မဏိသူကရဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ပါဠိဇာတကနိကာယ် အမှတ် ၂၈၅ ဖြစ်သော ဤမဏိသူကရဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်သည် ဘုရားရှင်အပေါ် ပြင်းထန်သော စွပ်စွဲမှုတစ်ခု ပွင့်လင်းစွာ ဖော်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်ဆီသို့ တပည့်ဝင်များ လှည့်ဝင်လာကြသည်ကို မနာလိုသော ယှဉ်ပြိုင်ရဟန်းရှင်တို့သည် သုန္ဒရီအမည်ရှိ မိန်းမတစ်ဦးကို ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်စေရန် ကြံစည်မှုတွင် ဆွဲသွင်းခဲ့ကြသည်။ နစ်နာမှု ဖြစ်လာသောအခါ ထိုသူတို့သည် အပြစ်ကို ဘုရားရှင်၏ တပည့်တော်များအပေါ် ချိတ်ဆွဲရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် ထိုကြံစည်မှုသည် ဆက်လက် မတည်ခဲ့ပါ။ တာဝန်ရှိသူများသည် အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ကြပြီး အမှန်တရားသည် မင်းထံသို့ ရောက်ရှိလာကာ ကြံစည်သူများကို မြို့ရှေ့၌ ၎င်းတို့၏ ကြံစည်မှုကို ဖွင့်ဝန်ခံစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်က ရဟန်းတို့အား အမှန်တကယ် သန့်ရှင်းသော အရာကို ညစ်ညမ်းစေရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ရွှံ့နွံသည် တန်ဖိုးရှိသော သလင်းကျောက်ကို မှိန်စေနိုင်သည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်း မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို အတိအကျ ပြသရန် ဤရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗာရာဏသီပြည်ကို ဗြဟ္မဒတ်မင်းက အုပ်ချုပ်စဉ်ကာလ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဂုဏ်ရှိသော မိသားစုတွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် လောကီဘဝကို စွန့်ခွာပြီး ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရှိ တောတွင်း ရသေ့ဘဝကို လက်ခံခဲ့သည်။ သူ၏ သစ်ရွက်တဲအနီးတွင် သဘာဝ သလင်းကျောက်ဂူတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ထိုကျောက်မျက်နှာပြင်သည် ကြည်လင်ပြီး ပွတ်သပ်ထားသဖြင့် ရှေ့ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို မှန်ကဲ့သို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထင်ဟပ်စေသည်။

ထိုတောရှည်ကြီးတွင် ခြင်္သေ့တစ်ကောင် လှည့်လည်ကျက်စားလေ့ရှိသည်။ ဂူအနီးမှ ဖြတ်သွားတိုင်း ၎င်း၏ အရိပ်သည် သလင်းကျောက်မျက်နှာပြင်ပေါ် ကျရောက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ အနီးတွင် နေထိုင်သော တောဝက်သုံးဆယ်အုပ်သည် ဤထင်ဟပ်သော အရိပ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်ရကာ ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။ ခြင်္သေ့ကိုယ်တိုင် ကျောက်တုံးနောက်ဘက်၌ ချောင်းမြောင်းနေသလား ဆိုသည်ကို တစ်ခါမှ သေချာ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုကြောက်ရွံ့မှုသည် ဝက်တို့ကို ပင်ပန်းစေ၍ သွေးနည်းပိန်ချုံးသွားစေသည်။ ထိုအရိပ်သည် သလင်းကျောက်တွင် ဆက်လက် ပေါ်နေသရွေ့ သူတို့သည် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ရန် သို့မဟုတ် စိတ်အေးလက်အေး စားသောက်ရန် မစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ပြဿနာသည် ကျောက်၏ ကိုယ်ပိုင် တောက်ပမှုတွင် ရှိသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ သလင်းကျောက်၏ တောက်ပမှု မှိန်သွားပါက ထိုကြောက်စရာ ထင်ဟပ်မှုသည် ထိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု တွေးခေါ်ကြသည်။

ထိုအစီအစဉ်အတိုင်း ဝက်များသည် အနီးရှိ ရေအိုင်သို့ သွား၍ ကိုယ်ကို ရွှံ့နွံဖြင့် အထူအဖြစ် လိမ်းကြသည်။ ရွှံ့ပေနေသော အရေပြားကို သလင်းကျောက်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပွတ်တိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အစွမ်းကုန်၍ ကျောက်၏ တောက်ပမှုကို မှိန်စေရန် ကြိုးစားကြသည်။

သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ရလဒ်ကို ဖြစ်စေသည်။ ဝက်တို့၏ အရေပြားပေါ်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော အမွေးများသည် ကျောက်ပေါ်တွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ဆွဲဖြတ်သွားသောအခါ၊ အညစ်အကြေးကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ပွတ်ပေးသော ပိတ်စကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ဝက်တို့ မထိမီကထက် သလင်းကျောက်သည် သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ပို၍ တောက်ပ ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ အကောင်းဆုံး ကြိုးပမ်းမှုများက ပြဿနာကို ပို၍ ဆိုးရွားစေသည်ကို စိတ်ပျက်ကာ ဝက်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အနီးတွင် နေထိုင်သော ရသေ့ထံ သွားကြသည်။ ရွှံ့နှင့် အစွမ်းကုန် ပွတ်တိုက်ခဲ့သော်လည်း သလင်းကျောက်သည် ဘာကြောင့် မှိန်မသွားသနည်း ဟု ရသေ့ကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းကြသည်။

ဘုရားလောင်းက ပုဒ်သုံးပုဒ်ဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူတို့ တိုက်ခိုက်နေသည်မှာ တန်ဖိုးရှိသော သလင်းကျောက် ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ သဘာဝအလျောက် အပြစ်အနာမဲ့၊ တောက်ပ၍ သန့်ရှင်းကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ တည်ရှိပြီးသော ထိုအလင်းတောက်ပမှုကို ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်အရာမျှ ထိခိုက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ကျောက်၏ ကိုယ်ပိုင်သန့်ရှင်းမှု ရပ်တည်နေသည့်နေရာတွင် မည်မျှပင် ရွှံ့နွံ ရှိစေကာမူ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ဆို၍ ဝက်တို့အား ကြိုးပမ်းမှုကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ပြီး အခြားနေရာသို့ သွားရန် အကြံပေးခဲ့သည်။

ဇာတ်ကို ဘုရားရှင် ပြောပြပြီးနောက် ထိုရှေးဘဝ၌ ရသေ့ဖြစ်သူသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုရသေ့သည် သလင်းကျောက်ကို အမှန်တကယ် ဘာကြောင့် ဘယ်တော့မှ ညစ်ညမ်းစေနိုင်မည် မဟုတ်သည်ကို နားလည်သူ ဖြစ်သည်။ ရဟန်းတို့အတွက် နှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြခဲ့သည်- သုန္ဒရီ ကြံစည်မှုဖြင့် ကိုယ်တော်၏ နာမည်ကို ညစ်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သော ယှဉ်ပြိုင်ရဟန်းရှင်တို့သည် သလင်းကျောက်ပေါ်တွင် ရွှံ့ပေးနေသော ထိုဝက်တို့နှင့် ကွာခြားမှု မရှိပေ။ ၎င်းတို့ ကြိုးပမ်းလေ ကျောက်ကမူ ပို၍ တောက်ပလေ ဖြစ်သည်။

သူ၏ဆန့်ကျင်ဘက်များ၏ ကြံစည်မှုသည် ပွင့်လင်းစွာ ဖြေရှင်းခံရပြီး၊ မြို့ရှေ့၌ အမှန်တရား အတည်ပြုခံရပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ဝက်တို့၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ကိစ္စကို ရှင်းပြရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်းကို မိမိ၏ ရဟန်းအသိုင်းအဝိုင်းအတွက် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စွပ်စွဲသူများကို အောင်ပွဲခံရန် မဟုတ်ပေ။ မဏိသူကရဇာတ်သည် ထိုသင်ခန်းစာကို စွပ်စွဲမှု၏ ကန့်သတ်ချက်များအကြောင်း တရားဒေသနာအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အမှန်တကယ် သန့်ရှင်းသော အရာကို မှိန်စေရန် ကြိုးစားမှုသည် မအောင်မြင်ရုံသာမက၊ ရွှံ့ တစ်ခုမျှ မပစ်ခင်ကထက် ထိုသန့်ရှင်းမှုကို ပို၍ ထင်ရှားစွာ တောက်ပစေလေ့ရှိသည်။