತವವನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಜನನಯನಕುಮುದಚಂದ್ರಪ್ರಭಾಸ್ವರಗಳಾದ ಸ್ವರ್ಗಸಂಪದ್ಗಳನ್ನು ಭುಕ್ತ್ವಾ, ವಿಗಲಿತಮಲನಿಚಯರಾಗಿ, ಅಚಿರಾತ್ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.